Аинҳдис аз зайди нассоҷи омада

اینحدیث از زید نساج آمده

Бар сари аҳли хиради тоҷи омада

بر سر اهل خرد تاج آمده

Гуфт кандар Кӯфаи перии зи аҳли дайн

گفت کاندر کوفه پیری ز اهل دین

Бади марои ҳамсоя възлт гузин

بد مرا همسایه وعزلت گزین

На бадаши шуғлӣ на бокас дошт кор

نه بدش شغلی نه باکس داشت کار

Кор будаш тоъати парвардгор

کار بودش طاعت پروردگار

Ҷуз ба ҷумъаи андари айём дигар

جز به جمعه اندر ایام دگر

Ҳеҷ аз хона намеомад ба дар

هیچ از خانه نمی آمد به در

Қадари рўзҷмъаҳ чун омад рафеъ

قدر روزجمعه چون آمد رفیع

Рӯзи ҷумъа буд рафтам дар бақиъ

روز جمعه بود رفتم در بقیع

Баҳри пои бӯси эмоми чорумин

بهر پا بوس امام چارمین

Сайиди алсҷоди зини алъобдин

سید السجاد زین العابدین

Дидам онҷои чоҳӣ ва он марди пер

دیدم آنجا چاهی و آن مرد پیر

Об аз он чаҳ мекашад болои зи зер

آب از آن چه می کشد بالا ز زیر

Баҳри ғусли ҷумъаи худро ъўр кард

بهر غسل جمعه خود را عور کرد

Чун либоси хеш аз тан давр кард

چون لباس خویش از تن دور کرد

Дидамаш дар пушти сари захмии азим

دیدمش در پشت سر زخمی عظیم

Каз нигоҳӣ дар барам дили шддўи ним

کز نگاهی در برم دل شددو نیم

Чирки вхўн аз аўҳмӣ ояд бурун

چرک وخون از اوهمی آید برون

Хӯрд бар ҳам дили марои зи он чирки вхўн

خورد بر هم دل مرا ز آن چرک وخون

Чун марои он пермард аз пушти сар

چون مرا آن پیرمرد از پشت سر

Дидҳол ӯ зхҷлт шуд бтар

دیدحال او زخجلت شد بتر

Гуфт эй фарзанди ман зайди ин тўӣӣ

گفت ای فرزند من زید این توئی

Гуфтамаш оре вале набӯд дўӣӣ

گفتمش آری ولی نبود دوئی

Гуфт кандар ғусли ман ёрии намо

گفت کاندر غسل من یاری نما

Даҳ марои обу мададкории намо

ده مرا آب و مددکاری نما

Гуфтамаш на медаҳум обат на об

گفتمش نه میدهم آبت نه آب

Май кашам аз чоҳ то надиҳӣ ҷавоб

می کشم از چاه تا ندهی جواب

Ҳаст бар пуштати ҷароҳат аз чаҳ рӯ

هست بر پشتت جراحت از چه رو

Боиси ин захмро бо мнбгў

باعث این زخم را با منبگو

Гуфт ёрӣ кун ки гӯям бо ту роз

گفت یاری کن که گویم با تو راز

Лек май бояд нгўӣии ҳеҷ боз

لیک می باید نگوئی هیچ باز

Рози худро бо ту гӯям сар ба сар

راز خود را با تو گویم سر به سر

Дар ҳаёти ман мадаи каси рохбр

در حیات من مده کس راخبر

Додмши аҳдӣ ки сар пӯшӣ кунам

دادمش عهدی که سر پوشی کنم

Тоҳёт ӯст хомӯшӣ кунам

تاحیات اوست خاموشی کنم

Алғрз дар ғусли ёр ӯ шудам

الغرض در غسل یار او شدم

Обёри вобдор ӯ шудам

آبیار وآبدار او شدم

Чун зғсли хештан фориғ шуд ӯ

چون زغسل خویشتن فارغ شد او

Кард дар бар рахт худ гуфтам бигӯ

کرد در بر رخت خود گفتم بگو

Гуфт дръҳдҷўонии даҳ рафиқ

گفت درعهدجوانی ده رفیق

Муттафиқ будем вдзд ҳар тариқ

متفق بودیم ودزد هر طریق

Ҳам қисм будем ваҳми паймони въҳд

هم قسم بودیم وهم پیمان وعهد

То ба ҳам нӯшем чаҳ заҳр ва чаҳ шаҳд

تا به هم نوشیم چه زهر و چه شهد

Дар миёнмони ин қарору навба буд

در میانمان این قرار و نوبه بود

Ҳар шабии як тан зиёфат ме намӯд

هر شبی یک تن ضیافت می نمود

Аз шароби вози таоми возкбоб

از شراب واز طعام وازکباب

Ҷумла май будем ҳар шаби комёб

جمله می بودیم هر شب کامیاب

На нафарро миҳмон на шаб шудам

نه نفر را میهمان نه شب شدم

Чун нуҳуми шаби сӯии хонаи омадам

چون نهم شب سوی خانه آمدم

Маст будам аз мева рафтам ба хоб

مست بودم از می و رفتم به خواب

Хобу мастии баради азмни сабри втоб

خواب و مستی برد ازمن صبر وتاب

Зани маро аз хоби хуш бедор кард

زن مرا از خواب خوش بیدار کرد

Маст мебудам маро ҳушёр кард

مست می بودم مرا هشیار کرد

Гуфт на шаб гашта меҳмони дӯст

گفت نه شب گشته مهمان دوست

Дӯстонро гар кунӣ меҳмон накӯаст

دوستان را گر کنی مهمان نکوست

Ҳаст фардои шаби даҳуми шаб эй азиз

هست فردا شب دهم شب ای عزیز

Ҳам ту меҳмонӣ кунӣ боист низ

هم تو مهمانی کنی بایست نیز

Миҳмони гаштӣ кунун шӯи мизбон

میهمان گشتی کنون شو میزبان

То нагардӣ мунфаил аз ин вон

تا نگردی منفعل از این وآن

На тавон аз марги вмҳмони здгриз

نه توان از مرگ ومهمان زدگریز

На туро дрхонаҳ бошад ҳеҷ чиз

نه تو را درخانه باشد هیچ چیز

Чун ба фардои шаби туро меҳмон расад

چون به فردا شب تو را مهمان رسد

Бар лабат аз шармсорӣ ҷон расад

بر لبت از شرمساری جان رسد

Зоин хабари мастии маро аз сар парид

زاین خبر مستی مرا از سر پرید

Дасти ғами пероҳан сабрам дарид

دست غم پیراهن صبرم درید

Гуфтам эй зан рост гуфтӣ чора чист

گفتم ای زن راست گفتی چاره چیست

Худ хабардорам ки моро ҳеҷ нест

خود خبردارم که ما را هیچ نیست

Гуфт зан гарчи шаб одина аст

گفت زن گرچه شب آدینه است

Лек мурғ онҷо равад ки чина аст

لیک مرغ آنجا رود که چینه است

Имшаб аз Кӯфаи басии мардуми раванд

امشب از کوفه بسی مردم روند

Дар Наҷаф то зоир ҳайдар шаванд

در نجف تا زائر حیدر شوند

Хези вози дарвозаи рӯ берун бабанд

خیز واز دروازه رو بیرون ببند

Роҳ бар зуввор хусбӣ то ба чанд

راه بر زوار خسبی تا به چند

Ҳар киро дидӣ бикун азтни либос

هر که را دیدی بکن ازتن لباس

Магзар аз ӯ машну аз ваии илтимос

مگذر از او مشنو از وی التماس

Ҳар чаҳ дар имшаби худо рӯзӣ намӯд

هر چه در امشب خدا روزی نمود

Чун шавад фардо бабр бифурӯш зуд

چون شود فردا ببر بفروش زود

Харҷи меҳмонии намо аз ҷони вдл

خرج مهمانی نما از جان ودل

То ба фардо шаб нагардӣ мунфаил

تا به فردا شب نگردی منفعل

Зоин сухан эй зидхўш омад маро

زاین سخن ای زیدخوش آمد مرا

Гуфтам эй бахт аз дарёи раии дро

گفتم ای بخت از دریا ری درآ

Ҷустам аз ҷои зуд дар он нимаи шаб

جستم از جا زود در آن نیمه شب

То кунам харҷи зиёфатро талаб

تا کنم خرج ضیافت را طلب

Бстмии шамшери худро бркмр

بستمی شمشیر خود را برکمر

Баҳр дуздӣ рафтам аз Кӯфа ба дар

بهر دزدی رفتم از کوفه به در

Истодам дар раҳи водии ассалом

ایستادم در ره وادی السلام

Буд шаб чун бахти ман тори взлом

بود شب چون بخت من تار وظلام

Дар ҳавои абри сиёҳи вараъади вбрқ

در هوا ابر سیاه ورعد وبرق

Гоҳ меомад зи ғарбу гуҳи зи шарқ

گاه می آمد ز غرب و گه ز شرق

Гашти зоҳири тндбрқии ногаҳон

گشت ظاهر تندبرقی ناگهان

Шуд аз ӯ равшани замину осмон

شد از او روشن زمین و آسمان

Ду нафар дидам ҳаме аз роҳи давр

دو نفر دیدم همی از راه دور

Дар дилам ҷо кард сдўҷдўи сарвар

در دلم جا کرد صدوجدو سرور

Чун ба наздикии расиданди он ду тан

چون به نزدیکی رسیدند آن دو تن

Барқи дигари ҷуст вмн дидам ду зан

برق دیگر جست ومن دیدم دو زن

Пеш оянду гирифтаи каф ба каф

پیش آیند و گرفته کف به کف

Май раванд аз Кӯфаи русуии Наҷаф

می روند از کوفه روسوی نجف

Ин ду зан ҳастанд дар ин нимаи шаб

این دو زن هستند در این نیمه شب

Зоири қабри шаҳаншоҳи араб

زایر قبر شهنشاه عرب

Гуфтам андари дили аҷаб рӯзӣ расед

گفتم اندر دل عجب روزی رسید

Субҳи иду рӯ наврӯзӣ расед

صبح عید و رو نوروزی رسید

Ҷустам ва он ҳар ду рокрдми асир

جستم و آن هر دو راکردم اسیر

Ҳамчуи оҳўӣӣ ки гардад сайди шер

همچو آهوئی که گردد صید شیر

Гуфтам аз тани ҷома берун оваред

گفتم از تن جامه بیرون آورید

То саломати ҷони зи даст ман бурид

تا سلامت جان ز دست من برید

Аз либоси взинти худ он ду зан

از لباس وزینت خود آن دو زن

Чашм пӯшеданд ва додандаш ба ман

چشم پوشیدند و دادندش به من

Ногаҳони барқии дайгарӣ ҷустан намӯд

ناگهان برقی دیگری جستن نمود

Пеши чашми ман ҷаҳон равшан намӯд

پیش چشم من جهان روشن نمود

Дидам он дўзн яке перост въўр

دیدم آن دوزن یکی پیراست وعور

Духтарӣ ҳаст он дигар як ҳамчуи ҳур

دختری هست آن دگر یک همچو حور

Мижааш гӣранда чун чанголи шер

مژه اش گیرنده چون چنگال شیر

Туррааш доми дили бурноу пер

طره اش دام دل برنا و پیر

Бар сар сарваст қамариро мақар

بر سر سرو است قمری را مقر

Ман ба сарв қоматаш дидам қамар

من به سرو قامتش دیدم قمر

Гар бигӯям дошт рухсории чўмоаҳ

گر بگویم داشت رخساری چوماه

Моҳ дорад кӣ куҷои зулфи сиёҳ

ماه دارد کی کجا زلف سیاه

Қад чу тӯбо дошт лаб чун слсбил

قد چو طوبی داشت لب چون سلسبیل

Слсбилш карда ҷони вдли сиблат

سلسبیلش کرده جان ودل سبیل

Модар ар ҳури впдр ғулмон шавад

مادر ار حور وپدر غلمان شود

Шояд ар фарзандашон чун он шавад

شاید ار فرزندشان چون آن شود

Аз нигоҳии дили рабӯд аз дасти ман

از نگاهی دل ربود از دست من

Раҳзаниро ҳмчўмн шуд роҳзан

رهزنی را همچومن شد راهزن

Кард шайтони Андам аз шаҳвати пурм

کرد شیطان آندم از شهوت پرم

Хостами ҷомӣ май аз васлаш хӯрам

خواستم جامی می از وصلش خورم

Пас гирифтам тангаши андар бар чу ҷон

پس گرفتم تنگش اندر بر چو جان

То зино бо ӯ кунам кард ӯ фиғон

تا زنا با او کنم کرد او فغان

Перзан зорӣ намӯду илтимос

پیرزن زاری نمود و التماس

Гуфт зони ту зару симу либос

گفت زآن تو زر و سیم و لباس

Раҳм кун бар мо вози парвардгор

رحم کن بر ما واز پروردگار

Шармиовар даст аз ин духтар бидор

شرمی آور دست از این دختر بدار

Дар ятемӣ кардаам ӯро бузург

در یتیمی کرده ام او را بزرگ

Ҳаст мяш аммо машав ӯро ту гург

هست میش اما مشو او را تو گرگ

зи оташ шаҳват мабар зу обрӯ

ز آتش شهوت مبر زو آبرو

Оби рӯ аз ӯ мабар чун оби ҷӯ

آب رو از او مبر چون آب جو

На падар ӯро буд венаи модарӣ

نه پدر او را بود ونه مادری

Шавҳарӣ кардааст ва бошад духтарӣ

شوهری کرده است و باشد دختری

Май брдФрдои шаб ӯро шавҳараш

می بردفردا شب او را شوهرش

Дар бар шавҳар макун бадгавҳараш

در بر شوهر مکن بدگوهرش

Рӯсиёҳаш дар бар шавҳар макун

روسیاهش در بر شوهر مکن

Аз барои дайн пайғамбар макун

از برای دین پیغمبر مکن

Ман бад-ӣни духтар ба нисбат хола ам

من بدین دختر به نسبت خاله ام

На ба шавҳар доданаш даллола ам

نه به شوهر دادنش دلاله ام

Шавҳари ин духтар ӯро бен ъам аст

شوهر این دختر او را بن عم است

Айшашони фардои шаб аз ту мотам аст

عیششان فردا شب از تو ماتم است

Кард бо ман илтимоси имшаб ки чун

کرد با من التماس امشب که چون

Май рӯми фардои шаби азхонаҳи бурун

می روم فردا شب ازخانه برون

Шавҳарам шояд ки нагузорад дигар

شوهرم شاید که نگذارد دگر

Пойро аз хона бигзорам ба дар

پای را از خانه بگذارم به در

Шавҳарам шояд ба роҳ каҷ фитод

شوهرم شاید به راه کج فتاد

Бар зиёрати ҳам марои рухсати надод

بر زیارت هم مرا رخصت نداد

Бояд ӯ ромни мутӣъ аз ҷон шавам

باید او را من مطیع از جان شوم

Ҳар чаҳ гуяд банда фармон шавам

هرچه گوید بنده فرمان شوم

Ҳукм яздонасту фармони расӯл

حکم یزدان است و فرمان رسول

Аз дил ва аз ҷон кунам бояд қабул

از دل و از جان کنم باید قبول

То ним маҷбур ва дорам ихтиёр

تا نیم مجبور و دارم اختیار

Пеш аз он каз мо наёяд ҳеҷ кор

پیش از آن کز ما نیاید هیچ کار

Хез то гирдем аз сидқи виқин

خیز تا گردیم از صدق ویقین

Зоири қабри амири алмؤмнин

زائر قبر امیر المؤمنین

То видоъ аз ҷони вдл бо ӯ кунам

تا وداع از جان ودل با او کنم

Зевар аз хок дараш бар рӯ кунам

زیور از خاک درش بر رو کنم

Шарм кун аз ҳайдари длдли савор

شرم کن از حیدر دلدل سوار

Раҳмиовар дасти азин духтар бидор

رحمی آور دست ازین دختر بدار

Пушт шамшерӣ задам бар пераи зан

پشت شمشیری زدم بر پیره زن

Гуфтамаш хомӯш биншин дам мазан

گفتمش خاموش بنشین دم مزن

Ҳеҷ аҷзаш бар дилам нанамуд асар

هیچ عجزش بر دلم ننمود اثر

Дили маро аз санг омад сахт тар

دل مرا از سنگ آمد سخت تر

Қасди он духтар намудем алғрз

قصد آن دختر نمودم الغرض

То алоҷи худ намоям аз мараз

تا علاج خود نمایم از مرض

Ғайри шалворӣ ки май будаш ба по

غیر شلواری که می بودش به پا

Ҷома Эй нанаҳашта будам зу ба ҷо

جامه ای ننهشته بودم زو به جا

Танг андар баркашидаш хола аш

تنگ اندر برکشیدش خاله اش

Аўчўи моҳӣ буд вхолаҳи ҳола аш

اوچو ماهی بود وخاله هاله اش

На марои тоқат ба дил монад венаи сабр

نه مرا طاقت به دل ماند ونه صبر

Давр кардам холаро аз ӯ ба ҷабр

دور کردم خاله را از او به جبر

Пас бхўобонидмш аз баҳри кор

پس بخوابانیدمش از بهر کار

Хостами бгшоимши банди азор

خواستم بگشایمش بند ازار

Дошт он духтар ба дастами изтироб

داشت آن دختر به دستم اضطراب

Ҳамчуи моҳии кӯ ба хок уфтад зи об

همچو ماهی کو به خاک افتد ز آب

Ҳар дўдстш буд дар як дасти ман

هر دودستش بود در یک دست من

Хештанро дид чун побаст ман

خویشتن را دید چون پابست من

Дид чун бечора дар даст ман аст

دید چون بیچاره در دست من است

Ҳамчуи моҳии сайд дар шаст ман аст

همچو ماهی صید در شست من است

Баркашид аз сӯзи дили ногуҳи фиғон

برکشید از سوز دل ناگه فغان

Гуфт вои ғўсоаҳ эй шоҳи ҷаҳон

گفت وا غوثاه ای شاه جهان

Вои амири алмؤмнино ё алӣ

وا امیر المؤمنینا یا علی

Вои эмоми алмтқино ё алӣ

وا امام المتقینا یا علی

ё амири алмؤмнини фарёди рас

یا امیر المؤمنین فریاد رس

Неи марои фарёди раси ғайр аз ту кас

نی مرا فریاد رس غیر از تو کس

Вораҳон аз дасти ин золими маро

وارهان از دست این ظالم مرا

Кун зи зулмаш аз карами солими маро

کن ز ظلمش از کرم سالم مرا

Бони худовандӣ ки моро офарид

بآن خداوندی که ما را‌‌آفرید

То фиғони он духтар аз дил бар кашид

تا فغان آن دختر از دل بر کشید

Каз ақаб омад садои сами асб

کز عقب آمد صدای سم اسب

Зони садо кӯтаҳ нашуд дастами зи касб

زآن صدا کوته نشد دستم ز کسب

Бо худам гуфтам ки чораи як савор

با خودم گفتم که چاره یک سوار

Ояд аз дастами ғами андари дили мадор

آید از دستم غم اندر دل مدار

Брнҷстми ман зҷои хештан

برنجستم من زجای خویشتن

Худ задам сангӣ ба пои хештан

خود زدم سنگی به پای خویشتن

Доштам бар рӯй он духтари қарор

داشتم بر روی آن دختر قرار

Ногаҳон назд ман омад он савор

ناگهان نزد من آمد آن سوار

Буд асбаш чун либос ӯ сифед

بود اسبش چون لباس او سفید

Буии машки авд ва анбар шуд падед

بوی مشک عود و عنبر شد پدید

Аз ғазаб фармуд бар ман он савор

از غضب فرمود بر من آن سوار

Вой бар ту дасти азин духтар бидор

وای بر تو دست ازین دختر بدار

Гуфтам ӯро эй савори додгар

گفتم او را ای سوار دادگر

Рӯ ба роҳи худ вази ӣнҷои даргузар

رو به راه خود وز اینجا درگذر

Худ халосӣ ёфтӣ аз дасти ман

خود خلاصی یافتی از دست من

То диҳӣ ӯро наҷот аз шасти ман

تا دهی او را نجات از شست من

Пас ба ман фармуд аз рӯй ғазаб

پس به من فرمود از روی غضب

Даври шӯ аз рӯй ӯ эй бе адаб

دور شو از روی او ای بی ادب

Неши шамшерии бузад бар пушти ман

نیش شمشیری بزد بر پشت من

Шуд ба мнчўни оташи зардушти ман

شد به منچون آتش زردشت من

Хешро дидам чунон каз осмон

خویش را دیدم چنان کز آسمان

Бар замини афтодами вкрдми фиғон

بر زمین افتادم وکردم فغان

Биҳши афтодами забонам лол шуд

بیهش افتادم زبانم لال شد

Нутқи ман хомаши зи қил вқол шуд

نطق من خامش ز قیل وقال شد

Пардае бар рӯй чашмам шуд падед

پرده ای بر روی چشمم شد پدید

Лек гӯшам ҳар чаҳ гуфт ӯ ме шунид

لیک گوشم هر چه گفت او می شنید

Гуфт рахти хешро дар бркнид

گفت رخت خویش را در برکنید

Хавфу андӯҳ аз дили худ дркнид

خوف و اندوه از دل خود درکنید

Вончаҳ аз асбоб ва зевар доштед

وآنچه از اسباب و زیور داشتید

Ҷумларо нодошта пиндоштед

جمله را ناداشته پنداشتید

Боз пас гиред аз ин золими тамом

باز پس گیرید از این ظالم تمام

Боз пас гардид ҳар дўшодком

باز پس گردید هر دوشادکام

Рӯ ба сӯии Кӯфаи дрхонаҳи равед

رو به سوی کوفه درخانه روید

Шод биншинед восўдаҳ шавед

شاد بنشینید وآسوده شوید

Ҳам ба бар карданд рахти хеш ро

هم به بر کردند رخت خویش را

Ҳам ба дар аз дили ғами втшўиш ро

هم به در از دل غم وتشویش را

Ҷамъ карданд ончӣ зевар доштанд

جمع کردند آنچه زیور داشتند

Мурдаи вебии ҷон маро пиндоштанд

مرده وبی جان مرا پنداشتند

Пас зан вдхтр намуданд илтимос

پس زن ودختر نمودند التماس

К-эии савор бо виқори ҳақи шинос

کای سوار با وقار حق شناس

Лутфи воҳсонро ба мо кардӣ тамом

لطف واحسان را به ما کردی تمام

Беҳтар аз ин сози моро шодком

بهتر از این ساز ما را شادکام

Пас расони моро ба равзаи шоҳи дайн

پس رسان ما را به روضه شاه دین

Хоҷаи қанбари амири алмؤмнин

خواجه قنبر امیر المؤمنین

Мо ба умеди зиёрати омадем

ما به امید زیارت آمدیم

На паии суди втҷорти омадем

نه پی سود وتجارت آمدیم

Гар барии моро ба равзаи шоҳи дайн

گر بری ما را به روضه شاه دین

Хайри бинӣ аз худои субҳу пасин

خیر بینی از خدا صبح و پسین

Онкии дарҳои маъониро бсФт

آنکه درهای معانی را بسفت

Ҳам бифармо аз карами ном ту чист

هم بفرما از کرم نام تو چیست

Пас табассум кард вФрмўди он савор

پس تبسم کرد وفرمود آن سوار

Ман алӣ ҳастам вале кирдигор

من علی هستم ولی کردگار

Он алии ибни абитолби манам

آن علی ابن ابیطالب منم

Ғолиби брҳр ки шуд ғолиби манам

غالب برهر که شد غالب منم

Ҳайдари сафдар ки бишунидӣ манам

حیدر صفدر که بشنیدی منم

Фотиҳи хайбар ки бишунидӣ манам

فاتح خیبر که بشنیدی منم

ШоФъи маҳшар ки гӯйанд он манам

شافع محشر که گویند آن منم

Соқии кавсар ки гўиндони манам

ساقی کوثر که گویندآن منم

Бен ъам вдомоди пайғамбари манам

بن عم وداماد پیغمبر منم

Банда ӯ хоҷаи қанбари манам

بنده او خواجه قنبر منم

Аз зани вози марди вози бурноу пер

از زن واز مرد واز برنا و پیر

намешавам афтодагонро дастгир

می شوم افتادگان را دستگیر

Дӯстонро дӯстдорӣ мекунам

دوستان را دوستداری میکنم

Ҳар ки беёраст ёрӣ ме кунам

هر که بی یار است یاری می کنم

Дар гирифторӣ ҳар каси ёварам

در گرفتاری هر کس یاورم

Ҳеҷ розӣ нест пинҳон дар барам

هیچ رازی نیست پنهان در برم

Нестам ғофили зи ёди дӯстон

نیستم غافل ز یاد دوستان

Ҷой дорам дар ниҳоди дӯстон

جای دارم در نهاد دوستان

Гар касе хонд марои дркўаҳи қоф

گر کسی خواند مرا درکوه قاف

Ҳозирам бо зулфиқор бе ғилоф

حاضرم با ذوالفقار بی غلاف

Вари з ман ҷӯяд мадад дар батн навен

ور ز من جوید مدد در بطن نون

Ҳамчуи Юнуси ормаши зонҷои бурун

همچو یونس آرمش زآنجا برون

Гар дар оташи кас ба ёд ман шавад

گر در آتش کس به یاد من شود

Чун халили оташ бдўглшн шавад

چون خلیل آتش بدوگلشن شود

Вар ба чаҳ гардад ба ман каси додхоҳ

ور به چه گردد به من کس دادخواه

Юсуфи осои ормаши беруни зи чоҳ

یوسف آسا آرمش بیرون ز چاه

Млтҷӣ шуд кас чу ёқӯб ар ба ман

ملتجی شد کس چو یعقوب ار به من

Шуд бар ӯ байти алшъФи байти алҳзн

شد بر او بیت الشعف بیت الحزن

Кас ба злмотм кунадгар бандагӣ

کس به ظلماتم کند گر بندگی

Ҳамчуи Хизр ӯро бубахшам зиндагӣ

همچو خضر او را ببخشم زندگی

Вари зиёди ман касе ғофил шавад

ور زیاد من کسی غافل شود

Кори осон дар буриш мушкил шавад

کار آسان در برش مشکل شود

эй зани вдхтри зиёрататони қабул

ای زن ودختر زیارتتان قبول

Хайр байнед аз худо ва аз расӯл

خیر بینید از خدا و از رسول

Дар раҳами имшаб басӣ дидед заҷр

در رهم امشب بسی دیدید زجر

Аз худованд ҷаҳон гиред аҷр

از خداوند جهان گیرید اجر

Боз пас гардид сӯии хонаи тон

باز پس گردید سوی خانه تان

Хуши бёсоӣид дар кошонаи тон

خوش بیاسائید در کاشانه تان

Духтару зан чун зкор огаҳ шуданд

دختر و زن چون زکار آگه شدند

Бӯсаи зани ҳай бар рикоб шаҳ шуданд

بوسه زن هی بر رکاب شه شدند

Рухи бсоӣиднд бар хоки замин

رخ بسائیدند بر خاک زمین

Сари расониданди брчрхи барин

سر رسانیدند برچرخ برین

Он дўзни гаштанди ҳоҷии Маккаи тавр

آن دوزن گشتند حاجی مکه طور

Даври байти аллоҳи здндози бас ки давр

دور بیت الله زدنداز بس که دور

Рӯ ба Кӯфаи бозгрдиднди шод

رو به کوفه بازگردیدند شاد

Шодашон кард он шаҳ бо адли вдод

شادشان کرد آن شه با عدل وداد

Ман чу бишунидам ки фармуд он амир

من چو بشنیدم که فرمود آن امیر

намешавам афтодагонро дастгир

می شوم افتادگان را دستگیر

Арз кардам тавба кардам ё алӣ

عرض کردم توبه کردم یا علی

Чора Эй фармо ба дардам ё алӣ

چاره ای فرما به دردم یا علی

Аз маосӣ тавба кардам кун қабул

از معاصی توبه کردم کن قبول

Бигузар аз ҷурмам ба инсофи расӯл

بگذر از جرمم به انصاف رسول

Чун пушаймонам аз ин кирдори худ

چون پشیمانم از این کردار خود

Бас парешонам макун дар кори худ

بس پریشانم مکن در کار خود

Аз гуноҳон тавба кардам зоин сипас

از گناهان توبه کردم زاین سپس

ё амири алмؤмнини фарёди рас

یا امیر المؤمنین فریاد رس

Пас ба ман гуфто ки бо ҳуби расӯл

پس به من گفتا که با حب رسول

Гар кунӣ тавба кунад яздони қабул

گر کنی توبه کند یزدان قبول

Ин бигуфт ва ронад мураккаб шуд равон

این بگفت و راند مرکب شد روان

Ман задам фарёди вагуфтами бофиғон

من زدم فریاد وگفتم بافغان

ё амири алмؤмнини рӯҳии Фдок

یا امیر المؤمنین روحی فداک

Чора Эй кун варна хоҳам шуд ҳалок

چاره ای کن ورنه خواهم شد هلاک

Тавба биллоҳ кардам аз кирдори бад

توبه بالله کردم از کردار بد

Зоин сипас аз ман наёяд кори бад

زاین سپس از من نیاید کار بد

Сӯии ман баргашти он шоҳи змн

سوی من برگشت آن شاه زمن

Мушт хокӣ зад ба захми пушти ман

مشت خاکی زد به زخم پشت من

Сар ба ҳам оварад захмами ногаҳон

سر به هم آورد زخمم ناگهان

Гашти он сарвари зи чашми ман ниҳон

گشت آن سرور ز چشم من نهان

Зори внолони впшимони омадам

زار ونالان وپشیمان آمدم

Тобаи Кӯфаи ворид манзил шудам

تابه کوفه وارد منزل شدم

Буд ин захм аз дўшбри ман фузун

بود این زخم از دوشبر من فزون

Сар ба ҳам оварад лекин токунӯн

سر به هم آورد لیکن تاکنون

Бози боқии монда аз захмами чунон

باز باقی مانده از زخمم چنان

Мӯъҷизӣ бошад ба пуштами ин нишон

معجزی باشد به پشتم این نشان

То ҳар онкас бинад аз кирдори бад

تا هر آنکس بیند از کردار بد

Бугзарад даврӣ кунад аз кори бад

بگذرد دوری کند از کار بد

ё алии моро ҳам аз ғам вораҳон

یا علی ما را هم از غم وارهان

Нафаси мо дуздаст врҳзни аломон

نفس ما دزد است ورهزن الامان

Неши шамшерӣ ба пушти аўбзн

نیش شمشیری به پشت اوبزن

То ки ӯ ҳам дасти брдордзмн

تا که او هم دست برداردزمن

Бар блндоқбол ҳам бинмо рухӣ

بر بلنداقبال هم بنما رخی

Арз ӯро ҳам бифармо посухӣ

عرض او را هم بفرما پاسخی