Соқӣ ба ёди чашм вай бархез ва даҳ ҷом мем

ساقی به یاد چشم وی برخیز و ده جام مِیَم

Мутриб дилам дорад фиғон ҳоҷат набошад бар ним

مطرب دلم دارد فغان حاجت نباشد بر نیم

Май хуш буд аз дасти вай бевай набахшад нашъа май

می خوش بود از دست وی بی وی نبخشد نشئه می

Май мешавад бар ман ҳалоли Андам ки мебидиҳад ваем

می می‌شود بر من حلال آندم که می بدهد ویم

Гӯйанд андари фасл гул нӯшед бояд ҷоми мл

گویند اندر فصل گل نوشید باید جام مُل

Кӯ то баҳорон соқио бархез вмидаҳ дар дайм

کو تا بهاران ساقیا برخیز ومیده در دیم

Бинишаста пешами духти ток аз шаҳнау шайхам чаҳ бок

بنشسته پیشم دخت تاک از شحنه و شیخم چه باک

Аз кас надорам ҳеҷ бим ар халқӣ уфтанд аз пем

از کس ندارم هیچ بیم ار خلقی افتند از پیم

Ҷам гӯ биовар ҷом май то кӣ сухани гӯйии з кӣ

جم گو بیاور جام می تا کی سخن گویی ز کی

Дар аҳди рукни аддавлаи ман имрӯзи ҳам ҷами ҳам кӣм

در عهد رکن‌الدوله من امروز هم جم هم کیم

Дар асри рукни аддавлаи ман бояд кунам соғар задан

در عصر رکن الدوله من باید کنم ساغر زدن

Ъушрат на имрӯз ар кунам , мастӣ бибояд пас кӣм

عشرت نه امروز ار کنم، مستی بباید پس کیم

Ҳамчун блндоқболи шаҳ фахр оварам брмҳру ма

همچون بلنداقبال شه فخر آورم برمهر و مه

Анъоми ин ширини ғазал шаҳ бахшад ар малик рем

انعام این شیرین غزل شه بخشد ار ملک ریم