Чўмрихии зи хӯн чун моҳӣ аз рӯ

چومریخی ز خون چون ماهی از رو

Чўтир аз қоматӣ чун қавс аз абрӯ

چوتیر از قامتی چون قوس از ابرو

Мунаҷҷими чеҳру ззлФтро магар дид

منجم چهر و ززلفت را مگر دید

Ки гуяд моҳ бошад дар тарозу

که گوید ماه باشد در ترازو

Наёрад азхтни каси машк дар Форс

نیارد ازختن کس مشک در فارس

Ки дории сад хутан дар чини гесу

که داری صد ختن در چین گیسو

Дилами дрчнг зулфат шуд гирифтор

دلم درچنگ زلفت شد گرفتار

Чу андрчнгли шаҳбози тиҳу

چو اندرچنگل شهباز تیهو

Нишинӣ то чу сарви андари канорам

نشینی تا چو سرو اندر کنارم

Канорам гашта зи оби чашм чун ҷӯ

کنارم گشته ز آب چشم چون جو

Суроғ аз қади мавзун ту гирад

سراغ از قد موزون تو گیرد

Ки қамарӣ мезанад бар сарви куку

که قمری می زند بر سرو کوکو

Дил чун кӯҳи мо рокндӣ аз ҷой

دل چون کوه ما راکندی از جای

Таъолии аллоҳ аз ин зӯри бозу

تعالی الله از این زور بازو

Ба сӯрат гарчи пинҳони гаштӣ аз чашм

به صورت گرچه پنهان گشتی از چشم

Ба маънии ҷилва гар ҳастӣ з ҳар сӯ

به معنی جلوه گر هستی ز هر سو

На чун зулфи ту хиздмшки азчин

نه چون زلف تو خیزدمشک ازچین

На аз Бобул чу чашмони ту ҷодӯ

نه از بابل چو چشمان تو جادو

Чу қадат нест сарвии моҳи рухсор

چو قدت نیست سروی ماه رخسار

Чу рӯят нест моҳии анбарин мӯ

چو رویت نیست ماهی عنبرین مو

Зъшқш нест каси дилдода чун ман

زعشقش نیست کس دلداده چون من

Ба олам ҳаст агар дилбар буд ӯ

به عالم هست اگر دلبر بود او

Дилам хоҳад ҳамеи зулфу лабаш ро

دلم خواهد همی زلف و لبش را

Ки инро бӯсами вонро кунам бӯ

که این را بوسم وآن را کنم بو

Баланди иқболи гирдами ҳамчуи зулфаш

بلند اقبال گردم همچو زلفش

Шабӣ гирад серум рогар ба зону

شبی گیرد سرم راگر به زانو