Бар сари мо он нигор оварда корӣ аз фироқ

بر سر ما آن نگار آورده کاری از فراق

Котши дӯзах буд бе шаки шарорӣ аз фироқ

کآتش دوزخ بود بی شک شراری از فراق

Ҳушами азсри тобам аз дили ҷонами азтн рафта аст

هوشم ازسر تابم از دل جانم ازتن رفته است

Рафта дар пероҳанами гўӣӣ ки Марӣ аз фироқ

رفته در پیراهنم گوئی که ماری از فراق

Инки май бинии қадам хам гашта чун абрӯии дӯст

اینکه می بینی قدم خم گشته چون ابروی دوست

Нест аз перӣ ки ҳастам зери борӣ аз фироқ

نیست از پیری که هستم زیر باری از فراق

Аз барам то рафт дилбари ашк чашмам ме равад

از برم تا رفت دلبر اشک چشمم می رود

Аз канорами равадҳо аз ҳар канорӣ аз фироқ

از کنارم رودها از هر کناری از فراق

Дӯди оҳамгар з гардун бугзарад нбўдъҷб

دود آهم گر ز گردون بگذرد نبودعجب

Котшӣ дорам ба ҷону дили зи ёрӣ аз фироқ

کآتشی دارم به جان و دل ز یاری از فراق

Васли вай намемагар шавед ғуборашро зрх

وصل وی بامی مگر شوید غبارش را زرخ

Бар рух ҳар дил ки бешӣанд ғуборӣ аз фироқ

بر رخ هر دل که بیشیند غباری از فراق

Ҷузи баланд иқбол кӯҳаст аз ту беором тар

جز بلند اقبال کوهست از تو بی آرام تر

Ҳамчуи тўоӣ дил надидам беқарорӣ аз фироқ

همچو توای دل ندیدم بی قراری از فراق