Ман ҳаме гӯям ки ошиқ бар рухи он дилбарам

من همی گویم که عاشق بر رخ آن دلبرم

Обрӯи барадами зъшқ эй хоки олам бар серум

آبرو بردم زعشق ای خاک عالم بر سرم

Он самандар буд кандар оташ сӯзон бсухт

آن سمندر بود کاندر آتش سوزان بسوخت

Ман надорам тоби ин каз пеш атш бигузарам

من ندارم تاب این کز پیش آتش بگذرم

Ёд дорам инки бо шамъии шабӣ парвона гуфт

یاد دارم اینکه با شمعی شبی پروانه گفت

Ошиқам бар рӯй ту набӯд ғам ар сӯзади пурм

عاشقم بر روی تو نبود غم ار سوزد پرم

Шамъ бо парвона гуфт аз ишқам ар сӯзии ту пар

شمع با پروانه گفت از عشقم ار سوزی تو پر

Ман зи ишқи ангабин май сӯзад аз по то серум

من ز عشق انگبین می‌سوزد از پا تا سرم

Ишқро бо дӯст чун байнам ки бошдмтФқ

عشق را با دوست چون بینم که باشد متفق

Дӯстро байнам ба чашми сар чу брхўд бингарам

دوست را بینم به چشم سر چو برخود بنگرم

Ишқ дилбар нест имрӯзӣ ки ман дорам ба дил

عشقِ دلبر نیست امروزی که من دارم به دل

Парвариш медод бо ширин ба пистони модарам

پرورش می‌داد با شیرین به پستان مادرم

Ҳастам аз ишқи рухи ҷонони баланди иқбол лек

هستم از عشق رخ جانان بلند اقبال لیک

Пасттар аз хоки раҳи вўзи зарраи пешаши камтарам

پست تر از خاک ره، وز ذره پیشش کمترم

Васлат имшаб карда рӯзии кркрм

وصلت امشب کرده روزی کرکرم

Даҳ зи лаби як бӯсаи доригар карам

ده ز لب یک بوسه داری گر کرم

Рух наме тобам аз аўҳрбои сифат

رخ نمی تابم از او حربا صفت

Офтоби оризатро кргрм

آفتاب عارضت را کرگرم

Оҳӯии чашми тўбошди шери гир

آهوی چشم تو باشد شیر گیر

Неи аҷаб аз аўкндгар гурги Ром

نی عجب از او کند گر گرگ رم

Нашнавам то панди носеҳро зъшқ

نشنوم تا پند ناصح را ز عشق

Шукр гӯям кардагар курки карам

شکر گویم کرده گر کرک کرم

Чун баланди иқболи иқболами баланд

چون بلند اقبال اقبالم بلند

Гардад аз лаълати диҳии бӯсии гарм

گردد از لعلت دهی بوسی گرم