Бори ?илҳо соҳиб девон кунад то кӣ ситам

بار الها صاحب دیوان کند تا کی ستم

То ба кӣ аз зулм авбошем дар ранҷу суқм

تا به کی از ظلم اوباشیم در رنج و سقم

Ҳалами худро рафъ кун зу эй худованди ҳалим

حلم خود را رفع کن زو ای خداوند حلیم

Раҳми худро қатъ кун зу эй раҳими пуркарам

رحم خود را قطع کن زو ای رحیم پرکرم

Иллатии афкан ба ҷисмаш то бинолад субҳи вшом

علتی افکن به جسمش تا بنالد صبح وشام

Оташӣ дар зан ба ҷонаш то бисӯзад дмбдм

آتشی در زن به جانش تا بسوزد دمبدم

ё бидиҳ раҳмӣ ба ӯ тозлм нанамояд чунин

یا بده رحمی به او تاظلم ننماید چنین

ё бидиҳ маргӣ ба мо косўдаҳ гирдем аз ситам

یا بده مرگی به ما کاسوده گردیم از ستم

Худ тўФрмўдӣ ки ман розӣ намебошам бзлм

خود توفرمودی که من راضی نمی باشم بظلم

Золимонро пас чаро дории азизи вмҳтрм

ظالمان را پس چرا داری عزیز ومحترم

Соҳиби девон ба малики Форс то шдҳкмрон

صاحب دیوان به ملک فارس تا شدحکمران

На дигар каси соҳиб нонаст ва на дорои ҷон

نه دگر کس صاحب نان است و نه دارای جان

Алҳзр аз ҷаври он ғаддори пари кини алҳзр

الحذر از جور آن غدار پر کین الحذر

Аломон аз зулми он бе раҳми макори аломон

الامان از ظلم آن بی رحم مکار الامان

Ин чунин бади асли бади зотии мҷу дар рӯй даҳр

این چنین بد اصل بد ذاتی مجو در روی دهر

Бовар ар аз ман надории худ брўкни имтиҳон

باور ار از من نداری خود بروکن امتحان

Гар ҷавобӣ медиҳад набӯд мутобиқ бо савол

گر جوابی می دهد نبود مطابق با سؤال

зи осмони ориз сухан мегуяд ӯ аз ресмон

ز آسمان عارض سخن می گوید او از ریسمان

эй худо ӯро бидиҳ маргии вхлқиро зғм

ای خدا او را بده مرگی وخلقی را زغم

Даҳ наҷоти вази ин балоӣ ногаҳонӣ вораҳон

ده نجات وز این بلای ناگهانی وارهان

Соҳиби девон ба кас нагузошт дигари малики вмол

صاحب دیوان به کس نگذاشت دیگر ملک ومال

Бе насибаши зоин вон кун эй Карими зулҷалол

بی نصیبش زاین وآن کن ای کریم ذوالجلال

Ҳар ҳалолӣ буд андръҳди аўомди ҳаром

هر حلالی بود اندرعهد اوآمد حرام

Ҳар ҳаромӣ буд андари аср ӯ омдҳлол

هر حرامی بود اندر عصر او آمدحلال

Кавкаби ҷоҳаш ҳаме хоҳам ки ояд дрҳзиз

کوکب جاهش همی خواهم که آید درحضیض

Ахтари бахташ ҳаме хоҳам ки уфтад дар вабол

اختر بختش همی خواهم که افتد در وبال

Поймол аз даст зулмаш гашта халқӣ кошкӣ

پایمال از دست ظلمش گشته خلقی کاشکی

Панҷаҳои марг медодӣ мар ӯро гӯшмол

پنجه های مرگ می دادی مر او را گوشمال

Пеш ӯ ҳасан ҷамол омад гарони қимат вале

پیش او حسن جمال آمد گران قیمت ولی

Бебаҳо шуд обрӯии мардуми соҳиби камол

بی بها شد آبروی مردم صاحب کمال

Бори ?илҳо раҳм кун ?бурма ки кор аз даст рафт

بار الها رحم کن برما که کار از دست رفت

Боз ноед тири рафтаи тири мо аз шаст рафт

باز ناید تیر رفته تیر ما از شست رفت

Рӯзгори мо сияҳ гардид вмўии мо сифед

روزگار ما سیه گردید وموی ما سفید

Умр рафт врўз рафт врўзгор аз даст рафт

عمر رفت وروز رفت وروزگار از دست رفت

Ҳаркиро дидам ба умри хеши бахташи шдблнд

هرکه را دیدم به عمر خویش بختش شدبلند

Ғайри бахти ман ки доими хоб буд вапасат рафт

غیر بخت من که دایم خواب بود وپست رفت

Дар хаёли сидмоҳӣ шаст афкандем мо

در خیال صیدماهی شست افکندیم ما

Бахти моро байн ки моҳӣ рафт вабо ӯ шаст рафт

بخت ما را بین که ماهی رفت وبا او شست رفت

Соҳиби девони азин зулмӣ ки ?бурма ме кунад

صاحب دیوان ازین ظلمی که برما می کند

Ҳар чаҳ моро буд андрдсти вокнўни ҳстрФт

هر چه ما را بود اندردست واکنون هسترفت

Бори ?илҳо баси залили соҳиби девони шудем

بار الها بس ذلیل صاحب دیوان شدیم

Аз ҷафоӣ беҳисоб ӯ барӣ аз ҷони шудем

از جفای بی حساب او بری از جان شدیم

Мо наме будем андари Форси вайрон инчунин

ما نمی بودیم اندر فارس ویران اینچنین

Дар замон ӯ чунин аз бехи вбни вайрони шудем

در زمان او چنین از بیخ وبن ویران شدیم

Форс на канъони вена Мисраст ва на мо Юсуфем

فارس نه کنعان ونه مصر است و نه ما یوسفیم

Каз ситам гоҳе ба чоҳ вагоҳ дрзндони шудем

کز ستم گاهی به چاه وگاه درزندان شدیم

Додае ё раби ту дандони ветои бидиҳӣ низ нон

داده ای یا رب تو دندان وتو بدهی نیز نان

Нест ғами андари замон ӯ агар бе нони шудем

نیست غم اندر زمان او اگر بی نان شدیم

Аҳмақиро байн ки андари Форс хуш кардем ҷой

احمقی را بین که اندر فارس خوش کردیم جای

То чунин абди взлили вбндаҳи фармони шудем

تا چنین عبد وذلیل وبنده فرمان شدیم

Соҳиби девони марои оташ ба хирман ме занад

صاحب دیوان مرا آتش به خرمن می زند

Хирманамро сӯхт ёрб боз доман ме занад

خرمنم را سوخت یارب باز دامن می زند

Хешро дар тираи шаби дузд ар занад бар корвон

خویش را در تیره شب دزد ار زند بر کاروان

ӯ наме тарсади зи кас дар рӯз равшан ме занад

او نمی ترسد ز کس در روز روشن می زند

Гар брҳмни одамиро мезанад раҳи неи аҷаб

گر برهمن آدمی را می زند ره نی عجب

Соҳиби девони нигари роҳ брҳмн ме занад

صاحب دیوان نگر راه برهمن می زند

Нони мардумро ҳамеи барад бтар кард аз касе

نان مردم را همی برد بتر کرد از کسی

Кўосириро ба теғи кӣна гардан ме занад

کواسیری را به تیغ کینه گردن می زند

Теғии андар даст дорад аз ситам бар аҳли Форс

تیغی اندر دست دارد از ستم بر اهل فارس

Барҳамаи танҳо зндтнҳо на брмн ме занад

برهمه تن ها زندتنها نه برمن می زند

эй худои лоязол эй розиқ ҳар шайхи вшоб

ای خدای لایزال ای رازق هر شیخ وشاب

Соҳиби девони мо гуё намедонад ҳисоб

صاحب دیوان ما گویا نمی داند حساب

Ман хароб аз ҷавр гардун будам аммо ҷавр ӯ

من خراب از جور گردون بودم اما جور او

Кардам ногоҳам хароби андари хароби андари хароб

کردم ناگاهم خراب اندر خراب اندر خراب

Халқи гўинми брўкни арзи ҳоли андари буриш

خلق گوینم بروکن عرض حال اندر برش

Арз ҳо кардам ба пешаш ҳеҷ нишнидам ҷавоб

عرض ها کردم به پیشش هیچ نشنیدم جواب

Чашми ман дръҳд ӯ аз хӯни дил чун лола шуд

چشم من درعهد او از خون دل چون لاله شد

Венаи аҷабтар инки ман аз лола май гирами гулоб

وین عجب تر اینکه من از لاله می گیرم گلاب

Дарди дил бо ҳар ки мегӯям набошад чора гар

درد دل با هر که می گویم نباشد چاره گر

Рӯ ба ҳар сўӣӣ ки меорм набинам фатҳи боб

رو به هر سوئی که می آرم نبینم فتح باب

Мардумони Форс аз баси зор вмзтр гашта анд

مردمان فارس از بس زار ومضطر گشته اند

Ҳмчўдрчнголи шоҳинӣ кабӯтар гашта анд

همچودرچنگال شاهینی کبوتر گشته اند

Дар замони соҳиби девони хавонини зодагон

در زمان صاحب دیوان خوانین زادگان

Соҳиби истабли восби востр вхр гашта анд

صاحب اصطبل واسب واستر وخر گشته اند

Мӯсоӣ ё раби расон кин гмрҳони нокасон

موسیی یا رب رسان کاین گمرهان ناکسان

Кӯси фиръавнии знндўҷмлаҳ кофар гашта анд

کوس فرعونی زنندوجمله کافر گشته اند

Хоссаи хоҳари зодагони соҳиби девон ки ӯ

خاصه خواهر زادگان صاحب دیوان که او

Дода мансабашони воишони мейр лашкар гашта анд

داده منصبشان وایشان میر لشکر گشته اند

Алъҷби сами алъҷби сами алъҷби сами алъҷб

العجب ثم العجب ثم العجب ثم العجب

Ҳокими истахру муставфӣ дафтар гашта анд

حاکم استخر و مستوفی دفتر گشته اند