Гўидосбғи шоФъи рӯзшумор
گوید اصبغ شافع روزِ شمار
Ҳайдари сафдари шаҳи длдли савор
حیدر صفدر شه دلدل سوار
Дошт андрмсҷдкўФаҳи макон
داشت اندرمسجدکوفه مکان
Дар буриш бинишаста ҷамъии дӯстон
در برش بنشسته جمعی دوستان
Каз дрмсҷд даромад бе хабар
کز درمسجد درآمد بی خبر
Мардӣ ва ӯро ба бар рахти сафар
مردی و او را به بر رخت سفر
Омад вшаҳро баробари истод
آمد وشه را برابر ایستاد
Гуфт бо ӯ он шаҳ бо адли вдод
گفت با او آن شه با عدل وداد
Аз куҷо май оӣии вдорӣ чаҳ ном
از کجا می آئی وداری چه نام
Гуфт ворид мешавам аз шаҳри шом
گفت وارد می شوم از شهر شام
Гуфт шаҳи баҳр чаҳ мақсӯд омадӣ
گفت شه بهر چه مقصود آمدی
Чист матлаб кин чунин ворид шудӣ
چیست مطلب کاین چنین وارد شدی
Арз кард аз баҳри кории омадам
عرض کرد از بهر کاری آمدم
Бо дили умедвории омадам
با دل امیدواری آمدم
Шоҳи гуфтои кори худро бозгу
شاه گفتا کار خود را بازگو
Варна мегӯям саросари мўбаҳи мӯ
ورنه می گویم سراسر موبه مو
Арз кард эй шаҳ бифармо кор чист
عرض کرد ای شه بفرما کار چیست
Дар бар ту ҳоҷат изҳор нест
در بر تو حاجت اظهار نیست
Шоҳи дайни гуфтои Муъовия ба шом
شاه دین گفتا معاویه به شام
Бо мунодӣ гуфт баҳри хоси въом
با منادی گفت بهر خاص وعام
Рӯ Нидо кун аз забон ман бигӯ
رو ندا کن از زبان من بگو
Дар фалони рӯз аз фалони ма ҳар ки ӯ
در فلان روز از فلان مه هر که او
Шуд алиро қотили вкрдши Фкор
شد علی را قاتل وکردش فکار
Бдҳмши анъоми вдрҳми даҳ ҳазор
بدهمش انعام ودرهم ده هزار
Пас фалони ибни фалони аввали қабул
پس فلان ابن فلان اول قبول
Кард вдр шаб шуд пушаймону малул
کرد ودر شب شد پشیمان و ملول
Рӯзи дуюми худ Муъовияи Нидо
روز دویم خود معاویه ندا
Бар сар минбар намӯд аз қатли мо
بر سر منبر نمود از قتل ما
Пас фалони ибни фалон аз ҷои ҷуст
پس فلان ابن فلان از جای جست
Баҳри қатли мо камарро танги баст
بهر قتل ما کمر را تنگ بست
Гуфташ ар аз ту шуд ин кори ошкор
گفتش ار از تو شد این کار آشکار
Дарҳамат бахшиш кунам дӯдаи ҳазор
درهمت بخشش کنم دوده هزار
Бози он марди дуюми аввали қабул
باز آن مرد دویم اول قبول
Кард ва дар шаб шуд қабул ӯ накӯл
کرد و در شب شد قبول او نکول
Рӯз сим зад Нидои бози он фузул
روز سیم زد ندا باز آن فضول
намекунад ин амрро ҳар каси қабул
می کند این امر را هر کس قبول
Дарҳам ӯро сӣ ҳазор анъом ҳаст
درهم او را سی هزار انعام هست
Ин чунин сҳбоӣии андар ҷом ҳаст
این چنین صهبائی اندر جام هست
Ҳарки менӯшад банушад нӯш ӯ
هرکه می نوشد بنوشد نوش او
Масти всрхўш ту шудӣ зоин гуфтугӯ
مست وسرخوش تو شدی زاین گفتگو
Куштани манро ба дил кардӣ қабул
کشتن من را به دل کردی قبول
Наз худо андеша кардӣ наз расӯл
نز خدا اندیشه کردی نز رسول
Дар фалони рӯз аз фалони маи пас зи шом
در فلان روز از فلان مه پس ز شام
Омадӣ берун фалонат ҳаст ном
آمدی بیرون فلانت هست نام
Чанд рӯзаст инки май будӣ ба роҳ
چند روز است اینکه می بودی به راه
Гум макун раҳро ки май уфтӣ ба чоҳ
گم مکن ره را که می افتی به چاه
Аз барои куштан ман омадӣ
از برای کشتن من آمدی
Кин чунин бо теғ ва ҷавшан омадӣ
کاین چنین با تیغ و جوشن آمدی
Гуфт он мрдои эмоми хоси въом
گفت آن مردای امام خاص وعام
Бртўи азмни бод ҳар дами сад салом
برتو ازمن باد هر دم صد سلام
Ончӣ фармудӣ буд сидқу яқин
آنچه فرمودی بود صدق و یقین
Рости гўӣӣ ё амири алмؤмнин
راست گوئی یا امیر المؤمنین
Гуфт бо аўҳоли манзурат чаҳ ҳаст
گفت با اوحال منظورت چه هست
Май кашӣ ё май кашии зи ӣнкори даст
می کشی یا می کشی ز اینکار دست
Арз кард эй ман фидои ҷони ту
عرض کرد ای من فدای جان تو
Ин тани вҷонми балои гардони ту
این تن وجانم بلا گردان تو
Ман нахоҳам крдҳргзи ин амал
من نخواهم کردهرگز این عمل
Теғ ман бишикаст вдстми гашти шул
تیغ من بشکست ودستم گشت شل
Шармсори он мард аз кирдори худ
شرمسار آن مرد از کردار خود
Шуд маломати гўбаҳи худ аз корхўд
شد ملامت گوبه خود از کارخود
Пас ба қанбар гуфт шоҳи ғайби гӯ
پس به قنبر گفت شاه غیب گو
Тӯша вмркб биовар баҳр ӯ
توشه ومرکب بیاور بهر او
Ҳам зи қанбари тӯша вмркб гирифт
هم ز قنبر توشه ومرکب گرفت
Ҳам зи ҳайрати зери дандон лаб гирифт
هم ز حیرت زیر دندان لب گرفت
Пас бурун омад зи Кӯфаи шодком
پس برون آمد ز کوفه شادکام
Рӯ ба раҳ биниҳод сӯии шаҳри шом
رو به ره بنهاد سوی شهر شام
Гашти ҳайрон ҳар ки дид андари ҳузур
گشت حیران هر که دید اندر حضور
Шуд хабардори онкии ғоӣби бўдўдўр
شد خبردار آنکه غائب بودودور
Ҷузи расӯли аллоҳи биллоҳ ё алӣ
جز رسول الله بالله یا علی
Кас нашуд аз қудрати огаҳ ё алӣ
کس نشد از قدرت آگه یا علی
Тӯшау мураккаб ба душман май диҳӣ
توشه و مرکب به دشمن می دهی
Худ намедонам чаҳ бар ман май диҳӣ
خود نمی دانم چه بر من می دهی
Меҳри худро бар баланди иқболи даҳ
مهر خود را بر بلند اقبال ده
Кўзи дунёи вази мо Фиҳост ба
کوز دنیا وز ما فیهاست به