Шавқи ту ба мушти пурм оташ зад ва сар дод

شوق تو به مشت پرم آتش زد و سر داد

Парвози ман ойӣнаи имкон ба шарар дод

پرواز من آیینهٔ امکان به شرر داد

Аз як мижаи шавқӣ ки ба он ҷилва гушӯдам

از یک مژه شوقی که به آن جلوه ‌گشودم

Бар ҳар бен мӯи ҳайратами оғӯш дигар дод

بر هر بن مو حیرتم آغوش دگر داد

Сад чок зад ойӣнаи зи ҷавҳар ба грббон

صد چاک زد آیینه ز جوهر به‌ گرببان

Азҳоркмол ӣнқадарам дод ҳунар дод

اظهارکمال اینقدرم داد هنر داد

Мо бихброни ранги асари бохта будем

ما بیخبران رنگ اثر باخته بودیم

Аз рафтани дили гирди хиром ки хабар дод

از رفتن دل‌گرد خرام که خبر داد

Шаби мисраӣ аз хотири ман гашти фаромӯш

شب مصرعی از خاطر من‌ گشت فراموش

Ҳасрат чиқадр ёдам аз он мӯӣ камар дод

حسرت چقدر یادم از آن موی کمر داد

Забти нафасами қобил дидор баровард

ضبط نفسم قابل دیدار برآورد

Он реша ки дили кошта буд оинаи брдод

آن ریشه که دل کاشته بود آینه برداد

Зон субҳи биногваш ҷунун кард насимӣ

زان صبح بناگوش جنون ‌کرد نسیمی

Ҳар мавҷи азбни баҳри гиребон ба гуҳар дод

هر موج ازبن بحر گریبان به گهر داد

Як зарра надидам ки ба товус намонад

یک ذره ندیدم که به طاووس نماند

Найранги хаёлат ба ҳазор оина пар дод

نیرنگ خیالت به هزار آینه پر داد

Аз бас арақ олуд таманнои ту мардум

از بس عرق‌آلود تمنای تو مردم

Чун абри ғуборам ба ҳавои ҷабҳа тар дод

چون ابر غبارم به هوا جبههٔ تر داد

Умрӣ зтҳир задам ойӣна ба сайқал

عمری زتحیر زدم آیینه به صیقل

То диққати фикрами мижаи хобоанд ва назар дод

تا دقت فکرم مژه خواباند و نظر داد

Бедили чмнстони вафои доғи тараб буд

بیدل چمنستان وفا داغ طرب بود

Рангам ба шикастӣ заду парвоз саҳар дод

رنگم به شکستی زد و پرواز سحر داد