Фиғон ки дил ба барам хӯн шуд азҷФои фироқ

فغان که دل به برم خون شد ازجفای فراق

Худо ба дод дил ман диҳад сазои фироқ

خدا به داد دل من دهد سزای فراق

Равои табиби мадаи дарди сари марои вабаи хеш

روای طبیب مده درد سر مرا وبه خویش

Ки ғайр марг набошад дигар давои фироқ

که غیر مرگ نباشد دگر دوای فراق

Фироқро намаки мо дўдидаҳ кӯр кунад

فراق را نمک ما دودیده کور کند

Ки то яке кашад аз ҳар тарафи Асои фироқ

که تا یکی کشد از هر طرف عصای فراق

Агар фироқи бимиради зи дида хӯн борем

اگر فراق بمیرد ز دیده خون باریم

Ман аз барои дили худ дил аз барои фироқ

من از برای دل خود دل از برای فراق

Бақои ҳеҷ касе нест дар фаноӣ касе

بقای هیچ کسی نیست در فنای کسی

Вале бақои дил моаст дар фанои фироқ

ولی بقای دل ما است در فنای فراق

Навой неи аҷаби имшаб ба гӯш ҷонсӯз аст

نوای نی عجب امشب به گوش جانسوز است

Магар ки ноӣӣ мо мезанад навой фироқ

مگر که نائی ما می زند نوای فراق

Фироқи ёр чу ояд зи пеш ёр сазад

فراق یار چو آید ز پیش یار سزد

Ки дарзи ашки намоями нисори пои фироқ

که درز اشک نمایم نثار پای فراق

Қалам бсухт чўонгшти андари ангуштам

قلم بسوخت چوانگشت اندر انگشتم

Чўхўостм бинивисам змоҷрои фироқ

چوخواستم بنویسم زماجرای فراق

Мудоми зикри дилаши ин буд блндоқбол

مدام ذکر دلش این بود بلنداقبال

Ки даври сози худоёи змои қазои фироқ

که دور ساز خدایا زما قضای فراق