Дили азтў бар нагирам то ҷони з тан барояд

دل ازتو بر نگیرم تا جان ز تن برآید

Даст аз ту бар надорам то умри ман сар ояд

دست از تو بر ندارم تا عمر من سر آید

Будӣ чу моҳ агар моҳ чун тўшдии зираи пӯш

بودی چو ماه اگر ماه چون توشدی زره پوش

Будӣ чу срўогри срўчўн тўсмн барояд

بودی چو سرواگر سروچون توسمن برآید

Ҳар чини зулфи ту чин ҳар тор ӯст тотор

هر چین زلف تو چین هر تار اوست تاتار

Бошад хато ба Ширози машк аз хутан гар ояд

باشد خطا به شیراز مشک از ختن گر آید

Дишаби зи турра ?ут гуфт дили қиссаи дарозӣ

دیشب ز طره ات گفت دل قصه درازی

Чашмат вале ба чашмам зу роҳзан тар ояд

چشمت ولی به چشمم زو راهزن تر آید

Сарви чаман чу ман сари бунаад ба пеши поят

سرو چمن چو من سر بنهد به پیش پایت

Гар срўқомти ту андари чамани даройад

گر سروقامت تو اندر چمن درآید

Брчҳри оташинати он дил ки нест ошиқ

برچهر آتشینت آن دل که نیست عاشق

Дрсўхтн бибояд ҳамчун самандар ояд

درسوختن بباید همچون سمندر آید

Шояд баланди иқболи грддксии зъшқт

شاید بلند اقبال گرددکسی زعشقت

Лекини гумони мФрмо чун ман суханвар ояд

لیکن گمان مفرما چون من سخنور آید