Ривоятаст ки чун монад Сайидошуҳадо

روایت است که چون ماند سیدالشهدا

Миёни қавми ситами пеша бе каси втнҳо

میان قوم ستم پیشه بی کس وتنها

Ба ҷо намонад зи ёрон ӯ каси дигар

به جا نماند ز یاران او کس دیگر

Ба ҷузи ҷавони ду на солааш алии Акбар

به جز جوان دو نه ساله اش علی اکبر

Бхўост то ки ба майдон корзор равад

بخواست تا که به میدان کارزار رود

Ба ҷанги қавми ҷафои ҷӯй нобакор равад

به جنگ قوم جفا جوی نابکار رود

Чу дид шабаҳи расӯли худои алии Акбар

چو دید شبه رسول خدا علی اکبر

Ки азм рафтан майдон намӯдааст падар

که عزم رفتن میدان نموده است پدر

зи ашки дидаи басӣ дар зи нӯки мижгони сифт

ز اشک دیده بسی در ز نوک مژگان سفت

Бшоаҳи ташнаи лабон бо ду чашм гирён гуфт

بشاه تشنه لبان با دو چشم گریان گفت

Киов ба ғайрати ман бод ва бар ҷавонии ман

که اف به غیرت من باد و بر جوانی من

Мабод бе ту дамии умру зиндагонии ман

مباد بی تو دمی عمر و زندگانی من

Куҷо равост ки ман зиндаи ту шаҳиди шӯй

کجا رواست که من زنده تو شهید شوی

Шаҳиди ташнаи лаб аз кӣнаи язиди шӯй

شهید تشنه لب از کینه یزید شوی

Бигӯӣ изн ки дар хизмати ту сарбозам

بگوی اذن که در خدمت تو سربازم

Бхоки пои азизи ту сари фидои созам

بخاک پای عزیز تو سر فدا سازم

зи сӯзи ин суханон шуд ба гиряи шоҳи шаҳид

ز سوز این سخنان شد به گریه شاه شهید

Ба гӯш парда нишинон садоӣ гиря расед

به گوش پرده نشینان صدای گریه رسید

Сакинаи хоҳари мазлӯмааш давиди бурун

سکینه خواهر مظلومه اش دوید برون

з дида кард равони сад ҳазор диҷлаи хӯн

ز دیده کرد روان صد هزار دجله خون

Бгриаҳ гуфт ки ин шӯру изтироб аз чист ? !

بگریه گفت که این شور و اضطراب از چیست؟!

Ту ҳам ба матлаби худ май рисии шитоб аз чист ? !

تو هم به مطلب خود می رسی شتاب از چیست؟!

Бародарами зи фироқи ту тоқатам тоқ аст

برادرم ز فراق تو طاقتم طاق است

Брўзгори дамӣ бе ту зистан шоқ аст

بروزگار دمی بی تو زیستن شاق است

Надонам аз ғами ҳиҷрат ба дил чаҳ чора кунам

ندانم از غم هجرت به دل چه چاره کنم

Чу ғунча бегул рӯй ту ҷома пора кунам

چو غنچه بی گل روی تو جامه پاره کنم

Қисми бҷони ту каз ҷони худ бҷонми ман

قسم بجان تو کز جان خود بجانم من

Марв ки бе ту сабурӣ наме тавонам ман

مرو که بی تو صبوری نمی توانم من

Чу аҳли байти таҳорат ба гиряу шеван

چو اهل بیت طهارت به گریه و شیون

Якон якон бинмуданд манъаш аз рафтан

یکان یکان بنمودند منعش از رفتن

Ки навҷуонеу комии надидае ба ҷаҳон

که نوجوانی و کامی ندیده ای به جهان

Худоиро бигузар зи ин сафари Марви майдон

خدای را بگذر ز این سفر مرو میدان

Биёу раҳм ба аҳволи мо ғарибон кун

بیا و رحم به احوال ما غریبان کن

Тараҳҳумӣ ба дили зори ғам насибон кун

ترحمی به دل زار غم نصیبان کن

Фитод бо дили пари хӯн ба дасту пои падар

فتاد با دل پر خون به دست و پای پدر

Забон гушӯд ва чунин гуфт бо ду дида тар

زبان گشود و چنین گفت با دو دیده تر

Ки аз чаҳ манъ кунанд аҳли байтам аз рафтан

که از چه منع کنند اهل بیتم از رفتن

Магар ки қобил қурбонят набошам ман

مگر که قابل قربانیت نباشم من

Нигаҳ ба рӯй ту охири нафас чаро накунам

نگه به روی تو آخر نفس چرا نکنم

Ба хоки пои туам аз чаҳ раҳ фидо накунам

به خاک پای توام از چه ره فدا نکنم

Магар на қобили домони ту буд сари ман

مگر نه قابل دامان تو بود سر من

зи садри зини базмин аўФтд чу пайкари ман

ز صدر زین بزمین اوفتد چو پیکر من

Худоиро бидам изн рафтани майдон

خدای را بدم اذن رفتن میدان

Ки то ба роҳи ту сарбозам ва сипорам ҷон

که تا به راه تو سربازم و سپارم جان

Падар чу дид писари азм охират дорад

پدر چو دید پسر عزم آخرت دارد

Ба шавқ дидани ҷадаши зи дидаи хӯни борад

به شوق دیدن جدش ز دیده خون بارد

Ба оҳу нолаи шаҳаншоҳи ташнаи лаби ночор

به آه و ناله شهنشاه تشنه لب ناچار

Бидод рухсати ҳарбаш ба лашкари куффор

بداد رخصت حربش به لشکر کفار

Ба аҳл байт бифармуд даст аз ӯ доред

به اهل بیت بفرمود دست از او دارید

Силаҳи баҳри тани ноз парвариш оред

سلاح بهر تن ناز پرورش آرید

Ки бардаи шавқи шаҳодати варои қарор аз дил

که برده شوق شهادت ورا قرار از دل

Кунам чаҳ чора ки бар охират буд моил

کنم چه چاره که بر آخرت بود مایل

Яке ба гиряи силаҳ аз барояш оварадӣ

یکی به گریه سلاح از برایش آوردی

Яке басар заду ҳайф аз ҷавоняш хӯрдӣ

یکی بسر زد و حیف از جوانیش خوردی

Яке ба хотири маҳзун ва бо дили пари дард

یکی به خاطر محزون و با دل پر درد

Барои гесуӣ ӯ атр ва шона ме оварад

برای گیسوی او عطر و شانه می آورد

Яке бар оташи ғами сӯхти хешро чу сапанд

یکی بر آتش غم سوخت خویش را چو سپند

Ки то зи чашми бад ӯ дар амон буд зи газанд

که تا ز چشم بد او در امان بود ز گزند

Ривоятаст ки бо дасти хеши шоҳи шаҳид

روایت است که با دست خویش شاه شهید

Силаҳ бар тани фарзанд хеш пӯшонед

سلاح بر تن فرزند خویش پوشانید

Савор шуд чу ба асби уқоби он сарвар

سوار شد چو به اسب عقاب آن سرور

Рикобаш модар гирифт пас Аннани хоҳар

رکابش مادر گرفت پس عنان خواهر

Чу шоҳзодаи бмидони разми гашти падед

چو شاهزاده بمیدان رزم گشت پدید

Шуд аз фурӯғи Рахши тираи талъати хуршед

شد از فروغ رخش تیره طلعت خورشید

Сипоҳ куфр бидиданд навҷуоне ро

سپاه کفر بدیدند نوجوانی را

Ба қади санавбарӣ аз чеҳраи арғавонӣ ро

به قد صنوبری از چهره ارغوانی را

Ба рӯи фитодаи ду гесуяш аз ясору ямин

به رو فتاده دو گیسویش از یسار و یمین

Чу сунбулӣ ки занад соя бар сари насрин

چو سنبلی که زند سایه بر سر نسرین

Наруста сабзаи хати гирди чашмаи нӯшаш

نرسته سبزه خط گرد چشمه نوشش

Кашида абрӯии пайваста то баннои гӯшаш

کشیده ابروی پیوسته تا بنا گوشش

Ҳануз ҳола надидааст моҳи тобонаш

هنوز هاله ندیده است ماه تابانش

Гузар намӯда зи ҷавшани сиёҳи мижгонаш

گذر نموده ز جوشن سیاه مژگانش

Чу обидини ситами каши ду чашм ӯ бемор

چو عابدین ستم کش دو چشم او بیمار

Чу бахти зайнаби ғмдидаҳи гесуонаши тор

چو بخت زینب غمدیده گیسوانش تار

Хамидаи абрӯӣ ӯ ҳамчуи қомати бобаш

خمیده ابروی او همچو قامت بابش

зи қаҳти оби бхшкидаҳи шукри нобаш

ز قحط آب بخشکیده شکر نابش

з дидани рухи нўрониши зи қавми шарир

ز دیدن رخ نورانیش ز قوم شریر

Баланди гашт бар афлоки нолаи такбир

بلند گشت بر افلاک ناله تکبیر

зи пой то сар ӯ ҷумлаи маҳви по то сар

ز پای تا سر او جمله محو پا تا سر

Табораки аллоҳи гӯйони зи санъати довар

تبارک الله گویان ز صنعت داور

Чу рӯзгори худ он кофарон бар ошуфтанд

چو روزگار خود آن کافران بر آشفتند

Ба ибни саъди ситами пеша бо фиғон гуфтанд

به ابن سعد ستم پیشه با فغان گفتند

Ки ин ҷавон ки ба майдони разм омада кист ? !

که این جوان که به میدان رزم آمده کیست؟!

Ки каси бтлъту шавкат чу ӯ мусаввир нест ? !

که کس بطلعت و شوکت چو او مصور نیست؟! 

Фиришта Эйаст ҳамоно ба сӯрати одам

فرشته ای است همانا به صورت آدم

Ки одамӣ на чунин омадааст дар олам

که آدمی نه چنین آمده است در عالم

Ба разми ин гул бустон кист омадааст ? !

به رزم این گل بستان کیست آمده است؟!

Сарвари бахши дил ва ҷон кист комдаҳаст ? !

سرور بخش دل و جان کیست کامده است؟!

Ки бошад ӯ ки фиристӣ баҷанг ӯ мо ро

که باشد او که فرستی بجنگ او ما را

Ризо машав ки шавад куштае дил аз хоро

رضا مشو که شود کشته ای دل از خارا

Чу ибни саъди ситами пешаи неки дрнгрист

چو ابن سعد ستم پیشه نیک درنگریست

зи ғам ба он ҳамаи сангини дилӣ ки дошт гирист

ز غم به آن همه سنگین دلی که داشت گریست

Садо баланд намӯд ва бигуфт бо лашкар

صدا بلند نمود و بگفت با لشکر

Ки ҳаст шабаҳи расӯли худои алии Акбар

که هست شبه رسول خدا علی اکبر

Яқин ки кори басӣ бар ҳусайни омадаи танг

یقین که کار بسی بر حسین آمده تنگ

Ки нури дидаи худро равона карда баҷанг

که نور دیده خود را روانه کرده بجنگ

Чу шери бачаи яздони миён майдон шуд

چو شیر بچه یزدان میان میدان شد

Аннан кашид ва ба он қавми дун раҷаз хон шуд

عنان کشید و به آن قوم دون رجز خوان شد

Талаб намӯд мубориз ҳар ончӣ аз эшон

طلب نمود مبارز هر آنچه از ایشان

Касе зи лашкари куффори номдши майдон

کسی ز لشکر کفار نامدش میدان

Бабради даст ва кашид аз ниёами худ шамшер

ببرد دست و کشید از نیام خود شمشیر

Намӯд ҳамлаи з ҳар сӯ ба он гуруҳи шарир

نمود حمله ز هر سو به آن گروه شریر

Ба ҳар тараф ки тавваҷуҳ намӯд аз куффор

به هر طرف که توجه نمود از کفار

зи куштаи пуштаи ҳамеи сохт аз ямину ясор

ز کشته پشته همی ساخت از یمین و یسار

Аз он гуруҳи ҷафои ҷӯии кофари нопок

از آن گروه جفا جوی کافر ناپاک

Фиканда буд сад ва бист тан ба хоки ҳалок

فکنده بود صد و بیست تن به خاک هلاک

Ки ташнаи комии шҳзодаҳи гашти оҳи шадид

که تشنه کامی شهزاده گشت آه شدید

Ҳам аз муҳорибаи ҳам аз ҳарорати хуршед

هم از محاربه هم از حرارت خورشید

Чаҳ гӯям оҳ ки бо коми хушку дида тар

چه گویم آه که با کام خشک و دیده تر

Намӯд ҷаҳду расониди хешро ба падар

نمود جهد و رسانید خویش را به پدر

Фитод бо мижаи хок аз раҳ падар ме рафт

فتاد با مژه خاک از ره پدر می رُفت

Ба оҳу нола ба он шоҳи ташна лаб ме гуфт

به آه و ناله به آن شاه تشنه لب می گفت

Ки эй падари зи туфи тишнагии ҳалоками вой

که ای پدر ز تف تشنگی هلاکم وای

зи тишнагии ҷигарами сӯхти чорае фармой

ز تشنگی جگرم سوخت چاره ای فرمای

Бидон расида ки аз тишнагии намоями ғаш

بدان رسیده که از تشنگی نمایم غش

Кунун ҳалок шавам эй падари зи сӯзи аташ

کنون هلاک شوم ای پدر ز سوز عطش

Шунид шоҳи шаҳид аз писар чу ин суханон

شنید شاه شهید از پسر چو این سخنان

Чунон гирист ки гӯйии саҳоб дар Нитсаон

چنان گریست که گویی سحاب در نیسان

Ба баркашид чу ҷони пас сарвари ҷонаш ро

به برکشید چو جان پس سرور جانش را

Гузошт дар даҳани хушки худ забонаш ро

گذاشت در دهن خشک خود زبانش را

Ки эй сарвари дилу ҷону пораи ҷигарам

که ای سرور دل و جان و پاره جگرم

Кунам чаҳ чора , ту аз ман , ман аз ту ташнаи терм

کنم چه چاره، تو از من، من از تو تشنه ترم

Гузошт дар даҳани хушк вай бидида тар

گذاشت در دهن خشک وی بدیده تر

з лутф дода бадаши хотамӣ ки пайғамбар

ز لطف داده بدش خاتمی که پیغمبر

Ба нола гуфт : ки эй равшании дидаи ман

به ناله گفت: که ای روشنی دیده من

Тасаллии дили зори ситами расидаи ман

تسلی دل زار ستم رسیده من

Бирав ба ҷанг ки инак шароб аз кавсар

برو به جنگ که اینک شراب از کوثر

Банушӣ аз кафи ҷадаткунанда хайбар

بنوشی از کف جدت کَنَنده خیبر

Зхдмти падари худ ба чашм хӯн олуд

زخدمت پدر خود به چشم خون آلود

Дубораи ҷониби майдон мъоўдт фармуд

دوباره جانب میدان معاودت فرمود

Талаб намӯд мубориз аз он сипоҳи шарир

طلب نمود مبارز از آن سپاه شریر

Басӣ биёмад ва шуд кушта аз дами шамшер

بسی بیامد و شد کشته از دم شمشیر

Ҳар анкаҳро ба камар теғ зад ду нимаш кард

هر انکه را به کمر تیغ زد دو نیمش کرد

зи пушти мураккаби худ восил ҷҳимш кард

ز پشت مرکب خود واصل جحیمش کرد

Чу ҳамла кард ба он қавми кофари гумроҳ

چو حمله کرد به آن قوم کافر گمراه

Фиканд шаст нафарро ба рӯй хоки сиёҳ

فکند شصت نفر را به روی خاک سیاه

зи куштаи бас ки аз он қавми пушта ҳо афтод

ز کشته بس که از آن قوم پشته ها افتاد

Баланди гашт ба ҳафтуми сипеҳрашони фарёд

بلند گشت به هفتم سپهرشان فریاد

Чу ин мушоҳида бинмуд ибни саъди лъин

چو این مشاهده بنمود ابن سعد لعین

Чунин бигуфт ба он қавми кофар бе дайн

چنین بگفت به آن قوم کافر بی دین

Ки эй ҷамоати ин бештари з тифлӣ нест

که ای جماعت این بیشتر ز طفلی نیست

Диҳед заҳмат беҷо ба хештан аз чист

دهید زحمت بی جا به خویشتن از چیست

Ду даҳ ҳазор шмоиид ва ӯ буд танҳо

دو ده هزار شمایید و او بود تنها

зи кӣнаи нахли қадашро дар оваред аз по

ز کینه نخل قدش را در آورید از پا

Бар ӯ тамом ба якбора ҳамла овараданд

بر او تمام به یکباره حمله آوردند

Ҳар ончии ҷаври баромади з дасташон карданд

هر آنچه جور برآمد ز دستشان کردند

Яке ба ханҷар барону дайгарӣ бо тир

یکی به خنجر بران و دیگری با تیر

Яке ба найзаи яке оҳ бо дами шамшер

یکی به نیزه یکی آه با دم شمشیر

Чунон з кӣна намуданд пораи пораи таниш

چنان ز کینه نمودند پاره پاره تنش

Ки шуд чу сурхи мушаббаки силаҳ бар баданаш

که شد چو سرخ مشبک سلاح بر بدنش

зи бас ки тири ҳамеи хӯрда буд асби уқоб

ز بس که تیر همی خورده بود اسب عقاب

Уқоби бол ва пар оварда буд ҳамчуи уқоб

عقاب بال و پر آورده بود همچو عقاب

Вале ба он бадани чоки чок бо эшон

ولی به آن بدن چاک چاک با ایشان

Ҳануз ҷанг ҳаме кард ҳамчуи шери жён

هنوز جنگ همی کرد همچو شیر ژیان

Ки мнқзи писари мараи он саги кофар

که منقذ پسر مره آن سگ کافر

Фиканд теғ ба фарқи шарифи он сарвар

فکند تیغ به فرق شریف آن سرور

Чунон шикофти сарашро ба теғи он бе дайн

چنان شکافت سرش را به تیغ آن بی دین

Ки аўФтод ба рӯй ва сараш расед замин

که اوفتاد به روی و سرش رسید زمین

Чу дид мураккаби тоқати зи кӣнаи гашташи пай

چو دید مرکب طاقت ز کینه گشتش پی

Гирифт ёли уқоб ва Аннан гузошт ба вай

گرفت یال عقاب و عنان گذاشت به وی

Уқоб дид чу гардид соҳибаш бе ҷон

عقاب دید چو گردید صاحبش بی جان

Ниҳод рӯй ба саҳроу барадаш аз майдон

نهاد روی به صحرا و بردش از میدان

Чу дид шоҳи шаҳидон ки навҷавони писараш

چو دید شاه شهیدان که نوجوان پسرش

Зкин шаҳид шуду гашти ғоӣб аз назараш

زکین شهید شد و گشت غائب از نظرش

зи ҷои асби барангехт бо ду сад афғон

ز جای اسب برانگیخت با دو صد افغان

Расед ҷониби майдон ва ё алии гӯйон

رسید جانب میدان و یا علی گویان

Ба ҳар тараф ки назар мефиканд аз чапу рост

به هر طرف که نظر می فکند از چپ و راست

Наомадаш ба назари ончӣ ӯ дилаш май хост

نیامدش به نظر آنچه او دلش می خواست

Ки ногуҳ аз тарафии мураккаби алии Акбар

که ناگه از طرفی مرکب علی اکبر

Гузашт аз бар он подшоҳи ташнаи ҷигар

گذشت از بر آن پادشاه تشنه جگر

Эмом аз пасу зини вожгӯни уқоб аз пеш

امام از پس و زین واژگون عقاب از پیش

Бабрад то ба маконе ки буд соҳиби хеш

ببرد تا به مکانی که بود صاحب خویش

Чгўими оҳ ки он дам чу дид шоҳи шаҳид

چگویم آه که آن دم چو دید شاه شهید

Бурӣдаи боди забонам чу пеш омад ва дид

بریده باد زبانم چو پیش آمد و دید

Ки кушта гашта зкини оҳи навҷавони писараш

که کشته گشته زکین آه نوجوان پسرش

Сарвари ҷони вдли равшании чашми турш

سرور جان ودل روشنی چشم ترش

зи боди фитнаи зи пои аўФтодаҳи шамшодаш

ز باد فتنه ز پا اوفتاده شمشادش

зи дасти рафтаи сеӣ қади ҷавони ношодш

ز دست رفته سهی قد جوان ناشادش

Ба сони тоири бсмли тпон ба хӯн шуда аст

به سان طایر بسمل طپان به خون شده است

зи хӯни рух чу мааши оҳи лолаи гаван шуда аст

ز خون رخ چو مهش آه لاله گون شده است

Вале ҳануз ба сад пораи ҷисми ҷонаш буд

ولی هنوز به صد پاره جسم جانش بود

Чаро ки мунтазири боби меҳрбонаш буд

چرا که منتظر باب مهربانش بود

Ба чеҳраи хоки раҳ аз мақдам падар ме рафт

به چهره خاک ره از مقدم پدر می رُفت

Ба сад ҳазор фиғони гўӣӣ инчунин ме гуфт

به صد هزار فغان گوئی اینچنین می گفت

Ки эй падари ситами қавми бобкорми кишт

که ای پدر ستم قوم بابکارم کشت

Наомадӣ ба серуми дарди интизорами гашт

نیامدی به سرم درد انتظارم گشت

Биёи биё ки зи андӯҳи давряти мардум

بیا بیا که ز اندوه دوریت مردم

Ба хоки ҳасрати маҳрӯмӣ аз рахти барадам

به خاک حسرت محرومی از رخت بردم

Агар накушта марои захми найзау шамшер

اگر نکشته مرا زخم نیزه و شمشیر

Кунуна ғами ту ба куштан намекунад тақсир

کنونه غم تو به کشتن نمی کند تقصیر

Чу ин мушоҳида фармуд он эмоми шаҳид

چو این مشاهده فرمود آن امام شهید

Пиёдаи гашту сарашро ба синаи чсбонид

پیاده گشت و سرش را به سینه چسبانید

з рӯй чун ма ӯ хоку хӯн чу пок намӯд

ز روی چون مه او خاک و خون چو پاک نمود

Бигуфт ин сухану рўдхўни з дида гушӯд

بگفت این سخن و رودخون ز دیده گشود

Ки аз фироқи ту эй навҷавон чаҳ чора кунам

که از فراق تو ای نوجوان چه چاره کنم

Ба ҷуз ки ҷомаи ҷонро чу ғунча пора кунам

به جز که جامه جان را چو غنچه پاره کنم

Ба ҳайратам ки здоғи ту чун кунам ба ҷаҳон

به حیرتم که زداغ تو چون کنم به جهان

Ту чун рӯй зи ҷаҳони хоки бод бар сари он

تو چون روی ز جهان خاک باد بر سر آن

зи бори ғусса чаро нахли қоматат шудаи хам

ز بار غصه چرا نخل قامتت شده خم

Ту навҷуонеу андари ҷаҳон чаҳ дории ғам

تو نوجوانی و اندر جهان چه داری غم

Парида ранги зи рухсор чун гулат аз чист

پریده رنگ ز رخسار چون گلت از چیست

Бирафта тоби зи гесуии сунбул аз чист

برفته تاب ز گیسوی سنبل از چیست

Фитодаи сарви қадат аз чаҳ сояи сон ба замин

فتاده سرو قدت از چه سایه سان به زمین

Чаро зи лаъли лабати рафтаи обу ранги чунин

چرا ز لعل لبت رفته آب و رنگ چنین

Ки пораи пораи з кин кардааст пайкари ту

که پاره پاره ز کین کرده است پیکر تو

Нахурда ғусса ба ҳоли сакинаи хоҳари ту

نخورده غصه به حال سکینه خواهر تو

Кадоми сангдили ин гӯна карда озорат

کدام سنگدل این گونه کرده آزارت

Накарда раҳм ба аҳволи аммаи зорат

نکرده رحم به احوال عمه زارت

Чунин шикофт ки аз кин ба теғи тези сарат

چنین شکافت که از کین به تیغ تیز سرت

Тараҳҳумӣ на ба модар намӯд на падарат

ترحمی نه به مادر نمود نه پدرت

Чу аз падар бишунид ин сухани алии Акбар

چو از پدر بشنید این سخن علی اکبر

Гушӯд чашм ва чунин гуфт бо ду дида тар

گشود چشم و چنین گفت با دو دیده تر

Ки эй падари з чаҳ ин гӯнаи зору ғамгинӣ

که ای پدر ز چه این گونه زار و غمگینی

Ситодааст паямбари магар наме бинӣ

ستاده است پیمبر مگر نمی بینی

Дўҷом бошадаш андари каф аз май кавсар

دوجام باشدش اندر کف از می کوثر

Яке супурда ба ман хоҳам он як дигар

یکی سپرده به من خواهم آن یک دیگر

Бигӯямаш ки марои ташна комӣаст шадид

بگویمش که مرا تشنه کامی است شدید

Бгўидм ки буд ин як аз ҳусайни шаҳид

بگویدم که بود این یک از حسین شهید

Рӯм кунун ба сафар эй падари хдоҳофиз

روم کنون به سفر ای پدر خداحافظ

Агар рух ту надидам дигар хдоҳофиз

اگر رخ تو ندیدم دگر خداحافظ

Агар ки рафтаи хтоӣии зи ман ҳалолам кун

اگر که رفته خطائی ز من حلالم کن

Биё наёмада андари ҷаҳон хаёлам кун

بیا نیامده اندر جهان خیالم کن

Ба тан ба ҳар нафасами коши бдҳзорони ҷон

به تن به هر نفسم کاش بدهزاران جان

Ки ҳар нафас ба раҳат май нмўдмии қурбон

که هر نفس به رهت می نمودمی قربان

Бигуфт ин сухану ҷон ба роҳ ҷонон дод

بگفت این سخن و جان به راه جانان داد

Чгўими оҳ ки он навҷавон чаҳ сон ҷон дод

چگویم آه که آن نوجوان چه سان جان داد

Бурӣдаи боди забонам чу дид шоҳи шаҳид

بریده باد زبانم چو دید شاه شهید

Ки мурғи рӯҳи азизаши з колбуд биппаред

که مرغ روح عزیزش ز کالبد بپرید

Чу ҷон ба сина кашид ва ба хаймаи гоҳаши барад

چو جان به سینه کشید و به خیمه گاهش برد

Вале ба зорӣу афғону дӯди оҳаши барад

ولی به زاری و افغان و دود آهش برد

Расед чун ба саропардаи шоҳи ташнаи лабон

رسید چون به سراپرده شاه تشنه لبان

Ба нола гуфт алӣ Акбар омад аз майдон

به ناله گفت علی اکبر آمد از میدان

Ривоятаст ки бе пардаи аммааш зайнаб

روایت است که بی پرده عمه اش زینب

зи пардаи гашти бурун бо ҳазор ранҷу тъб

ز پرده گشت برون با هزار رنج و تعب

Ба оҳу нола ҳаме гуфт нури айнами вой

به آه و ناله همی گفت نور عینم وای

Фурӯғи шамъи дилу дидаи ҳусайнами вой

فروغ شمع دل و دیده حسینم وای

Сакинаи хоҳар аз срФкнди мъҷр ро

سکینه خواهر از سرفکند معجر را

Чу кушта дид зи теғи ҷафои бародар ро

چو کشته دید ز تیغ جفا برادر را

Ба гиря гуфт ки эй навҷавони бародари ман

به گریه گفت که ای نوجوان برادر من

Ту рафтӣ аз бар ман хоки бод бар сари ман

تو رفتی از بر من خاک باد بر سر من

зи тишнагии ҷигарами сӯхти хезу обами даҳ

ز تشنگی جگرم سوخت خیز و آبم ده

Хаҷал машав агарат оби неи ҷавобами даҳ

خجل مشو اگرت آب نی جوابم ده

Баданд аҳли ҳарами мўкнону мӯяи кунон

بدند اهل حرم موکنان و مویه کنان

Ба ҳолатӣ ки на мумкин буд ҳикояти он

به حالتی که نه ممکن بود حکایت آن

Яке ба сар зад вои фиғону во ахо мекард

یکی به سر زد وا فغان و وا اخا میکرد

Яке либоси сабурӣ ба тан қабо ме кард

یکی لباس صبوری به تن قبا می کرد

Яке зи чеҳра ӯ хок ва хӯн намӯдӣ пок

یکی ز چهره او خاک و خون نمودی پاک

Яке ба мотам ӯ мефишонд бар сари хок

یکی به ماتم او می فشاند بر سر خاک

Дар ани миёнаи ситамдидаи модараш ба фиғон

در ان میانه ستمدیده مادرش به فغان

Кашид пайкари вайро ба сина ҳамчун ҷон

کشید پیکر وی را به سینه همچون جان

Ба доғ равад ду сад равад хӯни з дида гушӯд

به داغ رود دو صد رود خون ز دیده گشود

Ба рӯй наъши ваии афтода буд ва ме фармуд

به روی نعش وی افتاده بود و می فرمود

Ки эй зи пой дар афтодаи тозаи шамшодам

که ای ز پای در افتاده تازه شمشادم

Надидаи ком ба даврони ҷавони ношодм

ندیده کام به دوران جوان ناشادم

зи кини қавми дғ кушта гашта равадам вой

ز کین قوم دغ کشته گشته رودم وای

Ба хӯни хештан оғишта гашта равадам вой

به خون خویشتن آغشته گشته رودم وای

Рахти зи хӯн гулӯ гашта лолаи гаван аз чист

رخت ز خون گلو گشته لاله گون از چیست

зи пой то ба сарат гашта ғарқи хӯн аз чист

ز پای تا به سرت گشته غرق خون از چیست

Надидаи коми алии Акбар эй ҷавонам равад

ندیده کام علی اکبر ای جوانم رود

Сарвари ҷону дили модар эй ҷавонам равад

سرور جان و دل مادر ای جوانم رود

з чист чун дили ман кокулат парешон аст

ز چیست چون دل من کاکلت پریشان است

Ба хоку хӯни баданат аз чаҳ рӯаст ғалатон аст

به خاک و خون بدنت از چه رو است غلطان است

з чист лаъли лабати ин чунин шудааст кабӯд

ز چیست لعل لبت این چنین شده است کبود

Шаҳиди қавми язид эй надида комам равад

شهید قوم یزید ای ندیده کامم رود

Чаро ба модари зорати сухан наме гӯйӣ

چرا به مادر زارت سخن نمی گویی

Чаро ғами дили худро ба ман нмигўӣӣ

چرا غم دل خود را به من نمیگوئی

Сакинаи ташна обаст хезу обаши даҳ

سکینه تشنه آب است خیز و آبش ده

Савол аз ту кунад аммаи ?ути ҷавобаши даҳ

سؤال از تو کند عمه ات جوابش ده

Чаҳ хуфта Эй набӯд ҳеҷ огаҳии магарат

چه خفته ای نبود هیچ آگهی مگرت

Ки гашта бекас ва беёру ақрабои падарат

که گشته بی کس و بی یار و اقربا پدرت

Куҷо равост ки ту куштаи ман сабур шавам

کجا رواست که تو کشته من صبور شوم

Ки то бинмти ин сони зи дида кӯр шудам

که تا بینمت این سان ز دیده کور شدم

Ривоятаст ки тифлӣ ба чеҳраи чўнхи вршид

روایت است که طفلی به چهره چونخ ورشید

зи хаймаи гашти бурун ва чу бед ме ларзид

ز خیمه گشت برون و چو بید می لرزید

Ки ҳонеи ибни бъиси он лъин бе имон

که هانی ابن بعیث آن لعین بی ایمان

Ҷудои зи лашкар куффор шуд бкштни он

جدا ز لشکر کفار شد بکشتن آن

Чунон ба теғ задаш он накарда аз ҳақи бим

چنان به تیغ زدش آن نکرده از حق بیم

Ки аўФтод ба рӯй ва намӯд ҷони таслим

که اوفتاد به روی و نمود جان تسلیم

Шаҳиди ташнаи лабон бо ду чашм хӯн олуд

شهید تشنه لبان با دو چشم خون آلود

Аз ин мушоҳида бо оҳ ва нола ме фармуд

از این مشاهده با آه و ناله می فرمود

Ки эй фалаки зи ҷафои ту сад ҳазорон дод

که ای فلک ز جفای تو صد هزاران داد

зи ҷаври кӣнаи деринаи ?ути ду сад фарёд

ز جور کینه دیرینه ات دو صد فریاد

Чаҳ кӣна Эйаст ки бо оли Мустафои дорӣ

چه کینه ای است که با آل مصطفی داری

Надидаам чу ту каси дараҷаон ба ғаддорӣ

ندیده ام چو تو کس درجهان به غداری