Дилам ба зулфи хами андари хами ту дар бндост

دلم به زلف خم اندر خم تو در بنداست

Чу пои банд ба банд туаст хрсндост

چو پای بند به بند تو است خرسنداست

зи чашми масти ту афтодаи фитна дар олам

ز چشم مست تو افتاده فتنه در عالم

Гуноҳи зулфи туро нест аз чаҳ дар бндост

گناه زلف تو را نیست از چه در بنداست

Магари ту шона задӣ зулфи машки афшон ро

مگر تو شانه زدی زلف مشک افشان را

Ки ҳар куҷо нагарм машк чин пароканд аст

که هر کجا نگرم مشک چین پراکند است

Ҳазор дарди маро дар диласт вчораҳи он

هزار درد مرا در دل است وچاره آن

Аз он ду лаъли шукри бори як шикарханд аст

از آن دو لعل شکر بار یک شکرخند است

На чун лаби тўикии лаъл дар Бадахшон аст

نه چون لب تویکی لعل در بدخشان است

На чун рухи ту яке рӯй дрсмрқнд аст

نه چون رخ تو یکی روی درسمرقند است

зи чашми захми ҳасудони мадори бок ба дил

ز چشم زخم حسودان مدار باک به دل

Бар оташи рахт аз хол чунки аспндост

بر آتش رخت از خال چونکه اسپنداست

Алоҷи заъфи длмости шаккарини лаби ту

علاج ضعف دلماست شکرین لب تو

Табиб гуяд агар чора Эйаст глқндост

طبیب گوید اگر چاره ای است گلقنداست

Гарми туняши хуроне ба хосият нӯш аст

گرم تونیش خورانی به خاصیت نوش است

Варами ту заҳр чашонӣ ба чошнӣ қанд аст

ورم تو زهر چشانی به چاشنی قند است

Агар ки риштаи умрами чўмҳри худ гусалӣ

اگر که رشته عمرم چومهر خود گسلی

Ба моҳ рӯй ту бозами хаёл пайванд аст

به ماه روی تو بازم خیال پیوند است

Ба синаи бори ғаматро кашад баланди иқбол

به سینه بار غمت را کشد بلند اقبال

Чу барги коҳӣ агар чаҳ чу кӯҳи алўндост

چو برگ کاهی اگر چه چو کوه الونداست