Причҳраҳи бутии айёру дилбар

پریچهره بتی عیار و دلبر

Нигории сарви қаду моҳи манзар

نگاری سرو قدّ و ماه منظر

Сияҳи чашмӣ ки то рӯйиш бидидам

سیه چشمی که تا رویش بدیدم

Сиришкам хӯн шудаст ва бар мушаҷҷар

سرشکم خون شده‌ست و بَرّ مشجر

Агар на дили ҳамеи хоҳии супурдан

اگر نه دل همی‌خواهی سپردن

Бидон мижгон заҳр олуд мангар

بدان مژگان زهرآلود منگر

Вагар на бар балои хоҳии гузаштан

وگرنه بر بلا خواهی گذشتن

Бар оташ бигузар ва бар дараш магзар

بر آتش بگذر و بر درْش مگذر

Басон оташ тезаст ишқаш

بسان آتش تیزست عشقش

Чнончўни ду Рахши ҳамранги озар

چنانچون دو رخش همرنگ آذر

Басони сарв симинаст қадаш

بسان سرو سیمین است قدّش

Валикин бар сараши моҳи мунаввар

ولیکن بر سرش ماه منوّر

Фаряши он рӯй дебои ранги чинӣ

فریش آن روی دیبا رنگ چینی

Ки рашки орад бар ӯ гулбаргтар бар

که رشک آرد بر او گلبرگ تر بر

Фаряши он лаб ки то эдар наомад

فریش آن لب که تا ایدر نیامد

зи хулди ойини бӯсаи номад эдар

ز خلد آیین بوسه نامد ایدر

Аз он шукри лбонсти инки доим

از آن شکر لبانست اینکه دایم

Гдозонм чу андари оби шукр

گدازانم چو اندر آب شکر

Аз он лоғар миёнаст онкии ишқам

از آن لاغر میانست آنکه عشقم

Чунин фарбеҳ шудасту сабри лоғар

چنین فربه شده‌ست و صبر لاغر

Ба чеҳраи Юсуфи дигари валикин

به چهره یوسف دیگر ولیکن

Ба ҳиҷронаши манам ёқӯби дигар

به هجرانش منم یعقوب دیگر

Агар бутгари чунон пайкар нагорд

اگر بتگر چنان پیکر نگارد

Марезод он хуҷастаи дасти бутгар

مریزاد آن خجسته دست بتگر

Вагар озр чуну донист кардан

و گر آزر چنو دانست کردن

Дуруд аз ҷони ман бар ҷони озр

درود از جان من بر جان آزر

Санавбар дидам ва ҳаргиз надидам

صنوبر دیدم و هرگز ندیدم

Дарахти сими каш бар сари санавбар

درخت سیم کش بر سر صنوبر

Чунон каз чашм ӯ трмс натарсед

چنان کز چشم او ترسم نترسید

Ҷуҳуди хайбарӣ аз теғи ҳайдар

جهود خیبری از تیغ حیدر

Чунон кони чашм ӯ кардаст бо ман

چنان کان چشم او کرده‌ست با من

Накард он номвари ҳайдар ба хайбар

نکرد آن نامور حیدر به خیبر

Чунон бар ман кунад ӯ ҷавру бедод

چنان بر من کند او جور و بیداد

Накарданд оли бўсФён ба шбр

نکردند آل بوسفیان به شُبّر

Чнончўн ман бирав гарем нигарӣед

چنانچون من برو گریم نگریید

Абри шубайри Заҳрои рӯзи маҳшар

ابر شبیر زهرا روز محشر

Маро гуяд зи чандини шеъри шоҳон

مرا گوید ز چندین شعر شاهان

зи чандини ошиқонаи шеъри дилбар

ز چندین عاشقانه شعر دلبر

Ба ман даҳ то бидорам ёдгорӣ

به من ده تا بدارم یادگاری

Ба парда ӣ чашм бинивисам ба анбар

به پرده‌ی چشم بنویسم به عنبر

Ба ҳалқа ӣ зулфак хешаш бабандам

به حلقه‌ی زلفک خویشش ببندم

Чу тъўизии фурӯи овезам аз бар

چو تعویذی فرو آویزم از بر

Кам аз шеърӣ ки сӯй мо фиристӣ

کم از شعری که سوی ما فرستی

Наам андари хури гуфтори ваз дар

نه‌ام اندر خور گفتار وز در

Магари худ шеър бар ман брнзибд

مگر خود شعر بر من برنزیبد

Магар худ нестам эй дӯст дар хур

مگر خود نیستم ای دوست در‌خوَر

Аё нопоки дор ин хорем бас

ایا ناپاک دار این خواریم بس

Бад-ӣн андар наёрам сар ба чанбар

بدین اندر نیارم سر به چنبر

Чаро банависем бории мдиҳӣ

چرا بنویسیم باری مدیحی

Амири номдорони шоҳи меҳтар

امیر نامداران شاه مهتر

Кадомаст онкии гӯйӣ рӯй гетӣ

کدامست آنکه گویی روی گیتی

БиФрўзд ба бўсъди Музаффар

بیفروزد به بوسعد مظفر

Чу номи он нигор омад ба гӯшам

چو نام آن نگار آمد به گوشم

Фурӯ боридам аз чашми оби аҳмар

فرو باریدم از چشم آب احمر

Фироқаш сӯратӣ шуд пешами андар

فراقش صورتی شد پیشم اندر

Хаёлӣ дидамаш макрӯҳу мункир

خیالی دیدمش مکروه و منکر

Бтрсидм ки ногоҳон канорам

بترسیدم که ناگاهان کنارم

Тиҳӣ гирданд аз бустони ъбҳр

تهی گرداند از بستان عبهر

Чу аз ман бугсалад кӣ бинмши боз

چو از من بگسلد کی بینمش باز

Кӣ ояд ин гузаштаи ранҷро бар

کی آید این گذشته رنج را بر

Фурӯ борид абр аз дидагонам

فرو بارید ابر از دیدگانم

Бар он хуршеди каши болои санавбар

بر آن خورشید کش بالا صنوبر

Ҳаме бигиристам то зи оби чашмам

همی بگریستم تا ز آب چشمم

Чу рӯй ёр ман шуд рӯй кишвар

چو روی یار من شد روی کشور

Чу рӯй ёр ман шуд даҳри гӯйӣ

چو روی یار من شد دهر گویی

Ҳаме ориз бишӯяд ба оби кавсар

همی عارض بشوید به‌آب کوثر

Ба кирдори дирафши Ковиёнӣ

به کردار درفش کاویانی

Ба нақши вшӣу кӯфии саросар

به نقش وَشیْ و کوفی سراسر

Бпўшидаҳи либоси Фрўдинӣ

بپوشیده لباس فرودینی

БиФкндаҳи либоси моҳи озар

بیفکنده لباس ماه آذر

Гули андари бӯстонони бшкФидаҳ

گل اندر بوستانان بشکفیده

Басони гулбунони боғи пар бар

بسان گلبنان باغ پر بر

Ту гӯйӣ ҳар яке ҳур биҳиштӣ аст

تو گویی هر یکی حور بهشتی است

Бадаст ҳар як аз ёқӯти миҷмар

به دست هر یک از یاقوت مجمر

Ба сад гӯнанигор оростаи боғ

به صد گونه نگار آراسته باغ

Ба нақши вшӣу нақши мстр

به نقش وَشیْ و نقش مِسطَر

Ба кохи мейр мо монад ба хӯбӣ

به کاخ میر ما ماند به خوبی

Кушода бар ҳамаи озодагон дар

گشاده بر همه آزادگان در

Саҳаргоҳон ки бод нарм ҷунбад

سحرگاهان که باد نرم جنبد

Биҷунбанд дарахти сурху асФр

بجنباند درخت سرخ و اصفر

Ту пиндорӣ ки аз гардуни ситора

تو پنداری که از گردون ستاره

Ҳаме борида бар дарёии ахзар

همی باریده بر دریای اخضر

Нигор андарнигору лавн дар лавн

نگار اندر نگار و لون در لون

Ҳазорон дар шудаи пайкар ба пайкар

هزاران در شده پیکر به پیکر

Бзири дибаҳи сабзи андари онк

به زیر دیبه سبز اندر آنک

Туранҷи сабзу зард аз бор бингар

ترنج سبز و زرد از بار بنگر

Яке чун ҳуққа ӣ аз зар хФчаҳ аст

یکی چون حقه‌ی از زرّ خفچه است

Яке чун байза ӣ бинии зи анбар

یکی چون بیضه‌ی بینی ز عنبر

Бунафшаи зеру зери шохи сӯсан

بنفشه زیر و زیر شاخ سوسن

Чу бар дебои зангории мзбр

چو بر دیبای زنگاری مزّبر

Ба шодравони шаҳр озод монад

به شادروان شهر آزاد ماند

Ки Искандар бирав пошед гавҳар

که اسکندر برو پاشید گوهر

Дарахти сабзи тозаи шому шабгир

درخت سبز تازه شام و شبگیر

Ки моҳ аз барҳамии тобад бар ӯ бар

که ماه از برهمی تابد بر او بر

Дирафши мейри бўсъдсти гӯйӣ

درفش میر بوسعدست گویی

Фурӯзон аз сараш бар тоҷи гавҳар

فروزان از سرش بر تاج گوهر

Ба гетии зи обу оташ тезтар нест

به گیتی زآب و آتش تیزتر نیست

Ду ҷонанд ва ду султони ситамгар

دو جانند و دو سلطان ستمگر

Турои симурғу тир газ набояд

ترا سیمرغ و تیر گز نباید

На Рахши ҷодӯу золи фусунгар

نه رخش جادو و زال فسونگر

Гар ӯ рафтӣ ба ҷои ҳайдари гирд

گر او رفتی به جای حیدر گرد

Брзми шоҳи гардони Амр ва антар

به رزم شاه گردان عمرو و عنتر

На зи оҳан дръ боистӣ на длдл

نه زآهن درع بایستی نه دلدل

На сар пойонаш боистӣ на мғФр

نه سرپایانْش بایستی نه مغفر

Адуро баҳра аз ту ғулу поўнд

عدو را بهره از تو غل و پاوند

Валеро баҳра аз ту тоҷу пар гар

ولی را بهره از تو تاج و پرگر

Яке зардушти ворами орзўист

یکی زردشت‌وارم آرزویست

Ки пешат занадро бар хонам аз бар

که پیشت زند را برخوانم از بر

Дар оби гарм дар монадаст поем

در آب گرم درمانده‌ست پایم

Чу дар зрФин дар ангушти азҳр

چو در زُرفینِ در انگشتِ ازهر