Бҳқиқт бидон ки ҳар чизеро якбор зоданаст алои одамӣу мурғроу ончии зўот байзаанд ки инҳоро ду борзоднст то бкмол худ мерасанд ҳам чунонкии мурғ байза мезояду байза мурғ мезояд аввал байзааст дар пӯсти хеш бандаст дар фазои ҳавои тайрон натавонад кард то дар зери пару боли мурғии комил парвариш намеёбад ва аз худ бнмӣ зояд бмқом мурғӣ намерасад . Ҳамчунин вуҷӯди одами байзаи сифат “ ании ҷоъили фии аларзи Халифа » буд , чаҳ байзаи бҳқиқти Халифа мурғ бошад . Бингар ки чаҳ шарифи мурғӣ буд ки пӯст фармуд : « хамрати тинаҳи адми бедии арбаъӣни сбоҳо » взрдаҳи вайро гуфт : «у нафхати фӣаи ман рӯҳӣ . »

بحقیقت بدان که هر چیزی را یکبار زادنست الاّ آدمی و مرغ را و آنچه ذوات بیضه اند که اینها را دو بارزادنست تا بکمال خود می رسند هم چنانکه مرغ بیضه می زاید و بیضه مرغ می زاید اول بیضه است در پوست خویش بند است در فضای هوا طیران نتواند کرد تا در زیر پر و بال مرغی کامل پرورش نمی یابد و از خود بنمی زاید بمقام مرغی نمی رسد. همچنین وجود آدم بیضه صفت "انی جاعل فی الارض خلیفهٔ » بود، چه بیضه بحقیقت خلیفهٔ مرغ باشد. بنگر که چه شریف مرغی بود که پوست فرمود : «خمّرت طینه ادم بیدی اربعین صباحاً» وزردهٔ وی را گفت: «و نفخت فیه من روحی.»

Ва ҳануз ин мурғ дар байза буд ки бҷмлгии малоикаи муқарраб хитоб расед ки агар чаҳ шумо тоўсони ҳзоирқдсид ва бар шохсори сидраи булбулон хуш навой «у нҳни нсбҳи бҳмдк ва нақудс лак » .

و هنوز این مرغ در بیضه بود که بجملگی ملائکهٔ مقرب خطاب رسید که اگر چه شما طاوسان حظایرقدسید و بر شاخسار سدرّه بلبلان خوش نوای «و نحن نسّبح بحمدک و نقدّس لک».

Аммо одами байзаи симурғ қоф иззатаст ва он симурғи Халифаи ман ва султон шумост пеши байзаи гули муҳра ӯ саҷда кунед ки : « асҷдўои лодм . » дарин байза бичишам ҳақорати мнгрид ки дарави мурғ « ании аълами молои тълмўн » таъбияаст то ҳануз дар байзааст саҷда ӯ ғанимат шимуред ки чун аз байза парвоз кунад тайрон ӯ дар олам « лии маъаи аллоҳи вақти лои исънии фӣаи малики муқарраб » бошад бадасти шумо ҷузи тҳсру таҳайюр « лўднўти анмлаҳи лои ҳтрқт » бинмоанду вирди вақти шумо ин буд .

اما آدم بیضهٔ سیمرغ قاف عزّتست و آن سیمرغ خلیفهٔ من و سلطان شماست پیش بیضهٔ گل مهرهٔ او سجده کنید که: «اسجدوا لآدم.» درین بیضه بچشم حقارت منگرید که درو مرغ «انی اعلم مالا تعلمون» تعبیه است تا هنوز در بیضه است سجدهٔ او غنیمت شمرید که چون از بیضه پرواز کند طیران او در عالم «لی مع الله وقت لا یسعنی فیه ملک مقرّب » باشد بدست شما جز تحسّر و تحیّر «لودنوت انملهٔ ً لا حترقت» بنماند و ورد وقت شما این بود.

эй малоика то ин мурғи хок бар дунбол дорад шумо азуи баҳра манд шавед то хоки башарият бар дунбол ӯст шумо бо ӯ ҳам нишинӣ « алои лдиаҳи рақиби ътид » метавонед кард чун ин хок боз ифшоанд мақом ӯ « фии мақъад сидқ ъанд млики муқтадир » бошад шуморо пару боли парвози он ҳазрат набошад .

ای ملائکه تا این مرغ خاک بر دنبال دارد شما ازو بهره مند شوید تا خاک بشریت بر دنبال اوست شما با او هم نشینی «الاّ لدیه رقیب عتید» می توانید کرد چون این خاک باز افشاند مقام او «فی مقعد صدق عند ملیک مقتدر» باشد شما را پر و بال پرواز آن حضرت نباشد.

Одам то дар байзаи башарияти банд буд сиқли вуҷӯди тинати башарияти қасд суфло мекард агар чаҳ ӯро бтклиФ « ё одами искани анату зўҷки алҷнаҳ » дар улувва дар ҷоти биҳишт ҷой медоданд ӯ аз хосияти башарияти майли бадонаи гандум ҳаво мекард ва аз хусусияти байзагии тлўн «у ъсии одами рабаи Фғўӣ » менамӯд мустаҳаққи хитоб « аҳбтўои минҳо » май буд . Чун байзаи вуҷӯд ӯро дар тасарруфи пару боли аноят « Фтлқии одами ман рабаи калимот » гирифтанду одами бонобт « рбнои злмнои анФсно » таслим омад мурғ « астФии одам » аз байза «у ъсии одам » берун омаду бадви шҳпр « сами аҷтбиаҳи рабаи Фтоби алайҳ » бъолм «у ҳудо » тайрон кард .

آدم تا در بیضهٔ بشریت بند بود ثقل وجود طینت بشریت قصد سفلی می کرد اگر چه او را بتکلیف «یا آدم اسکن انت و زوجک الجنهٔ » در علّو در جات بهشت جای می دادند او از خاصیت بشریت میل بدانهٔ گندم هوا می کرد و از خصوصیت بیضگی تلّون «و عصی آدم ربه فغوی» می نمود مستحق خطاب «اهبطوا منها» می بود. چون بیضه وجود او را در تصرّف پر و بال عنایت «فتلقی آدم من ربّه کلمات» گرفتند و آدم بانابت «ربّنا ظلمنا انفسنا» تسلیم آمد مرغ «اصطفی آدم» از بیضهٔ «و عصی آدم» بیرون آمد و بدو شهپر «ثمّ اجتبیه ربّه فتاب علیه» بعالم«و هدی» طیران کرد.

Пас ҳақиқат онаст ки ҳар чиз ки одамӣ аз худ мушоҳида мекунад аз ҳайвонӣу рӯҳонии он ҳамаи нуқӯши байзаи симурғ инсонӣаст сипедау рӯҳонияту ақл ӯ бмсобти зардау чунонкӣ аз байзаи мурғи бахудии худ берун наметавонад омад симурғи инсонӣ аз байзаи башарият бе мураббии анбёءу авлиёъи берун натавонад омад ва ин сиррӣ бузургаст . Назар ҳар байзаи сифат ки ҳануз аз қишр ҳастӣ худ халос наёфтааст бад-ӣни ҳақиқат натавонад афтод ва чун баназар байзагӣ нигарад мурғони ошиёнаи ҳувиятро ҳаргиз натавонад дид ки : « авлиёеи таҳти қбоӣии лоиърФҳм ғайриӣ » аз эшон ҷузи пайвасти байза на бинад .

پس حقیقت آنست که هر چیز که آدمی از خود مشاهده می کند از حیوانی و روحانی آن همه نقوش بیضهٔ سیمرغ انسانی است سپیده و روحانیت و عقل او بمثابت زرده و چنانکه از بیضه مرغ بخودی خود بیرون نمی تواند آمد سیمرغ انسانی از بیضهٔ بشریت بی مربی انبیاء و اولیاء بیرون نتواند آمد و این سری بزرگست. نظر هر بیضه صفت که هنوز از قشر هستی خود خلاص نیافته است بدین حقیقت نتواند افتاد و چون بنظر بیضگی نگرد مرغان آشیانهٔ هویّت را هرگز نتواند دید که: «اولیایی تحت قبائی لایعرفهم غیری» از ایشان جز پیوست بیضه نه بیند.

Аз мурғи байза бисёр зояд аммо аз сад ҳазор байзаи якеро қабул ва таслим диҳанд то азу мурғӣ зояд лоҷарам аз сад ҳазор одамии якеро аз мақоми байзагии назари ақлии бкмнди ҷазбаи ишқи тавфиқи тасарруфоти мурғони анбёءу авлиёъ каромат мекунад .

از مرغ بیضه بسیار زاید اما از صد هزار بیضه یکی را قبول و تسلیم دهند تا ازو مرغی زاید لاجرم از صد هزار آدمی یکی را از مقام بیضگی نظر عقلی بکمند جذبهٔ عشق توفیق تصرّفات مرغان انبیاء و اولیاء کرامت می کند.

Вои басои байза ки дар мақоми таслими бо?дании ҳаракатӣ аз зери пару боли қабули вилоят бамӣ уфтад истеъдоди байзагӣ ботил кардау бмртбаҳи мурғии норасида то бидон байза чаҳ расад ки давлат таслим наёфтааст ва дар мақоми таслим то бсбру сукӯн дар тасарруфи пару боли овомир ва навоҳӣ шариъату тариқати қадами ниФшордаҳ то бмдти муайян дар зардаи рӯҳонияти мурғи вилоят пайдо ояд аз дӯзах зулмоне ҳастӣ мурғӣ нарасад ки : «у ҷазои ҳам бмои сбрўои ҷинау ҳриро » .

وای بسا بیضه که در مقام تسلیم بادنی حرکتی از زیر پر و بال قبول ولایت بمی افتد استعداد بیضگی باطل کرده و بمرتبهٔ مرغی نارسیده تا بدان بیضه چه رسد که دولت تسلیم نیافته است و در مقام تسلیم تا بصبر و سکون در تصرّف پر و بال اوامر و نواهی شریعت و طریقت قدم نیفشارده تا بمدت معین در زردهٔ روحانیت مرغ ولایت پیدا آید از دوزخ ظلمانی هستی مرغی نرسد که: «و جزا هم بما صبروا جنهٔ ً و حریراً».

Ва то дар он мақом ҳастӣ мсобрт нанамояд дар таслими тасарруфоти аҳкоми азалии асбрўоу собрўои вуҷӯди мурғии камоляти он наёбад ки бмнқори ҳиммати пӯсти вуҷӯди офариниши барандозад ва аз худ бзоид то дар олами малакӯт тайрон кунад ки : « лами илҷи малакӯти алсмўоту аларзи ман лами иўлди мртин . » то аз худ бнзоиду сабр дар таслими аҳкоми азалии пару боли бихўдӣ тайрон нанамояд раҳбарони олам ҳақиқат наомаданд ки : «у ҷълноҳми аъиммаи иҳдўни бомрнои лмои сбрўоу конўои боётнои иўқнўн . »

و تا در آن مقام هستی مصابرت ننماید در تسلیم تصرفات احکام ازلی اصبروا و صابروا وجود مرغی کمالیّت آن نیابد که بمنقار همت پوست وجود آفرینش براندازد و از خود بزاید تا در عالم ملکوت طیران کند که: «لم یلج ملکوت السّموات و الارض من لم یولد مرتّین.» تا از خود بنزاید و صبر در تسلیم احکام ازلی پر و بال بیخودی طیران ننماید رهبران عالم حقیقت نیامدند که: «و جعلناهم ائّمهٔ ً یهدون بامرنا لمّا صبروا و کانوا بآیاتنا یوقنون.»

Аҳл ақл дигаранду аҳл имон дигаранду аҳл аиқон дигаранду аҳли аёни айн алиқин дигаранду аҳли айни ҳақ алиқин дигаранд .

اهل عقل دیگرند و اهل ایمان دیگرند و اهل ایقان دیگرند و اهل عیان عین الیقین دیگرند و اهل عین حق الیقین دیگرند.

Мурғони он байзаро дар мақоми парвариш бақадр нестӣ байзагӣ ҳастӣ мурғӣ пайдо мешавад аввал ки сар аз қишри байзаи офариниш берун кунад ҳануз танаи вай дар байзаи анонити мондаи ин бонг кунад ки « ано алҳақ » .

مرغان آن بیضه را در مقام پرورش بقدر نیستی بیضگی هستی مرغی پیدا می شود اوّل که سر از قشر بیضهٔ آفرینش بیرون کند هنوز تنهٔ وی در بیضهٔ انانیّت مانده این بانگ کند که «انا الحق».

Ва чун тана аз байза вуҷӯд баровард пои вай дар байзаи монда ин навозанд ки « субҳонии мо аъзами шаънӣ . »

و چون تنه از بیضهٔ وجود برآورد پای وی در بیضه مانده این نوازند که «سبحانی ما اعظم شأنی.»

Ва чун аз байза ҳастӣ худ бакулӣ халос ёбад ин нғмт сарояд ки : « анслхти ман ҷилдии комаи тнслхи алҳиаҳи ман ҷилдҳо Фозои анои ҳў . » ва чун дар фазои ҳавои ҳувияти парвоз кардан гирад ин тараннум кунад ки : « мо фии алўҷўди сӯии аллоҳ » ва чун дар нишемани ваҳдат мақар созад ин вирди пардозад ки : « фоилами أнаҳи лои илоҳи алои аллоҳ . »

و چون از بیضهٔ هستی خود بکلّی خلاص یابد این نغمت سراید که: «انسلخت من جلدی کما تنسلخ الحیّهٔ من جلدها فاذا انا هو.» و چون در فضای هوای هویّت پرواز کردن گیرد این ترنم کند که: «ما فی الوجود سوی الله» و چون در نشیمن وحدت مقر سازد این ورد پردازد که: «فاعلم أنه لا اله الا الله.»

Бозмондагони байзаи вуҷӯдро аз шоҳбозони олами нестӣ чаҳ хабар ки дар фазои нестии кадоми сайд дар чанголи ҳиммат май оранд .

بازماندگان بیضهٔ وجود را از شاهبازان عالم نیستی چه خبر که در فضای نیستی کدام صید در چنگال همّت می آرند.

Агар вақте сар аз байзаи вуҷӯди бароварӣ ва ба пару бол бехудӣ парвоз кунӣ дар зери қбоби ғайрати мурғон ӯро мушоҳида кунӣ боздонӣ ки :

اگر وقتی سر از بیضهٔ وجود برآوری و به پر و بال بی خودی پرواز کنی در زیر قباب غیرت مرغان او را مشاهده کنی بازدانی که:

Ҳеҷ байзаи вуҷӯд инсонӣ набошад ало ки ба тарбияти мурғӣ муҳтоҷ бошад то мурғи ҳақиқии аўри а аз байзаи вуҷӯди маҷозӣ берун оварад ки Сайиди аввалин ва охиринро слии аллоҳи алайҳ дар бдоити ҳолати бмрғи Ҷабраил ҳоҷат омад то аўри а аз байзаи вуҷӯди бқоби қавсин берун оварад .

هیچ بیضهٔ وجود انسانی نباشد الاّ که به تربیت مرغی محتاج باشد تا مرغ حقیقی اور ا از بیضهٔ وجود مجازی بیرون آورد که سیّد اوّلین و آخرین را صلی الله علیه در بدایت حالت بمرغ جبرئیل حاجت آمد تا اور ا از بیضهٔ وجود بقاب قوسین بیرون آورد.

Аммо аҷаб сиррӣаст агар чаҳ байзаи вуҷӯдаши бмрғи Ҷабраили муҳтоҷ буд аммо байза ӯ на байзаи мурғи Ҷабраил буд чунонкӣ вақт бошад ки байзаи бт дар зери мурғ хонагӣ ниҳанд то бти бача берун оварад влкни бти бача аз пас мурғ май дӯд то бкнор дарё расад мурғи хонагӣ бар канори дарёи бозоистд Зуҳра надорад ки қадам дар дарё наад , бти бачаи мурғ бар канори дарёи бигузорад ва бетҳошӣ дар дарё равад ва ҳеҷ наяндешад .

اما عجب سرّیست اگر چه بیضهٔ وجودش بمرغ جبرئیل محتاج بود امّا بیضهٔ او نه بیضهٔ مرغ جبرئیل بود چنانکه وقت باشد که بیضهٔ بط در زیر مرغ خانگی نهند تا بط بچه بیرون آورد ولکن بط بچه از پس مرغ می دود تا بکنار دریا رسد مرغ خانگی بر کنار دریا بازایستد زهره ندارد که قدم در دریا نهد، بط بچه مرغ بر کنار دریا بگذارد و بی تحاشی در دریا رود و هیچ نیندیشد.

Мурғ то ин соъат май пиндошт ки бача бидӯни муҳтоҷаст чун дарё пеш омад бидонаст ки ӯ худ аз ҷинс ӯ нест .

مرغ تا این ساعت می پنداشت که بچه بدون محتاجست چون دریا پیش آمد بدانست که او خود از جنس او نیست.

Байзаи мурғи вуҷӯди рӯҳи Муҳамади слии аллоҳи алайҳ дар дарёӣ ҳастӣ то бсдраҳ алмнтҳӣ расед Ҷабраили мурғ ар Муҳамадро слии аллоҳи алайҳ май барад чун бдрёии қоб қавсин расед Ҷабраил гуфт : « лўднўти анмлаҳи лои ҳтрқт . »

بیضهٔ مرغ وجود روح محمّد صلی الله علیه در دریای هستی تا بسدرهٔ المنتهی رسید جبرئیل مرغ ار محمّد را صلی الله علیه می برد چون بدریای قاب قوسین رسید جبرئیل گفت: «لودنوت انملهٔ ً لا حترقت.»

Муҳамади слии аллоҳи алайҳи бти бачаи он дарё буд бетаваққуф дар дарёӣ « ӯ аднӣ » омад ва бе воситаи бзқаҳ « Фأўҳии илои абдаи мо аўҳӣ » мушаррафи гашт .

محمد صلی الله علیه بط بچهٔ آن دریا بود بی توقف در دریای «او ادنی» آمد و بی واسطه بزّقهٔ «فأوحی الی عبده ما اوحی» مشرّف گشت.

Ҳар байзае ки бетарбият хоҳад ки тайрон кунад чун фалосифаи худро дар асфали соФлин шубаҳот андозаду бхёлоти фосиди худро ҳалок кунаду ҳаргиз бмрғӣ нарасад ва аз мшорби мурғон маҳрӯм монад бал ки истеъдоди байзагии чунон ботил шавад ки шойистагии истихроҷи мурғӣ аз байзаи вуҷӯд ӯ бархезад то агар ҳазор пайғамбар хоҳад ки дар вай тасарруф кунаду бтсрФи даъвати байзаи вуҷӯд ӯро дар зери пару бол набувват оварад ин хитоб ёбад ки : « сўоءи алайҳим أأнзртҳмам лами тнзрҳми лоиؤмнўн » чаҳ байзаро истеъдоди истихроҷи мурғии бадви навъ ботил шавад яке онкӣ бо сиҳҳати байзаи халалӣ дар андаруни байза бзрдаҳ бирасад бнўъӣ аз анвоъ ки зарда бФсод ояду истеъдоди истихроҷи мурғӣ ботил шавад .

هر بیضه ای که بی تربیت خواهد که طیران کند چون فلاسفه خود را در اسفل سافلین شبهات اندازد و بخیالات فاسد خود را هلاک کند و هرگز بمرغی نرسد و از مشارب مرغان محروم ماند بل که استعداد بیضگی چنان باطل شود که شایستگی استخراج مرغی از بیضهٔ وجود او برخیزد تا اگر هزار پیغمبر خواهد که در وی تصرّف کند و بتصرف دعوت بیضهٔ وجود او را در زیر پر و بال نبوت آورد این خطاب یابد که: «سواء علیهم أأنذرتهم ام لم تنذرهم لایؤمنون» چه بیضه را استعداد استخراج مرغی بدو نوع باطل شود یکی آنکه با صحّت بیضه خللی در اندرون بیضه بزرده برسد بنوعی از انواع که زرده بفساد آید و استعداد استخراج مرغی باطل شود.

Ва байзаи вуҷӯди инсониро чун эътиқодии фосид дар дил падед ояд ва он мؤкд шавад бодлаҳи шубаҳоти чунонкӣ дар дили бехи он чунон росих шавад ки ӯ пиндорад ки бурҳон қотеъасту бҳичи ваҷҳи қобил дигар набошад ва ҳар чаҳ ҷуз муътақид ӯст ботилу тмўиаҳи шиносади ӣнҷои зардаи дили фасоди пазируфту қобилияти тасарруфи мурғони анбёءу авлиёъ азу бархесту истеъдоди мурғии ҳақиқии бакулӣ ботил шуд азуи ин иборат кунанд ки : « хатми аллоҳи алии қлўбҳму алии смъҳму алии абсорҳми ғшоўаҳу ?лаами азоби азим . »

و بیضهٔ وجود انسانی را چون اعتقادی فاسد در دل پدید آید و آن مؤکّد شود بادّلهٔ شبهات چنانکه در دل بیخ آن چنان راسخ شود که او پندارد که برهان قاطع است و بهیچ وجه قابل دیگر نباشد و هر چه جز معتقد اوست باطل و تمویه شناسد اینجا زردهٔ دل فساد پذیرفت و قابلیّت تصرّف مرغان انبیاء و اولیاء ازو برخاست و استعداد مرغی حقیقی بکلّی باطل شد ازو این عبارت کنند که: «ختم الله علی قلوبهم و علی سمعهم و علی ابصارهم غشاوهٔ و لهم عذاب عظیم.»

Ва дар музиъии дигар аз аҳволи он мағрурони саргаштаи ин хабар медиҳад « қул ҳилли ннбӣкми болохсрини أъмоло , аллазӣнаи зли съиҳми фии алҳиўаҳи алднё ва ҳам иҳсбўни أнҳми иҳснўни Санъо . »

و در موضعی دیگر از احوال آن مغروران سرگشته این خبر می دهد «قل هل ننبئّکم بالاخسرین أعمالاً، الذّین ضلّ سعیهم فی الحیوهٔ الدنیا و هم یحسبون أنهّم یحسنون صنعاً.»

Навъи дувуми онкӣ чун байзаи шикастаи истеъдоди бакулӣ ботил гардад ҳам чунин байзаи вуҷӯди инсонӣ чун бмрг шикаста шавад истеъдод камол ёфтан ботил шавад ки : « имўти алмрии алии мо ъоши фӣаи ваии ҳашари алии момоати алайҳ . »

نوع دوم آنکه چون بیضه شکسته استعداد بکلّی باطل گردد هم چنین بیضهٔ وجود انسانی چون بمرگ شکسته شود استعداد کمال یافتن باطل شود که: «یموت المرئ علی ما عاش فیه وی حشر علی مامات علیه.»

Пас сӯрати байзагӣ тилисмӣаст ки бар рӯй ганҷи мурғӣ бастаанд ҳам бдсткории мурғи он тилисм битавон гушӯд байза ҳар чанд хоҳад то бе тасарруфи мурғи басари ганҷи мурғӣ худ расаду бндоин тилисм бигушоед муяссар нашавад ҷузи бстлими мурғ то мурғи бтсрФи вилояти мурғӣ дар ниҳоди байзаи банди тилисм байзагӣ бигушоеду ганҷи мурғиро дар фанои байзагӣ ба байзаи намояд то онкӣ гуяд :

پس صورت بیضگی طلسمی است که بر روی گنج مرغی بسته اند هم بدستکاری مرغ آن طلسم بتوان گشود بیضه هر چند خواهد تا بی تصرّف مرغ بسرّ گنج مرغی خود رسد و بنداین طلسم بگشاید میسّر نشود جز بستلیم مرغ تا مرغ بتصرف ولایت مرغی در نهاد بیضه بند طلسم بیضگی بگشاید و گنج مرغی را در فنای بیضگی به بیضه نماید تا آنکه گوید:

Ва ҳамчунин банди тилисми байзаи инсоният бе тасарруфи мурғони анбёءу авлиёъи каси бъқл натавонад гушӯду басари ганҷи мурғии вилоят натавонад расед то таслими тасарруфоти мурғони комили ин роҳ нашавад пеш аз онкии эътиқодии Фосди истеъдоди зардаи дил бФсод оварад то бзрбаҳи малики аламути пӯсти байзаи инсонӣ шикаста шавад ки марги иборат аз онаст то дасти аноят « иҳбҳм » тоҷи каромат « иҳбўнаҳ » бар сари кадоми соҳиби саодат нааду давлати сари бгрибони ҷони кадом мқбл барканд .

و همچنین بند طلسم بیضهٔ انسانیّت بی تصرّف مرغان انبیاء و اولیاء کس بعقل نتواند گشود و بسرّ گنج مرغی ولایت نتواند رسید تا تسلیم تصرفات مرغان کامل این راه نشود پیش از آنکه اعتقادی فاصد استعداد زردهٔ دل بفساد آورد تا بضربهٔ ملک الموت پوست بیضهٔ انسانی شکسته شود که مرگ عبارت از آنست تا دست عنایت «یحبّهم» تاج کرامت «یحبّونه» بر سر کدام صاحب سعادت نهد و دولت سر بگریبان جان کدام مقبل برکند.

Таслим шудани тасарруфи вилояти ин мурғонро ишқии комил бояд ин кори бмҷрди тмнӣ бар намеояд ки : « лӣси аддӣни болтмнӣ » муддаӣони талаби ин ҳадис бисёр брнгу буии содиқон пайдо мешаванд ва мехоҳанд ки бтклФи ин ҳадис бар худ банданд намедонанд ки ҳар ки бар худ бандад бар худ хандад лоҷарами азин ҷустуҷӯии ҷузи брнг ва буи намерасанд ва азин так ва пўӣ бигуфту гӯй қонеъ мешаванд намедонанд ки :

تسلیم شدن تصرف ولایت این مرغان را عشقی کامل باید این کار بمجرد تمنّی بر نمی آید که: «لیس الدّین بالتّمنّی» مدعیان طلب این حدیث بسیار برنگ و بوی صادقان پیدا می شوند و می خواهند که بتکلّف این حدیث بر خود بندند نمی دانند که هر که بر خود بندد بر خود خندد لاجرم ازین جستجوی جز برنگ و بوی نمی رسند و ازین تک و پوی بگفت و گوی قانع می شوند نمی دانند که:

Онҳо ки дар ҷусту ҷӯии ин ҳадис бигуфту гӯии қонеъ шудаанд бар соҳили ин баҳрашон чун дарёи хушки лаб май бояд буд .

آنها که در جست و جوی این حدیث بگفت و گوی قانع شده اند بر ساحل این بحرشان چون دریا خشک لب می باید بود.

Дар қаъри баҳри муҳӣти маърифати басари гавҳар « канти кнзои мхФё » ҷузи ғаввосони ҷони бози ошиқ пеша намерасанд трдомнони ақли пари андешаро дарин беша роҳ нест оқилон аз ҷамоли шамъи ин ҳадиси бнзораҳи нурӣ аз даври қонеъ шудаанд ошиқони парвонаи сифати бдиўонгии парвонагии дасти рад бар рӯй ақли баҳонаи ҷӯии худпарасти боз ниҳодаанд ва ҳамагӣ ҳастӣ худро бар ашаъаи ҷамоли шамъ эсор кардаанд лоҷарами дасти мурод дар гардан висол овараданд .

در قعر بحر محیط معرفت بسرّ گوهر «کنت کنزاً مخفیاً» جز غوّاصان جان باز عاشق پیشه نمی رسند تردامنان عقل پر اندیشه را درین بیشه راه نیست عاقلان از جمال شمع این حدیث بنظاره نوری از دور قانع شده اند عاشقان پروانه صفت بدیوانگی پروانگی دست ردّ بر روی عقل بهانه جوی خودپرست باز نهاده اند و همگی هستی خود را بر اشعّهٔ جمال شمع ایثار کرده اند لاجرم دست مراد در گردن وصال آوردند.

Агар парвонаи бдонстӣ ки чун вуҷӯди ммҷозии худ бар ҷамол шамъ бозад шамъ ӯро бавуҷуди ҳақиқӣ худ бинавозад ҳаргиз базл ҳастӣ натавонистӣ кард .

اگر پروانه بدانستی که چون وجود ممجازی خود بر جمال شمع بازد شمع او را بوجود حقیقی خود بنوازد هرگز بذل هستی نتوانستی کرد.

Беш азин бзбони қалами ду забон дар рӯй коғази ду рӯй сухани ақли ду алки бозу ишқи ғаммоз наметавон гуфт .

بیش ازین بزبان قلم دو زبان در روی کاغذ دو روی سخن عقل دو الک باز و عشق غمّاز نمی توان گفت.

Хонандагони ин қиссаи пари ғуссаро аз ариҳити ҳиммат бар ҳФўоти қалами рақами афв бояд кашиду бъини алрзои бад-ӣни нўбоўаҳи ғайб бериб бояд нигареду сари ин дарҷи гуҳари бадасти ниёз бояд гушӯду қадами дарин бодия бепоён аз сари эътиқод бояд ниҳод то бӯ ки бмқсду мақсӯдӣ тавон расед « вФқнои аллоҳу аёкми сулӯки сиблати алршоду рзқнои алостқомаҳи алии қадами алсдоди фии мтобъаҳи сидолонбёءу алмрслини Муҳамади алмустафои слии аллоҳи алайҳу алии ?алаи алтибини алтоҳрини аҷмъини асттбти китобаи ҳозои алрсолаҳи алмшҳўнаҳи бҳқоӣқи алосрору дқоӣқи алоброри фии алмдрсаҳи алълоӣиаҳи алмбниаҳи бсбзўори лозолти сдтҳои мазори алохёру мадори алоҳрори хадамаи лхзонаҳи кутуби соҳибҳо алзии ҳўи манзили алтофи алрбониаҳу маҳмили аътоФи алсбҳониаҳи соҳиби алмкошФоти Алъоламбосор алкоӣноти шайхи алмшоиху алўзроءи қутби алоўлёءу алосФёءи Каҳфи алхлоиқи кошифи алҳқоӣқи ълоء алҳақу алднёу аддӣни вҷиаҳи алислому алмуслимӣни мураббии алълмоءу алФзлоءи муқаввии алзъФоءу алФқрأи мтъи аллоҳи аҳли алисломи бдўоми бқоӣаҳ ва аъло Алъолами аддӣни бимни равонаи алии муҷрии қалами алФқири алҳқири алмскини ходими алФқроءи муҳиби алълмоءи абии алФтҳи ҷалолии алҷмолии алмоди лоҳли алмъолии фии алъошри ман шаҳри алмъзми рамазони бтўФиқи алўоҳби алмнони лснаҳи арбъу сбъмоӣаҳи ҳомдоу мслё » .

خوانندگان این قصّه پر غصّه را از اریحیّت همّت بر هفوات قلم رقم عفو باید کشید و بعین الرّضا بدین نوباوهٔ غیب بی ریب باید نگرید و سرّ این درج گهر بدست نیاز باید گشود و قدم درین بادیهٔ بی پایان از سر اعتقاد باید نهاد تا بو که بمقصد و مقصودی توان رسید «وفقّنا الله و ایّاکم سلوک سبیل الرّشاد و رزقنا الاستقامهٔ علی قدم السّداد فی متابعهٔ سیّدالانبیاء و المرسلین محمّد المصطفی صلّی الله علیه و علی آله الطّیبیّن الطاهرین اجمعین استتبّت کتابهٔ هذا الرّساله المشحونهٔ بحقائق الاسرار و دقائق الابرار فی المدرسهٔ العلائیّهٔ المبنیّهٔ بسبزوار لازالت سدّتها مزار الاخیار و مدار الاحرار خدمهٔ ً لخزانه کتب صاحبها الّذی هو منزل الطاف الرّبانیّهٔ و محمل اعطاف السّبحانیّهٔ صاحب المکاشفات العالم باسار الکائنات شیخ المشایخ و الوزراء قطب الاولیاء و الاصفیاء کهف الخلایق کاشف الحقائق علاء الحق و الدّنیا و الدّین وجیه الاسلام و المسلمین مربی العلماء و الفضلاء مقوی الضعفاء و الفقرأ متّع الله اهل الاسلام بدوام بقائه و اعلی العالم الدّین بیمن روانه علی مجری قلم الفقیر الحقیر المسکین خادم الفقراء محبّ العلماء ابی الفتح جلالی الجّمالی المّاد لاهل المعالی فی العاشر من شهر المّعظم رمضان بتوفیق الواهب المنّان لسنهٔ اربع و سبعمائه حامداً و مصلیاً».