Номае қосид агар оварад аз дилбари мо

نامه ای قاصد اگر آورد از دلبر ما

Зар чаҳ бошад ба нисори қадам ӯ сари мо

زر چه باشد به نثار قدم او سر ما

Рӯзгорӣаст ки ҳеҷам хабарӣ азхўд нест

روزگاری است که هیچم خبری ازخود نیست

Ки на дилбар бар мо бошад ва на дил бар мо

که نه دلبر بر ما باشد و نه دل بر ما

Ман ки оҷиз шудам аз номаи навиштан бар дӯст

من که عاجز شدم از نامه نوشتن بر دوست

Шаста шуд бскаҳи хат аз гиряи чашмтар мо

شسته شد بسکه خط از گریه چشم تر ما

Ҳар шаб аз баси зи ғами зулф сиёҳаш гарем

هر شب از بس ز غم زلف سیاهش گریم

Сурхи атлас шуда аз хӯни ҷигари бистари мо

سرخ اطلس شده از خون جگر بستر ما

Рӯзу шаб бо ғами ишқи рухи аўхрсндм

روز و شب با غم عشق رخ اوخرسندم

Парвариш карда ба ғам чун дили ғампарвар мо

پرورش کرده به غم چون دل غم پرور ما

Ноумеди ин қадар аз бахтаму маъюс аз ёр

ناامید این قدر از بختم و مأیوس از یار

Ки гар ояд ба барам менашавад бовари мо

که گر آید به برم می نشود باور ما

Сӯзам аз оташи ҳиҷрону блндоқболм

سوزم از آتش هجران و بلنداقبالم

Гар ба сӯяши бабради боди зи хокистари мо

گر به سویش ببرد باد ز خاکستر ما