эй зи ишқи ту дар балои дили ман

ای ز عشق تو در بلا دل من

Ба бало гашта мубталои дили ман

به بلا گشته مبتلا دل من

Дил ба дил роҳ дорад аз чаҳ сабаб

دل به دل راه دارد از چه سبب

Раҳ надорад дили тўбои дили ман

ره ندارد دل توبا دل من

Шудаи бегона аз ҳамаи олам

شده بیگانه از همه عالم

Бо тўто гашта ошнои дили ман

با توتا گشته آشنا دل من

Зончаҳ бо ман ҷафои кнддли ту

زآنچه با من جفا کنددل تو

Бо ту дорад фузуни вафои дили ман

با تو دارد فزون وفا دل من

Магар аз нўшдорўии лаби ту

مگر از نوشداروی لب تو

Дард худро кунад давои дили ман

درد خودرا کند دوا دل من

Дили манро набӯд дрдўғмӣ

دل من را نبود دردوغمی

намерасед ар ба муддаои дили ман

می رسید ار به مدعا دل من

Нагузорад ки шаб ба хоби рӯм

نگذارد که شب به خواب روم

Бас ки гуяд худои худои дили ман

بس که گوید خدا خدا دل من

Бикун аз зулфи худ ба занҷираш

بکن از زلف خود به زنجیرش

Шавад осӯдаи ҳол то дили ман

شود آسوده حال تا دل من

Шукр ллаҳ шудам блндоқбол

شکر لله شدم بلنداقبال

То ба пой ту шуд фидои дили ман

تا به پای تو شد فدا دل من

Ба навоҳои зери вебами шабу рӯз

به نواهای زیر وبم شب و روز

Зикраш инаст бармалои дили ман

ذکرش این است برملا دل من

Ғофиласт аз дилами магари дили ту

غافل است از دلم مگر دل تو

ё нашуд аз дилами хабари дили ту

یا نشد از دلم خبر دل تو

Карда хӯнҳо дили тўдрдли ман

کرده خونها دل تودردل من

Офарини худоӣ бар дили ту

آفرین خدای بر دل تو

зи оҳи длхстгони ҳазар бояд

ز آه دلخستگان حذر باید

Накунад аз дилами ҳазари дили ту

نکند از دلم حذر دل تو

Май кндоаҳи ман асари дркўаҳ

می کندآه من اثر درکوه

Асар аммо накард дар дили ту

اثر اما نکرد در دل تو

ё зи оҳи дилами асари рафта

یا ز آه دلم اثر رفته

ё з сангаст сахттар дили ту

یا ز سنگ است سخت تر دل تو

Шудаи мискин ва дар ба дар дили ман

شده مسکین و در به در دل من

То марои хост дар ба дар дили ту

تا مرا خواست در به در دل تو

эй зи дасти тўгштаҳи хӯни дили ман

ای ز دست توگشته خون دل من

Накунад гўҷФо дигар дили ту

نکند گوجفا دگر دل تو

Пас чаро гашта хӯни ҷигари дили ман

پس چرا گشته خون جگر دل من

Ба дилам меҳр дорад ар дили ту

به دلم مهر دارد ار دل تو

Қалби манро кндтмоми айёр

قلب من را کندتمام عیار

Ба диламгар кнднзри дили ту

به دلم گر کندنظر دل تو

Қалби манро кндтмоми айёр

قلب من را کندتمام عیار

Ба диламгар кнднзри дили ту

به دلم گر کندنظر دل تو

Хостами зикрӣ аз хирад фармуд

خواستم ذکری از خرد فرمود

Ки бигӯед баҳри саҳари дили ту

که بگوید بهر سحر دل تو

Шуд дилами хӯн аз он лаб мегаван

شد دلم خون از آن لب میگون

Чун кунад чашмам ар наборад хӯн

چون کند چشمم ار نبارد خون

Карда ширини лабии марои Фарҳод

کرده شیرین لبی مرا فرهاد

Хости Лайлии вшии марои маҷнӯн

خواست لیلی وشی مرا مجنون

Даҳанаши тангтар з ҳалқа мем

دهنش تنگ تر ز حلقه میم

Хами абрӯӣ ӯ ба ҳолат навен

خم ابروی او به حالت نون

Манам аз мем ӯ басии маъюс

منم از میم او بسی مأیوس

Ҳастам аз навен ӯ аҷаби мқбўн

هستم از نون او عجب مقبون

Дрдҳоӣӣ ки ман ба дил дорам

دردهائی که من به دل دارم

Оҷизаст аз алоҷаши афлотӯн

عاجز است از علاجش افلاطون

То ба зулфаши кндбаҳи занҷирам

تا به زلفش کندبه زنجیرم

намекунам субҳи вшоми машқи ҷунун

می کنم صبح وشام مشق جنون

Аз зари вчҳри всими ашки маро

از زر وچهر وسیم اشک مرا

Давлатӣ дода беҳтар аз қорун

دولتی داده بهتر از قارون

Ғамаш аз дил бурун нахоҳад рафт

غمش از دل برون نخواهد رفت

Ҷонам аз тан агар равад берун

جانم از تن اگر رود بیرون

Чораи ғамро ба сабр натавонам

چاره غم را به صبر نتوانم

Ки марои сабр кам ғамаст фузун

که مرا صبر کم غم است فزون

Гуфтам эй дил бигӯӣ рамзӣ гуфт

گفتم ای دل بگوی رمزی گفت

Ба худованди холиқи бичўн

به خداوند خالق بیچون

Гар кашии теғ вагар кашии зорам

گر کشی تیغ و گر کشی زارم

Кӣ зи ишқи ту даст бурдорам

کی ز عشق تو دست بردارم

Тарсами азъшқт эй бути тарсо

ترسم ازعشقت ای بت ترسا

Сбҳаҳ гардад бадал ба зуннорам

سبحه گردد بدل به زنارم

Бо хаёли тўдрглстонм

با خیال تودرگلستانم

Нест ҳоҷат ба сайри гулзорам

نیست حاجت به سیر گلزارم

Нақши рӯят чу оядам ба назар

نقش رویت چو آیدم به نظر

Ба назари ҳамчуи нақши деворам

به نظر همچو نقش دیوارم

Манеҳ аз ғам ба дӯши ман сарбор

منه از غم به دوش من سربار

Ки зи ишқати басии гарони боРом

که ز عشقت بسی گران بارم

Аз ман аҳволи дил чаҳ май пурсӣ

از من احوال دل چه می پرسی

Ман куҷо аз ғами ту дил дорам

من کجا از غم تو دل دارم

Бас ки ғифлат намӯдае аз ман

بس که غفلت نموده ای از من

Аз хўдўҷони хеши безорам

از خودوجان خویش بیزارم

Гуфтӣ оем шабии ту родри хоб

گفتی آیم شبی تو رادر خواب

Ман ки шаб то ба субҳи бедорам

من که شب تا به صبح بیدارم

Тарсам аз ман хабарии шӯй вақте

ترسم از من خبری شوی وقتی

Ки набошад ба даҳри осорам

که نباشد به دهر آثارم

То зи сари ҷаҳони шӯии огоҳ

تا ز سر جهان شوی آگاه

Гӯш эй дил бидиҳ ба гуфторам

گوش ای دل بده به گفتارم

Ҳамаи волшмси васф рӯй алӣ аст

همه والشمس وصف روی علی است

Ҳамаи воллили шарҳи мӯӣ алӣ аст

همه واللیل شرح موی علی است

Грълии сўлҷон ба каф гирад

گرعلی صولجان به کف گیرد

Кара на сипеҳри гӯй алӣ аст

کره نه سپهر گوی علی است

Зони биҳиштӣ ки васф ме гӯйанд

زآن بهشتی که وصف می گویند

Гар бҷўӣии суроғи кӯй алӣ аст

گر بجوئی سراغ کوی علی است

Фурӯдин ма ки мешавад ҳамаи сол

فرودین مه که می شود همه سال

Буии Урдӣбиҳишти хуй алӣ аст

بوی اردیبهشت خوی علی است

Хӯн ки дар нофа машк ме гардад

خون که در نافه مشک می گردد

Он ҳам азолтФоти буи алӣ аст

آن هم ازالتفات بوی علی است

Гашти кишти ҳамаи зборони сабз

گشت کشت همه زباران سبز

Кишти ман сабзи зи оби ҷӯй алӣ аст

کشت من سبز ز آب جوی علی است

Аз чаҳ қамарӣ ҳаме занад куку

از چه قمری همی زند کوکو

Гўӣии онҳам ба ҷустуҷӯӣ алӣ аст

گوئی آنهم به جستجوی علی است

Ҳар киро дар дил орзўӣӣ ҳаст

هر که را در دل آرزوئی هست

Дар дили ман ҳам орзӯӣ алӣ аст

در دل من هم آرزوی علی است

Дили аўҳқи шиноси вҳқ байн аст

دل اوحق شناس وحق بین است

Ҳар киро рӯй дил ба сӯй алӣ аст

هر که را روی دل به سوی علی است

зи оташи дӯзах ар наҷотӣ ҳаст

ز آتش دوزخ ار نجاتی هست

Бешак аз фазлу обрӯӣ алӣ аст

بی شک از فضل و آبروی علی است

эй дилу ҷони ман фидои алӣ

ای دل و جان من فدای علی

Ба серум нест ҷузи ҳавои алӣ

به سرم نیست جز هوای علی

эй чаҳ асрорро ки дар олам

ای چه اسرار را که در عالم

Дидам аз айни вломи ваёии алӣ

دیدم از عین ولام ویای علی

Подшоҳӣ ба каси надоди худо

پادشاهی به کس نداد خدا

То нашуд дар азали гадои алӣ

تا نشد در ازل گدای علی

Несташ зи офтоби маҳшари бок

نیستش ز آفتاب محشر باک

Ҳар ки ҷо карда дар ливои алӣ

هر که جا کرده در لوای علی

Дорам умеди кзғми ду ҷаҳон

دارم امید کزغم دو جهان

Вораанд марои влои алӣ

وارهاند مرا ولای علی

Ҳар чаҳ мавҷӯд шуд дар ин олам

هر چه موجود شد در این عالم

Ҳама мавҷӯд шуд барои алӣ

همه موجود شد برای علی

Ончӣ карду кндқзои вқдр

آنچه کرد و کندقضا وقدر

Ҳама бошад ба ҳукму рои алӣ

همه باشد به حکم و رای علی

Ҳеҷ кории зи ин ва он ноед

هیچ کاری ز این و آن ناید

Гар набошад дар ӯ ризои алӣ

گر نباشد در او رضای علی

Осмон гашта хам аз он ки занад

آسمان گشته خم از آن که زند

Бӯса шояд ба хоки пои алӣ

بوسه شاید به خاک پای علی

Ба худои аҳади пас аз Аҳмад

به خدای احد پس از احمد

Нест каси дараҷаони сўои алӣ

نیست کس درجهان سوای علی

ё алии ошиқам ба дидорат

یا علی عاشقم به دیدارت

Ноумедам макун зи дарборат

ناامیدم مکن ز دربارت

На хрдгштаҳи огаҳ аз қудрат

نه خردگشته آگه از قدرت

На хабар гашта каси зи асрорат

نه خبر گشته کس ز اسرارت

На хазон карда рӯ ба бустонат

نه خزان کرده رو به بستانت

На сабои бардаи бўзи гулзорат

نه صبا برده بوز گلزارت

Ба калофӣ наме хрндоў ро

به کلافی نمی خرنداو را

Юсуф ояд агар ба бозорат

یوسف آید اگر به بازارت

Дили парешон шудааст аз ишқат

دل پریشان شده است از عشقت

Ақли ҳайрон шудааст даркорат

عقل حیران شده است درکارت

Тўӣии вҷз ту нест дръолм

توئی وجز تو نیست درعالم

Ов бар он кас ки карда инкорат

اف بر آن کس که کرده انکارت

Ҳар чаҳ дар даҳр нақш ҳастӣ баст

هر چه در دهر نقش هستی بست

Ҳама ҳастанд нақши деворат

همه هستند نقش دیوارت

Ту на меъмори осмон будӣ

تو نه معمار آسمان بودی

Буд меъмори чархи иморат

بود معمار چرخ عمارت

Хуб ё бади зи гулистони туам

خوب یا بد ز گلستان توام

Гул агар нестам шавам хорат

گل اگر نیستم شوم خارت

Ҳамчуи Мансур ҳақ бигӯ эй дил

همچو منصور حق بگو ای دل

Ғами мадор ар знндбри дорат

غم مدار ار زنندبر دارت

ё алӣ эй фидои ту дили вҷон

یا علی ای فدای تو دل وجان

эй ба қурбони ту ҳам ин ваҳми он

ای به قربان تو هم این وهم آن

эй зи ишқи ту ошиқони вола

ای ز عشق تو عاشقان واله

эй ба кори ту оқилони ҳайрон

ای به کار تو عاقلان حیران

эй ки аз байноти ном ту шуд

ای که از بینات نام تو شد

Ошкорои ҳақиқати имон

آشکارا حقیقت ایمان

Набӯд хайрии андари он нома

نبود خیری اندر آن نامه

Ки ба номи тўнбўдши унвон

که به نام تونبودش عنوان

Бо тўглхни бўдмрои гулшан

با توگلخن بودمرا گلشن

Бе ту гулшани шўдмрои зиндон

بی تو گلشن شودمرا زندان

Захм ту бошудам ба аз марҳам

زخم تو باشدم به از مرهم

Дард ту оядам ба аз дармон

درد تو آیدم به از درمان

Ҳар ки меҳр ту дорад андари дил

هر که مهر تو دارد اندر دل

Нест бокаши зи оташи нирон

نیست باکش ز آتش نیران

Аз гуноҳон ӯ худо гузарад

از گناهان او خدا گذرد

Ба тугар млтҷӣ шавад шайтон

به تو گر ملتجی شود شیطان

Об ва оташ шаванд бо ҳам ёр

آب و آتش شوند با هم یار

Аз ту содршўд агар фармон

از تو صادرشود اگر فرمان

Номи ту буд вирди Нӯҳи набӣ

نام تو بود ورد نوح نبی

Ки ба соҳил расед аз тӯфон

که به ساحل رسید از طوفان

Бо рахти ма баробарӣ накунад

با رخت مه برابری نکند

Бо қадати сарв ҳамсарӣ накунад

با قدت سرو همسری نکند

Дилбарон дилбарӣ кунанд вале

دلبران دلبری کنند ولی

Дилбарӣ чун ту дилбарӣ накунад

دلبری چون تو دلبری نکند

Дил агар қомати туро бинад

دل اگر قامت تو را بیند

Шакли худро санавбарӣ накунад

شکل خود را صنوبری نکند

Бикун эй дӯст ҳар чаҳ мехоҳӣ

بکن ای دوست هر چه میخواهی

Ки касе боту доварӣ накунад

که کسی باتو داوری نکند

Ба худо ончӣ мекунӣ ту ба дил

به خدا آنچه میکنی تو به دل

Ба дили одамӣ парӣ накунад

به دل آدمی پری نکند

Агар эй офтоби ъолмтоб

اگر ای آفتاب عالمتاب

Меҳри ту зарра парварӣ накунад

مهر تو ذره پروری نکند

Равшании моҳи осмони надиҳад

روشنی ماه آسمان ندهد

Анварии меҳр ховарӣ накунад

انوری مهر خاوری نکند

Ба висоли ту даст кас нарасад

به وصال تو دست کس نرسد

То ки худро зи худ барӣ накунад

تا که خود را ز خود بری نکند

Нашавад ҳечкас баланди иқбол

نشود هیچکس بلند اقبال

Караматгар ки ёварӣ накунад

کرمت گر که یاوری نکند

Лоли бодои забон ба ком касе

لال بادا زبان به کام کسی

Ки ба васфат суханварӣ накунад

که به وصفت سخنوری نکند

эй дил аз чист зори внолонӣ

ای دل از چیست زار ونالانی

Аз чаҳ дар кори хеши ҳайронӣ

از چه در کار خویش حیرانی

Аз чаҳ чун чашми дилбарони бемор

از چه چون چشم دلبران بیمار

Ҳамчуи зулф батон парешоне

همچو زلف بتان پریشانی

Аз ғам кист кин чунин шаби вари ваз

از غم کیست کاین چنین شب ور وز

Ҳамчуи абри баҳор гарӣоне

همچو ابر بهار گریانی

Чаҳ хато аз ту срздаҳаст магар

چه خطا از تو سرزده است مگر

Ки зи кирдори худ пушаймонӣ

که ز کردار خود پشیمانی

Мондае давр аз брҷонон

مانده ای دور از برجانان

Фии алҳқиқти аҷаби гарони ҷонӣ

فی الحقیقت عجب گران جانی

Пеши тири қазои даҳри ҳадаф

پیش تیر قضای دهر هدف

Зери путки бало чу санадоне

زیر پتک بلا چو سندانی

Ту магари Юсуфӣ ки май байнам

تو مگر یوسفی که می بینم

Гоҳ дар чоҳи вгаҳ ба зиндонӣ

گاه در چاه وگه به زندانی

Малики олам мусаххараст ту ро

ملک عالم مسخر است تو را

Накунамгар ғалати сулаймонӣ

نکنم گر غلط سلیمانی

Гарчи донам ту рости номаи сиёҳ

گرچه دانم تو راست نامه سیاه

Гарчи байнам ки ғарқи исёнӣ

گرچه بینم که غرق عصیانی

Макун андешаи зи оташи дӯзах

مکن اندیشه ز آتش دوزخ

Шод биншин магар наме доне

شاد بنشین مگر نمی دانی

Аз туфайли тўхлқ олам шуд

از طفیل توخلق عالم شد

Хоки пои ту буд кодм шуд

خاک پای تو بود کآدم شد

Қатраи обӣ аз кафати бчкид

قطره آبی از کفت بچکید

Ба тлотм даромад ваем шуд

به طلاطم درآمد ویم شد

Хости ошуфта дил кунад мо ро

خواست آشفته دل کند ما را

Турраи ?ути пуршиканҷ ва дарҳам шуд

طره ات پرشکنج و درهم شد

Дили ман зи он чунин парешони гашт

دل من ز آن چنین پریشان گشت

Ки ба зулфи тўрФт вҳмдм шуд

که به زلف تورفت وهمدم شد

То ба пои ту сар наад ба замин

تا به پای تو سر نهد به زمین

Дар азали пушти осмон хам шуд

در ازل پشت آسمان خم شد

Дрдтўи беҳтарами зи дармони гашт

دردتو بهترم ز درمان گشت

Захми тўхўштрми з марҳам шуд

زخم توخوشترم ز مرهم شد

То зҳснти ҷаҳони музайяни гашт

تا زحسنت جهان مزین گشت

Ишқи рӯяти маро мусаллам шуд

عشق رویت مرا مسلم شد

Дар дилами дарди вғми чўоФзўн буд

در دلم درد وغم چوافزون بود

Сабру ороми втоқтм кам шуд

صبر و‌آرام وطاقتم کم شد

Қиссаи дев бо сулаймони гашт

قصه دیو با سلیمان گشت

Токаи давр аз бар тўхотм шуд

تاکه دور از بر توخاتم شد

Ҷуз алӣ кист андари ин олам

جز علی کیست اندر این عالم

Ки ба даргоҳи қудс муҳаррам шуд

که به درگاه قدس محرم شد

эй ба малики вуҷӯди шоҳаншоҳ

ای به ملک وجود شاهنشاه

эй зи сари ҷаҳонёни огоҳ

ای ز سر جهانیان آگاه

Шуд дилами зи орзӯӣ рӯй ту хӯн

شد دلم ز آرزوی روی تو خون

Ашки хунин ман марост гувоҳ

اشک خونین من مراست گواه

Хокро кимиё кунӣ ба назар

خاک را کیمیا کنی به نظر

Кун ба ман ҳам з рӯй лутфи нигоҳ

کن به من هم ز روی لطف نگاه

Дар амонаст зи офати ду ҷаҳон

در امان است ز آفت دو جهان

Ҳар ки орад ба даргаи ту паноҳ

هر که آرد به درگه تو پناه

Санги борадгар аз фалаки басарам

سنگ بارد گر از فلک بسرم

Нест аз ишқ дар дилами икроҳ

نیست از عشق در دلم اکراه

Ҳар ки мавлоӣ аўтў ме бошӣ

هر که مولای اوتو می باشی

Дигар ӯро чаҳ ғам буд згноаҳ

دگر او را چه غم بود زگناه

Рӯ ба ҳар сӯ равад ба чоҳ уфтад

رو به هر سو رود به چاه افتد

Онкиро нест сӯии кӯии ту роҳ

آنکه را نیست سوی کوی تو راه

Дӯши пурсидам аз хирад ки бигӯ

دوش پرسیدم از خرد که بگو

Кист каз ӯ дили аўФтд ба рифоҳ

کیست کز او دل اوفتد به رفاه

Ба таъаҷҷуби нигоҳ ва кард вбгФт

به تعجب نگاه و کرد وبگفت

Каз ҳамаи беҳтарии ту худогоҳ

کز همه بهتری تو خودآگاه

Агар аз ман ба имтиҳони пурсӣ

اگر از من به امتحان پرسی

Ба ҳақи лои илоҳи алои аллоҳ

به حق لا اله الا الله

Ба тамошо шудам ба сӯии чаман

به تماشا شدم به سوی چمن

Тодлми воридаади дамии зи ҳузн

تادلم واردهد دمی ز حزن

Лола дидам ниҳодаи брдли доғ

لاله دیدم نهاده بردل داغ

Ғунча бар тани даридаи пероҳан

غنچه بر تن دریده پیراهن

Буд гул дар шукуфтагии рухи дӯст

بود گل در شکفتگی رخ دوست

Ғунча май буд тнгдл чун ман

غنچه می بود تنگدل چون من

Гули наргис ба дасти заррини ҷом

گل نرگس به دست زرین جام

Дошт чун соқёни симини тан

داشت چون ساقیان سیمین تن

Чодар бар сар аз ҳарири сифед

چادری بر سر از حریر سفید

Карда чун наварӯс насатарван

کرده چون نوعروس نسترون

То зи пистони абри нӯшади шер

تا ز پستان ابر نوشد شیر

Карда Тифли шукуфаи бози даҳан

کرده طفل شکوفه باز دهن

Чаҳ сароем зи бӯстони афрӯз

چه سرایم ز بوستان افروز

Ки аз ӯ буд бӯстони равшан

که از او بود بوستان روشن

Буд қамарӣ ба срўкўкўгў

بود قمری به سروکوکوگو

Буд булбул ба ғунча чаҳ чаҳ зан

بود بلبل به غنچه چه چه زن

Сарв бар пои ситода бар лаби ҷӯй

سرو بر پا ستاده بر لب جوی

Тошуад бар бунафша соя фикан

تاشود بر بنفشه سایه فکن

Шиква мекард пеши гули булбул

شکوه میکرد پیش گل بلبل

Бўдгўё ба сад забони сӯсан

بودگویا به صد زبان سوسن

Роҳам афтод дар клисоӣӣ

راهم افتاد در کلیسائی

Дидам онҷо нишаста тарсое

دیدم آنجا نشسته ترسایی

Гуфтам ӣнҷои пай чаҳ мӯътакифӣ

گفتم اینجا پی چه معتکفی

Гуфт дар сар марост сўдоӣӣ

گفت در سر مراست سودائی

Гуфтам аз бут чаҳ матлабаст ту ро

گفتم از بت چه مطلب است تو را

Гуфт дорам ба дили таманное

گفت دارم به دل تمنایی

Гуфтам андари дилат таманно чист

گفتم اندر دلت تمنا چیست

Гуфт ҳолеи вчшми биноӣӣ

گفت حالی وچشم بینائی

Гуфтам ар дод чун кунӣ гуфто

گفتم ار داد چون کنی گفتا

Ба ҷамолаш кунам тмошоӣӣ

به جمالش کنم تماشائی

Гуфтам ин кӣ шўдмиср гуфт

گفتم این کی شودمیسر گفت

Гар набошад миёни ман вмоӣӣ

گر نباشد میان من ومائی

Гуфтамаш ҳоҷат аз касе баталаб

گفتمش حاجت از کسی بطلب

Ки ҷуз ӯ нест ҳукми Фрмоӣӣ

که جز او نیست حکم فرمائی

Гуфт мо рогмон ки ҳамчун ту

گفت ما راگمان که همچون تو

Дараҷаон нест ҳеҷ доноӣӣ

درجهان نیست هیچ دانائی

Дар килисои бутӣ ки мо дорем

در کلیسا بتی که ما داریم

Номӣ ӯро буд ба ҳрҷоӣӣ

نامی او را بود به هرجائی

Варна донем моҳмаҳи имрӯз

ورنه دانیم ماهمه امروز

Ки чу бар пои кнндФрдоӣӣ

که چو بر پا کنندفردائی

Тўхдоро валеу волоӣӣ

توخدا را ولی و والائی

Қодири вқоҳри втўоноӣӣ

قادر وقاهر وتوانائی

Ҳар чаҳ олам ки халқ карда худо

هر چه عالم که خلق کرده خدا

Ту дроўшоаҳи вҳкмФрмоӣӣ

تو دراوشاه وحکمفرمائی

Ҳар сифотӣ ки ҳаст яздон ро

هر صفاتی که هست یزدان را

Ҳамаро боолтмоми дороӣӣ

همه را باالتمام دارائی

Ту на халлоқи олимӣ аммо

تو نه خلاق عالمی اما

Боиси халқу олами ороӣӣ

باعث خلق و عالم آرائی

Ба таваллои ту ҷаҳон шуд халқ

به تولای تو جهان شد خلق

Ту ҷаҳонро вале вмўлоӣӣ

تو جهان را ولی ومولائی

Ҳар чаҳ мавҷӯд шуд дар ин олам

هر چه موجود شد در این عالم

Чу яке қатраи втўдрёӣӣ

چو یکی قطره وتودریائی

Ба вуҷӯди ту зиндаанд ҳама

به وجود تو زنده اند همه

Молики рӯҳи ҷумлаи ашёӣӣ

مالک روح جمله اشیائی

Бут прессатон ки бут парастиданад

بت پرستان که بت پرستیدند

Ба гумонишон ки дрклисоӣӣ

به گمانشان که درکلیسائی

Ашҳади ани лои илоҳи алои аллоҳ

اشهد ان لا اله الا الله

Ҳам тўдри бндгиши иктоӣӣ

هم تودر بندگیش یکتائی

Бишинав аз ман дило ҳақиқати ҳол

بشنو از من دلا حقیقت حال

Зоин вон то ба чанд ҷўёӣӣ

زاین وآن تا به چند جویائی

Дӯш дидам ба хоби шайтон ро

دوش دیدم به خواب شیطان را

Гуфтам аз рӯй имтиҳони он ро

گفتم از روی امتحان آن را

Чора Эй кун бҳкори худ ки худо

چاره ای کن بهکار خود که خدا

Баҳри ту халқ карда нирон ро

بهر تو خلق کرده نیران را

Гуфт баси корҳо ки ман кардам

گفت بس کارها که من کردم

Кас надонад як аз ҳазорон ро

کس نداند یک از هزاران را

Ман шудам роҳзан ба уммати тўҳ

من شدم راهزن به امت توح

Ки кашиданд ранҷи тӯфон ро

که کشیدند رنج طوفان را

Ман бидодам ба аҳримани фармон

من بدادم به اهرمن فرمان

Ки бабри хотами сулаймон ро

که ببر خاتم سلیمان را

Ман фикандам ба чоҳи Юсуф ро

من فکندم به چاه یوسف را

з он задам садамаи пери канъон ро

ز آن زدم صدمه پیر کنعان را

Ҷилва додам ба духтари тарсо

جلوه دادم به دختر ترسا

Ки кндўолаҳи шайхи сунъон ро

که کندواله شیخ صنعان را

Кунам вкрдаҳам зи раҳи берун

کنم وکرده ام ز ره بیرون

Соли вмаҳи кофари вмслмон ро

سال ومه کافر ومسلمان را

Барам ва бардаам ҳамеи шаби врўз

برم و برده ام همی شب وروز

Аз кафи халқи дайни воямон ро

از کف خلق دین وایمان را

Бозчшми шафоатам ба алӣ аст

بازچشم شفاعتم به علی است

Зонкаҳ дорам хабар ки яздон ро

زآنکه دارم خبر که یزدان را

То гирифтори ишқ ёр шудам

تا گرفتار عشق یار شدم

Фориғ аз ранҷ рӯзгор шудам

فارغ از رنج روزگار شدم

Ҳам диламро бабрад ваҳм додам

هم دلم را ببرد وهم دادم

Огаҳ аз ҷабри вохтёршдм

آگه از جبر واختیارشدم

Сифати чашми влъл дилдор аст

صفت چشم ولعل دلدار است

Ман агар масту бода хор шудам

من اگر مست و باده خوار شدم

Тарзи таррори турра ёр аст

طرز طرار طره یار است

Ки парешон вбиқрор шудам

که پریشان وبیقرار شدم

То марои кӯдакони Фтнд аз пай

تا مرا کودکان فتند از پی

Ҳамчуи Тифлони не савор шудам

همچو طفلان نی سوار شدم

Шудам аз ишқ то баланди иқбол

شدم از عشق تا بلند اقبال

Комрон гашта комкор шудам

کامران گشته کامکار شدم

Дорам аз ишқи панҷ нуқта ба бар

دارم از عشق پنج نقطه به بر

Як бидам ҳоли сад ҳазор шудам

یک بدم حال صد هزار شدم

Фош гӯям чаро кунам пинҳон

فاش گویم چرا کنم پنهان

Ҳама аз илтифот ёр шудам

همه از التفات یار شدم

Хоксорам шуданд то ҷаврон

خاکسارم شدند تا جوران

Ба раҳаш то ки хоксор шудам

به رهش تا که خاکسار شدم

Гашта вирди забони ман шаби врўз

گشته ورد زبان من شب وروز

Токаи огаҳи зи сар кор шудам

تاکه آگه ز سر کار شدم

Дӯш бо шамъ гуфт парвона

دوش با شمع گفت پروانه

К-эии ту моронигор ҷонона

کای تو ما را نگار جانانه

Кас надонад кҷоӣии андари рӯз

کس نداند کجائی اندر روز

Чўшўдшб рӯй ба ҳи рухона

چوشودشب روی به ه رخانه

Ҳар куҷо ҳозирӣ шавам нозир

هر کجا حاضری شوم ناظر

Чаҳ ба саҳни ҳарам чаҳ майхона

چه به صحن حرم چه میخانه

Бо ҳамаи дории ошноӣӣ лек

با همه داری آشنائی لیک

Бо манӣ хасми ҷони вбигонаҳ

با منی خصم جان وبیگانه

Мухтасар инки кардааст маро

مختصر اینکه کرده است مرا

Ишқи нўрхи ту девона

عشق نورخ تو دیوانه

Оташи ишқ чун марои сӯзад

آتش عشق چون مرا سوزد

Сўздти дили бҳҳоли ман ё на

سوزدت دل بهحال من یا نه

Шамъ гуфташ ба сӯхтан гарчи

شمع گفتش به سوختن گرچه

Дидамат хуби чусти вмрдонаҳ

دیدمت خوب چست ومردانه

Ишқи рокрдаҳ эй вале бадном

عشق راکرده ای ولی بدنام

Шўхмўш эй заъифи парвона

شوخموش ای ضعیف پروانه

Аз ҷунунаст ишқи ту бо ман

از جنون است عشق تو با من

Гӯш кун панди вабоаши фарзона

گوش کن پند وباش فرزانه

Ишқи ишқи алии вол алӣ аст

عشق عشق علی وآل علی است

Ба ҷузи ин қиссааст воФсонаҳ

به جز این قصه است وافسانه

Булбулӣ гуфт бо гул аз ғами вдрд

بلبلی گفت با گل از غم ودرد

Ишқи доне чаҳ бар серум оварад

عشق دانی چه بر سرم آورد

Кард ашки марои чўчҳрти сурх

کرد اشک مرا چوچهرت سرخ

Кард ранги марои зи ҳиҷрати зард

کرد رنگ مرا ز هجرت زرد

Гул ба булбул бигуфт андръшқ

گل به بلبل بگفت اندرعشق

Мард бояд зи дард то шдмрд

مرد باید ز درد تا شدمرد

Гар касе ошиқ аст нашносад

گر کسی عاشق است نشناسد

Роҳат аз ранҷи вгрмро аз сард

راحت از رنج وگرم را از سرد

Фарқ наниҳад миёни дард аз соф

فرق ننهد میان درد از صاف

Надиҳади имтиёзи барад аз барад

ندهد امتیاز برد از برد

Тўогри ошиқӣ ба ман бояд

تواگر عاشقی به من باید

Бикашӣ дарду вирдсозӣ вирд

بکشی درد و ورد سازی ورد

Гуфт булбул ки шуд чамани пиро

گفت بلبل که شد چمن پیرا

Ки чаманро бад-ӣни сафои пурвирд

که چمن را بدین صفا پرورد

Бастааст ин чунин ба боғи ойин

بسته است این چنین به باغ آئین

Шастааст аз рухи раёҳини гирд

شسته است از رخ ریاحین گرد

Гули табассум кунон бигуфт биё

گل تبسم کنان بگفت بیا

То барам аз дили ту ғуссаи вдрд

تا برم از دل تو غصه ودرد

Гӯям ин розро ба ту гарчи

گویم این راز را به تو گرچه

Фоши асрорро набояд кард

فاش اسرار را نباید کرد

Дӯши холии ншддлми зи хаёл

دوش خالی نشددلم ز خیال

Кардам охири зи пери ақли савол

کردم آخر ز پیر عقل سؤال

Ки чаро оламаст дар тағйир

که چرا عالم است در تغییر

Нест гетӣ чаро ба як минвол

نیست گیتی چرا به یک منوال

Гуҳ баҳораст вгаҳи хазон аз чаҳ

گه بهار است وگه خزان از چه

Гоҳ рӯзаст вагоҳ шаби дарсол

گاه روز است وگاه شب درسال

Офтоб аз чаҳ гуҳи рўдбаҳи кусуф

آفتاب از چه گه رودبه کسوف

намешавад бадар гоҳе аз чаҳ ҳилол

می شود بدر گاهی از چه هلال

Муштарӣ рӯ кунад гуҳӣ ба шараф

مشتری رو کند گهی به شرف

Зуҳра май аўФтди гуҳӣ ба вабол

زهره می اوفتد گهی به وبال

Оби ҷорӣ чаро бўдмأкўл

آب جاری چرا بودمأکول

Хоки торӣ чаро шўдокол

خاک تاری چرا شوداکال

Ошиқонро ки карда волаи зъшқ

عاشقان را که کرده واله زعشق

Дилбаронро ки дода ҳасани вҷмол

دلبران را که داده حسن وجمال

КоФти ҷони шўндози рухи взлФ

کآفت جان شونداز رخ وزلف

Ғорати дили кнндози хати вхол

غارت دل کننداز خط وخال

Ногаҳон ишқ гуфт дргўшм

ناگهان عشق گفت درگوشم

Ки дарини роҳ ақл шуд помол

که دراین راه عقل شد پامال

Токаи огаҳи шӯй змн бишинав

تاکه آگه شوی زمن بشنو

Шеърии азгФтаҳи баланди иқбол

شعری ازگفته بلند اقبال

эй синони мижаи зираи гесу

ای سنان مژه زره گیسو

эй ба қади тир ва чун камони абрӯ

ای به قد تیر و چون کمان ابرو

Рустами достони ҳасании ту

رستم داستان حسنی تو

На чаҳ гуфтам ки гаштае бар зу

نه چه گفتم که گشته ای بر زو

Задам аз баси ғам ба зонуи даст

زدم از بس غم به زانو دست

Пели пои гаштаму шутури зону

پیل پا گشتم و شتر زانو

Сохт Довӯд агар зираи зи оҳан

ساخت داود اگر زره ز آهن

Ту зира соз гаштае аз мӯ

تو زره ساز گشته ای از مو

Бар сари сарви бӯстони қамарӣ

بر سر سرو بوستان قمری

Ба суроғи ту май зндкўкў

به سراغ تو می زندکوکو

Лоироӣӣ ва аз назари ғоӣб

لایرائی و از نظر غائب

Ҷилвагар гарчи ҳастӣ аз ҳар сӯ

جلوه گر گرچه هستی از هر سو

эй бути хӯбрӯй аз ман зор

ای بت خوبروی از من زار

Дил макун бади згФтаҳи бдгў

دل مکن بد زگفته بدگو

То чу сарвӣ нишинем ба канор

تا چو سروی نشینیم به کنار

Шдкнорми зи ашки чашм чуҷу

شدکنارم ز اشک چشم چوجو

На чу зулфи ту дидаам раҳзан

نه چو زلف تو دیده ام رهزن

На чу чашм тўдидаҳам ҷодӯ

نه چو چشم تودیده ام جادو

Дӯш будам ба фикри роҳи наҷот

دوش بودم به فکر راه نجات

Ишқи гуфто магар ндонӣ ту

عشق گفتا مگر ندانی تو

Дида аз баҳр дидан ёр аст

دیده از بهر دیدن یار است

Дӯш баҳр кашӣдан бор аст

دوش بهر کشیدن بار است

Чашми вобрўу бинии арбинӣ

چشم وابرو و بینی اربینی

Исми аъзам дар ӯ падедор аст

اسم اعظم در او پدیدار است

Баҳр инаст гӯш то шинавӣ

بهر این است گوش تا شنوی

Суханӣ каз забон дилдор аст

سخنی کز زبان دلدار است

Сар буд ҷои ишқ агарат ба сарат

سر بود جای عشق اگرت به سرت

Ишқи неи мустаҳаққ афсор аст

عشق نی مستحق افسار است

Даст аз баҳри ин буд ки кунӣ

دست از بهر این بود که کنی

Дастгирӣ ба ҳар ки бемор аст

دستگیری به هر که بیمار است

Нохун аз баҳри ин буд ки кашӣ

ناخن از بهر این بود که کشی

Гар ба пои стмкшӣ хор аст

گر به پای ستمکشی خار است

Ҷой меҳраст сина на кӣна

جای مهر است سینه نه کینه

Кӣна дар синаи ранҷ возор аст

کینه در سینه رنج وآزار است

Дил буд баҳри инки андари вай

دل بود بهر اینکه اندر وی

Ҷои диҳӣ ҳар чаҳ рамз восрор аст

جا دهی هر چه رمز واسرار است

Бо шикампарвар аз шиками ҳам гӯ

با شکم پرور از شکم هم گو

Ки шиками ҳам мисол анбор аст

که شکم هم مثال انبار است

Пой аз баҳри ин бўдкаҳ рӯй

پای از بهر این بودکه روی

Паии фармони он ки даркор аст

پی فرمان آن که درکار است

Дарди вдрмон ки додбри Айюб

درد ودرمان که دادبر ایوب

Кӯр ва равшан шуд аз чаҳ рӯи ёқӯб

کور و روشن شد از چه رو یعقوب

зи амр ки офтоби ъолмтоб

ز امر که آفتاب عالمتاب

Субҳ дорад тулӯъи вшоми ғуруб

صبح دارد طلوع وشام غروب

Ки шаҳонро ба ҳукмронии малик

که شهان را به حکمرانی ملک

намекунад азл вмӣ кунад мансӯб

می کند عزل ومی کند منصوب

Сурхи гулро ки бар дамад аз хор

سرخ گل را که بر دمد از خار

Ки рутабро самар диҳад аз чӯб

که رطب را ثمر دهد از چوب

Ки диҳадад ҷои нурро дрчшм

که دهدد جای نور را درچشم

Ки диҳад роҳи меҳрро ба қулӯб

که دهد راه مهر را به قلوب

Ки чунин карда норро мҳрўр

که چنین کرده نار را محرور

Ки чунин карда обро мартӯб

که چنین کرده آب را مرطوب

Ки чунин шавқ дода бар толиб

که چنین شوق داده بر طالب

Ки чунин ноз дода бар матлӯб

که چنین ناز داده بر مطلوب

Ки чунин карда ишқро мумтоз

که چنین کرده عشق را ممتاز

Ки чунин карда ҳасани ромрғўб

که چنین کرده حسن رامرغوب

Ки зи чашм батон симин бар

که ز چشم بتان سیمین بر

Карда бар пои фитнаи вошўб

کرده بر پای فتنه وآشوب

Ман тафаккури кунон ки пери хирад

من تفکر کنان که پیر خرد

Гуфт бишинав ки то бадонеи хуб

گفت بشنو که تا بدانی خوب

Бар халили оташ аз тўглшн шуд

بر خلیل آتش از توگلشن شد

Чашми ёқӯб аз ту равшан шуд

چشم یعقوب از تو روشن شد

Ба умеди ту ҳар ки тухмии кишт

به امید تو هر که تخمی کشت

Сабз шуд хӯша кард вхрмн шуд

سبز شد خوشه کرد وخرمن شد

Бо кам аз теғ олимӣ набӯд

با کم از تیغ عالمی نبود

Бртнми меҳр тўчўҷўшн шуд

برتنم مهر توچوجوشن شد

Дигар ӯро чаҳ хоҳишӣ ба биҳишт

دگر او را چه خواهشی به بهشت

Ҳаркиро бар дар тўмскн шуд

هرکه را بر در تومسکن شد

Ба яқини онкӣ бо ту хасмӣ кард

به یقین آنکه با تو خصمی کرد

Дӯзах аз баҳр аўмъин шуд

دوزخ از بهر اومعین شد

Ҳар киро бо ту дӯстӣ набӯд

هر که را با تو دوستی نبود

Бо дили вҷони хеш душман шуд

با دل وجان خویش دشمن شد

Ҳар ки даври азбр ту шуд олам

هر که دور ازبر تو شد عالم

Пеши чашмаш чу чашм сӯзан шуд

پیش چشمش چو چشم سوزن شد

Пеши ҳалами тўкўаҳи коҳии гашт

پیش حلم توکوه کاهی گشت

Назард ҷӯади ту баҳр Фрғн шуд

نزرد جود تو بحر فرغن شد

Кӣ сазовор ӯ шўддўзх

کی سزاوار او شوددوزخ

Мадҳи гӯии тўҳр ки чун ман шуд

مدح گوی توهر که چون من شد

Ман ба мадҳат шавам ҳазор ово

من به مدحت شوم هزار آوا

Гар касе даҳ забон чу сӯсан шуд

گر کسی ده زبان چو سوسن شد

Дӯши дрчшм ман наомад хоб

دوش درچشم من نیامد خواب

Ҳама будам ба хештан ба хитоб

همه بودم به خویشتن به خطاب

Кони хатои пешаи сияҳи нома

کان خطا پیشه سیه نامه

Мондаи маъюс аз худ аз ҳар боб

مانده مأیوس از خود از هر باب

Шудаи машҳури дараҷаон ба гунаҳ

شده مشهور درجهان به گنه

Гашта маҳҷӯри внотўони зи савоб

گشته مهجور وناتوان ز ثواب

Хирмани умрро зада оташ

خرمن عمر را زده آتش

Хона бигрифта дар раҳи сайлоб

خانه بگرفته در ره سیلاب

Дар замони шабоб бад карда

در زمان شباب بد کرده

Аҳди перии бтар шудаи зи шабоб

عهد پیری بتر شده ز شباب

Аз сипедии сарат шуда чун барф

از سپیدی سرت شده چون برف

Вази сиёҳии дилат чу пари ғроб

وز سیاهی دلت چو پر غراب

Макун андари гунаҳи шитоб дигар

مکن اندر گنه شتاب دگر

Умрро чун ба рафтанаст шитоб

عمر را چون به رفتن است شتاب

Ҳеҷ парвои надорӣ аз дӯзах

هیچ پروا نداری از دوزخ

Аз чаҳ тарсӣ набошадат зи азоб

از چه ترسی نباشدت ز عذاب

Ман дарини гуфтугӯ ки дргўшм

من دراین گفتگو که درگوشم

Ҳотифӣ ногаҳон бигуфт ҷавоб

هاتفی ناگهان بگفت جواب

Ки махӯр ғами худои бўдғФор

که مخور غم خدا بودغفار

Магари огаҳи Не ки рӯзи ҳисоб

مگر آگه نیی که روز حساب

Ишқ зад оташӣ ба хирмани ман

عشق زد آتشی به خرمن من

Буд рўӣинаҳи тани аҷаби тани ман

بود روئینه تن عجب تن من

Ништрҳои зи мижаи зддлдор

نیشترها ز مژه زددلدار

Ба дили ҳамчуи чашми сӯзани ман

به دل همچو چشم سوزن من

Чашмам аз бас ки хӯн фишон гардид

چشمم از بس که خون فشان گردید

Лолаи зорӣ шудааст домани ман

لاله زاری شده است دامن من

Чаҳ ғам ар тири борад аз афлок

چه غم ار تیر بارد از افلاک

Ишқи ҷонони чўгштаҳи ҷавшани ман

عشق جانان چوگشته جوشن من

Бениёз аз биҳишт вҳўр шавам

بی نیاز از بهشت وحور شوم

Гар ба кӯяш диҳанд маскани ман

گر به کویش دهند مسکن من

наменадонам ки шиква боки кунам

می ندانم که شکوه باکه کنم

Ки хазони барда ба гулшани ман

که خزان برده به گلشن من

Лолаи андари баёни шарҳи фироқ

لاله اندر بیان شرح فراق

Чаҳ кунад ин забони алкни ман

چه کند این زبان الکن من

Гар буд хонаи танги втор эй ёр

گر بود خانه تنگ وتار ای یار

Қадамӣ на ба чашми равшани ман

قدمی نه به چشم روشن من

Дар бар ман гар ояд он дилбар

در بر من گر آید آن دلبر

Хуштар азглшнаст гулхани ман

خوشتر ازگلشن است گلخن من

Фош мегӯям внмии тарсам

فاش می گویم ونمی ترسم

Зоҳидӣ гар шаванд душмани ман

زاهدان گر شوند دشمن من