Ва он муштамиласт бар се фасли табарруки бқўлаҳи таъолӣ «у кантами азўҷои сулса » фасли аввал

و آن مشتمل است بر سه فصل تبرک بقوله تعالی «و کنتم ازوجاً ثلثه» فصل اول

Дар баёни онки фоида ниҳодани китоб дар сухани арбоби тариқату баёни сулӯк чаҳ чизаст ?

در بیان آنک فایده نهادن کتاب در سخن ارباب طریقت و بیان سلوک چه چیز است؟

Қоли аллоҳи таъолӣ : « Фонмои исрноаҳи блсонки лтбшр ба аламтқину тундар ба қўмои лдо »у қол алнабӣ алайҳи алсолом : « калимаи алҳкмаҳи золаи кули ҳаким » .

قال‌الله تعالی: «فانما یسرناه بلسانک لتبشر به‌المتقین و تندر به قوما لدا» و قال النبی علیه‌السالام: «کلمه الحکمه ضاله کل حکیم».

Бдонки сухани ҳақиқату баёни сулӯки роҳи тариқати дўоъии шавқу бўоъси талаб дар ботини мустаъиди толибон падед овараду шарари оташи муҳаббат дар дили садиқон муштаал гирданд ; хусусан чун аз маншаи назари ошиқони содиқи вкомлони муҳаққиқ содир шавад .

بدانک سخن حقیقت و بیان سلوک راه طریقت دواعی شوق و بواعث طلب در باطن مستعد طالبان پدید آورد و شرر آتش محبت در دل صدیقان مشتعل گرداند؛ خصوصا چون از منشأ نظر عاشقان صادق وکاملان محقق صادر شود.

Ва низ бихбронро аз давлати ин ҳадис антбоҳӣ бошад ва битавон донист ки қуфли ин саодат ба кадоми калид кушода шавад « волозни тъшқ қабл алъайн аҳёнан » .

و نیز بیخبران را از دولت این حدیث انتباهی باشد و بتوان دانست که قفل این سعادت به کدام کلید گشاده شود «والاذن تعشق قبل العین احیانا».

Он қавмро давлати ин ҳадис аз дар самъ даромад ибтидо ки гуфтанд « аннои смънои мнодёи инодии ллоимони ани омнўи брбкми Фомно » .

آن قوم را دولت این حدیث از در سمع درآمد ابتدا که گفتند «اننا سمعنا منادیا ینادی للایمان ان آمنو بربکم فامنا».

Блаки тухми ишқ дар замини дилҳо ибтидои бдсткории хитоб « аласти брбкм ? » андохтанд аммо то тавфиқи тарбияти он тухми кадоми соҳиби давлатро доданд зеро ки мамлакати ҷовдонии ишқи баҳри шоҳ ва малик ндиҳанд .

بلک تخم عشق در زمین دلها ابتدا بدستکاری خطاب «الست بربکم؟» انداختند اما تا توفیق تربیت آن تخم کدام صاحب دولت را دادند زیرا که مملکت جاودانی عشق بهر شاه و ملک ندهند.

Ҳар чанд савдои таманнои ин ҳадис аз ҳеҷ сар холӣ нест валикини дасти талаб ҳар мтмнӣ ба домани кибриёии ин давлат намерасад « лӣси аддӣни болтмнӣ » . Ин заъиф гуяд :

هر چند سودای تمنای این حدیث از هیچ سر خالی نیست ولیکن دست طلب هر متمنی به دامن کبریای این دولت نمی‌رسد «لیس الدین بالتمنی». این ضعیف گوید:

Ва дигари ғараз аз баёни сулӯки исбот ҳуҷҷатаст ва бар бтолони вҳўопрстону бҳимаҳи сифатоне ки ҳамагии ҳиммати хешро бар истифои лаззоту шаҳавоти бҳимӣу ҳайвонӣу сабъӣ сарф кардаанд ва чун бҳоему анъом ба нақди вақти розӣ шуда ва аз завқи мшорби мардону шурби мақомоти муқаррабони маҳрӯми монда ва аз камолоти дайни вдрҷоти аҳли яқин ба сӯрати намозу рӯзаи ғофилонаи олӯдаи офоти бекарона қаноат карда то фардои нгўинд чун дигари мтҳсрон ки мо аз давлати ин ҳадиси бихбр будем « лўкнои тсмъ ӯ наақл мо кнои фии асҳоби алсъир » .

و دیگر غرض از بیان سلوک اثبات حجت است و بر بطالان وهواپرستان و بهیمه صفتانی که همگی همت خویش را بر استیفای لذات و شهوات بهیمی و حیوانی و سبعی صرف کرده‌اند و چون بهایم و انعام به نقد وقت راضی شده و از ذوق مشارب مردان و شرب مقامات مقربان محروم مانده و از کمالات دین ودرجات اهل یقین به صورت نماز و روزه غافلانه آلوده آفات بیکرانه قناعت کرده تا فردا نگویند چون دیگر متحسران که ما از دولت این حدیث بیخبر بودیم «لوکنا تسمع او نعقل ما کنا فی اصحاب‌السعیر».

Ҷнидро – қудси аллоҳи рӯҳаи алъзиз – пурседанд ки мурӣдро аз калимоти машойиху ҳикоёти эшон чаҳ фоида ? гуфт тақвияти дилу сабот бар қадами муҷоҳидау таҷдиди аҳди талаб . ГФтндоинро муаккадӣ аз қуръон дорӣ гуфт балӣ : « ва куллан нақси алейк ман анбоءи алрсли монсбт ба Фўодк » ва гуфтаанд : « калимоти алмшоихи ҷнўдоллаҳи фии арза » яъне суханони машойихи ёридиҳанда толибонаст тобичораҳ эйро ки шайхӣ комил набошад агар шайтон хоҳад ки дар аснои талабу мубоширати риёзату муҷоҳидат ба шбҳтӣ ё бидъатии роҳи талаб ӯ бузанд тамассук ба калимот машойих кунаду нақди воқеаи хеш бар маҳаки баёни шоФӣ эшон занад тоози тасарруфи всоўси шайтонӣу ҳўоҷси нафсонӣ халос ёбаду басари ҷодаи сироти мустақӣму мирсоди дайни қавӣам боз ояд чаҳ дарин роҳи раҳзанони шаётини алҷн волонс бисёранд ки раванда чун бедалел ва бадарға равад ҳарчи зӯдтар дар водӣ ҳалокаш андозанду ҷинси ин басӣ бӯдааст « ва кам мислҳо Форқтҳоу ҳаии тсФр »

جنیدرا – قدس‌الله روحه‌العزیز – پرسیدند که مرید را از کلمات مشایخ و حکایات ایشان چه فایده؟ گفت تقویت دل و ثبات بر قدم مجاهده و تجدید عهد طلب. گفتنداین را موکدی از قرآن داری گفت بلی: «و کلا نقص علیک من انباء‌الرسل مانثبت به فوادک» و گفته‌اند: «کلمات المشایخ جنودالله فی‌ارضه» یعنی سخنان مشایخ یاری‌دهنده طالبان است تابیچاره‌ای را که شیخی کامل نباشد اگر شیطان خواهد که در اثنای طلب و مباشرت ریاضت و مجاهدت به شبهتی یا بدعتی راه طلب او بزند تمسک به کلمات مشایخ کند و نقد واقعه خویش بر محک بیان شافی ایشان زند تااز تصرف وساوس شیطانی و هواجس نفسانی خلاص یابد و بسر جاده صراط مستقیم و مرصاد دین قویم باز آید چه درین راه رهزنان شیاطین الجن والانس بسیاراند که رونده چون بی‌دلیل و بدرقه رود هرچ زودتر در وادی هلاکش اندازند و جنس این بسی بوده است «و کم مثلها فارقتها و هی تصفر»

Шайхи Абӯсаиди абии алхири раҳмаи аллоҳ алайҳ гуфтааст мурӣд бояд ки ҳар рӯз ба қадари як сӣ пораи азин ҳадис бигӯед ва башнавад ва гуфтаанд : « ман аҳби шиӣои аксари зикра » .

شیخ ابوسعید ابی‌الخیر رحمه‌الله علیه گفته است مرید باید که هر روز به قدر یک سی‌پاره ازین حدیث بگوید و بشنود و گفته‌اند: «من احب شیئا اکثر ذکره».

Ба ҳукми ин муқаддамоти баъзе аз рўндгони роҳи тариқату соликони олами ҳақиқат ки азин давлати соҳиб нассоб буданд ва дарин тариқ бар ҷодаи савоб бар қазия « ани лкли шӣиءи зкўаҳ »у муқтазоӣ « адўои лкли зии ҳақи ҳуққа » дар змти карами хеш воҷиб шинохтанд ҳақ ба мустаҳаққи расонӣдан ва аз сарчашмаи оби ҳаёти маърифати ташнагони бодияи талабро шарбатии чшонидн то дарди эшон бар дарду шавқ бар шавқу тишнагӣ бар тишнагии биафзояд .

به حکم این مقدمات بعضی از روندگان راه طریقت و سالکان عالم حقیقت که ازین دولت صاحب نصاب بودند و درین طریق بر جاده صواب بر قضیه «ان لکل شئیء زکوه» و مقتضای «ادوا لکل ذی حق حقه» در ذمت کرم خویش واجب شناختند حق به مستحق رسانیدن و از سرچشمه آب حیات معرفت تشنگان بادیه طلب را شربتی چشانیدن تا درد ایشان بر درد و شوق بر شوق و تشنگی بر تشنگی بیفزاید.