Ҳар киро ин ъшқбозӣ дар азал омухтанд

هر که را این عشقبازی در ازل آموختند

То абад дар ҷон ӯ шамъии з ишқ афрӯхтанд

تا ابد در جان او شمعی ز عشق افروختند

Ва он дилиро каз барои васл ӯ пардохтанд

و آن دلی را کز برای وصل او پرداختند

Ҳамчуи бозаш аз ду олами дидаҳо брдўхтнд

همچو بازش از دو عالم دیده ها بردوختند

Пас дарин манзил чигуна тоби ҳиҷри оранди боз

پس درین منزل چگونه تاب هجر آرند باز

Бедилоне кандар он манзил ба васл омухтанд

بیدلانی کاندر آن منزل به وصل آموختند

Лоҷарам чун шамъи гоҳ аз ҳиҷр ӯ бгдохтнд

لاجرم چون شمع گاه از هجر او بگداختند

Гоҳ чун парвона бар шамъ висолаш сӯхтанд

گاه چون پروانه بر شمع وصالش سوختند

Дар хароботи фанои соқӣ чу ҷом андар фиканд

در خرابات فنا ساقی چو جام اندر فکند

Ҳар чаҳ буд андари ду оламашон ба май бФрўхтнд

هر چه بود اندر دو عالمشان به می بفروختند

« наҷми розӣ »ро магари розии азин маълум шуд

«نجم رازی» را مگر رازی ازین معلوم شد

Ҳар чаҳ ғами бад дар ду олами баҳр ӯ андӯхтанд

هر چه غم بد در دو عالم بهر او اندوختند