Давлати ин ҷаҳон агар чаҳ хуш аст

دولت این جهان اگر چه خوش است

Дил мабанд андрў ки дӯст каш аст

دل مبند اندرو که دوست کش است

Ҳар киро ҳамчу шоҳ бинавозад

هر که را همچو شاه بنوازد

Чун пиёда ба тарҳ биндозад

چون پیاده به طرح بندازد

Ҳаст дунёу давлаташ чу сароб

هست دنیا و دولتش چو سراب

Дар фиребад валек надиҳади об

در فریبد ولیک ندهد آب

Бас ки оварад чархи шоҳу вазир

بس که آورد چرخ شاه و وزیر

Маликашон доду ганҷу тоҷу сарир

ملکشان داد و گنج و تاج و سریر

Корҳоро ба ком эшон кард

کارها را به کام ایشان کرد

Халқро ҷумлаи ром эшон кард

خلق را جمله رام ایشان کرد

То чу намруди моя дор шуданд

تا چو نمرود مایه دار شدند

Ҳамаи фиръавн рӯзгор шуданд

همه فرعون روزگار شدند

Хӯни дрўишкони мкидндӣ

خون درویشکان مکیدندی

Мағз бечорагон кашидандӣ

مغز بیچارگان کشیدندی

Ҳамаи машғӯли моҳи всол шуда

همه مشغول ماه وسال شده

Ҳамаи мағрури ҷоҳу мол шуда

همه مغرور جاه و مال شده

Ногаҳони тунди боди қаҳри вазид

ناگهان تند باد قهر وزید

Вази сари тахти шан ба таҳта кашид

وز سر تخت شان به تخته کشید

Танашонро ба хок римн дод

تنشان را به خاک ریمن داد

Маликашонро ба даст душман дод

ملکشان را به دست دشمن داد

Визр инҳо бидон ҷаҳони бурданд

وزر اینها بدان جهان بردند

Молашони дигарон ҳаме хӯрданд

مالشان دیگران همی خوردند

Ва онкии ҳақаш ба лутфи худ бнўохт

و آنکه حقش به لطف خود بنواخت

Неку бадро ба нур ҳақ бишнохт

نیک و بد را به نور حق بشناخت

Боз донист норро аз нур

باز دانست نار را از نور

Дил набаст андарин сарои ғурур

دل نبست اندرین سرای غرور

Боқии умр хештан дарёфт

باقی عمر خویشتن دریافت

Ба салоҳи маъоди хеши шитофт

به صلاح معاد خویش شتافت

Ғам он хӯрд кӯи азин манзил

غم آن خورد کو ازین منزل

Чун кунад кӯч , шодмон , хўшдл

چون کند کوچ، شادمان، خوشدل

Ҳар чаҳ аз малику ганҷ ва шоҳӣ дошт

هر چه از ملک و گنج و شاهی داشت

Барад бо хештан ҷӯй нагузошт

برد با خویشتن جوی نگذاشت

Лоҷарам чун расед кор ба кор

لاجرم چون رسید کار به کار

Рафт бо сад ҳазор астзҳор

رفت با صد هزار استظهار