Ва он муштамиласт бар бист фасли бтбрки бқўли ҳақи таъолӣ « ани икни мнкми ъшрўни собрўни иғлбўои мо тин

و آن مشتمل است بر بیست فصل بتبرک بقول حق تعالی «ان یکن منکم عشرون صابرون یغلبوا ما تین

Фасли аввал

فصل اول

Дар баёни ҳуҷҷати рӯҳи инсон аз таъаллуқи қолабу офоти он

در بیان حجت روح انسان از تعلق قالب و آفات آن

Қоли аллоҳи таъолӣ : « волъсри ани алонсони лФии хусри алои аллазӣнаи омнўу ъмлўои алсолҳот »

قال الله تعالی: «والعصر ان الانسان لفی خسر الا الذین آمنو و عملوا الصالحات»

Ва қол алнабӣ слии аллоҳи алайҳу силам : « ани ллаҳи сабъин алифи ҳиҷоби ман нуру зулма »

و قال النبی صلی الله علیه و سلم: «ان لله سبعین الف حجاب من نور و ظلمه»

Бдонк чун рӯҳи инсонро аз қурбату ҷавори раби Алъоламин бъолми қолабу зулмат

بدانک چون روح انسان را از قربت و جوار رب العالمین بعالم قالب و ظلمت

Ошёни аносиру ваҳшати сарои дунёи таъаллуқи мисохтнд бар ҷумлагии аволими малику малакӯт убӯр доданд ва аз ҳар олами ончи зубдау хулосаи он олам буд бо ӯ ёр карданду боқӣ онч мегузоштанд аз ҳар олам ё дарон нафъӣ буд ё зрӣ бо оташи ҳам назарӣ мебуду таъаллуқӣ аз баҳри ҷазби манофеу дафъи музирот ки рӯҳи инсон мҷбўл баронаст ки ҷазб манофе кунаду дафъи музирот .

آشیان عناصر و وحشت سرای دنیا تعلق میساختند بر جملگی عوالم ملک و ملکوت عبور دادند و از هر عالم آنچ زبده و خلاصه آن عالم بود با او یار کردند و باقی آنچ میگذاشتند از هر عالم یا دران نفعی بود یا ضری با آتش هم نظری میبود و تعلقی از بهر جذب منافع و دفع مضرات که روح انسان مجبول بران است که جذب منافع کند و دفع مضرات.

Пас аз убӯр ӯ бар чандини ҳазор аволими мухталифи рӯҳонӣу ҷисмонӣ то онгаҳ ки бқолби пайвасти ҳафтод ҳазор ҳиҷоби нӯронӣу зулмонеи падеди омада буд чаҳ нигариш ӯ баҳри чиз дар ҳар олам агарчӣ сабаби камол ӯ хост буд ҳолро ҳар як ӯро ҳиҷобӣ шуд то бавоситаи он ҳуҷб аз мутолиаи малакӯту мушоҳидаи ҷамоли аҳад ӣату завқи мухотабаи ҳақу шарафи қурбат маҳрӯм монад ва аз аъло алӣин қурбати босФли соФлин табиат афтод .

پس از عبور او بر چندین هزار عوالم مختلف روحانی و جسمانی تا آنگه که بقالب پیوست هفتاد هزار حجاب نورانی و ظلمانی پدید آمده‌‌ بود چه نگرش او بهر چیز در هر عالم اگرچه سبب کمال او خواست بود حال را هر یک او را حجابی شد تا بواسطه آن حجب از مطالعه ملکوت و مشاهده جمال احد یت و ذوق مخاطبه حق و شرف قربت محروم ماند و از اعلی علیین قربت باسفل سافلین طبیعت افتاد.

Ва бад-ӣни рӯзӣ чанд мухтасар ки бад-ӣни қолаб таъаллуқ гирифт он рӯҳи пок ки чандини ҳазор сол дар хилвати хос бе воситаи шараф қурбат ёфта буд чандон ҳуҷб падед оварад ки бакулии он давлатҳо фаромӯш кард « нсўои аллоҳи Фнсиҳм »у имрӯз ҳар чанд бар андешад аз ани олами ҳеҷ ёдаш наёяд . Агар на бшўмии ин ҳуҷб будӣ чандин Фромўшкор нашудӣ ва он ҳамаи инс ки ёфта буд бад-ӣни ваҳшат бадал накардӣу ҷони ҳақиқии ббоди надодӣ . шеър

و بدین روزی چند مختصر که بدین قالب تعلق گرفت آن روح پاک که چندین هزار سال در خلوت خاص بی‌واسطه شرف قربت یافته بود چندان حجب پدید آورد که بکلی آن دولتها فراموش کرد «نسوا الله فنسیهم» و امروز هر چند بر اندیشد از ان عالم هیچ یادش نیاید. اگر نه بشومی این حجب بودی چندین فراموشکار نشدی و آن همه انس که یافته بود بدین وحشت بدل نکردی و جان حقیقی بباد ندادی . شعر

Номи инсони муштақ изо нас буд ки аввал аз ҳазрат ёфта буд . Гуфтаанд « саммии алонсони ансонои ло на анис » . Ҳақи таъолӣ чун аз замони мозии инсон хабар медиҳад ӯро баном инсон мехонд « ҳилли ?утии алии алонсони ҳайни ман алдҳри лами икни шиӣои мзкўро » яъне дар ҳзоири қудс буду бад-ӣни олами напайваста буд « лақади хлқнои алонсони фии аҳсани тақвим » яъне дар олами арвоҳ ва чун бад-ӣни олами пайваст ва он инс фаромӯш кард номии дигараши муносиби фаромӯши корӣ бар ниҳод . Ва чун хитоб кунад бештари бад-ӣн номаш хонд « ё аиҳо аннос » яъне эй Фромўшкори тобўк аз айёми инсаш бо ёд ояд . Ва гуфтаанд « саммии анноси насаи ло на нос » ва аз инҷомиФрмўди хоҷаро алайҳи алслўаҳу ассалом «у зикри ҳам боёми аллоҳ » яъне инҳоро ки бурузҳои дунёи машғуланди ёдашони даҳ аз рӯзҳои худоӣ ки дар ҷавори ҳазрату мақом қурб буданд бошад ки бози он меҳру муҳаббат дар дилашон биҷунбад дигари бораи қасди ошёни аслӣу ватан ҳақиқӣ кунанд « лълҳми итзкрўни лълҳми ирҷъўн » агар муҳаббати ватан дар дил биҷунбад айн имонаст ки « ҳуби алўтни ман алоямон » .

نام انسان مشتق ازا نس بود که اول از حضرت یافته بود. گفته‌اند «سمی الانسان انسانا لا نه انیس». حق تعالی چون از زمان ماضی انسان خبر میدهد او را بنام انسان میخواند «هل اتی علی الانسان حین من الدهر لم یکن شیئا مذکورا» یعنی در حظایر قدس بود و بدین عالم نپیوسته بود «لقد خلقنا الانسان فی احسن تقویم» یعنی در عالم ارواح و چون بدین عالم پیوست و آن انس فراموش کرد نامی دیگرش مناسب فراموش کاری بر نهاد. و چون خطاب کند بیشتر بدین نامش خواند «یا ایها الناس» یعنی ای فراموشکار تابوک از ایام انسش‌ با یاد آید. و گفته‌اند «سمی الناس ناسا لا نه ناس» و از ینجامیفرمود خواجه را علیه الصلوه و السلام «و ذکر هم بایام الله» یعنی اینها را که بروزهای دنیا مشغولند یادشان ده از روزهای خدای که در جوار حضرت و مقام قرب بودند باشد که باز آن مهر و محبت در دلشان بجنبد دیگر باره قصد آشیان اصلی و وطن حقیقی کنند «لعلهم یتذکرون لعلهم یرجعون» اگر محبت وطن در دل بجنبد عین ایمان است که «حب الوطن من الایمان».

[ ва агар қасд муроҷиат кунаду баҳмони роҳ ки омадааст боз гардад мартаба аиқонаст ва агар бўтни аслии бозрасади мақом эҳсонаст ва агар аз ватани аслӣ дар гзрдсри ҳади Утба ирфонаст ва агар онҷо таваққуф накунад ва дар пешгоҳи боргоҳи вусӯли қадам наад дараҷа аёнасту баъди азин на ҳади васфу олам баёнаст ] ва агар он муҳаббат наҷунбаду талаб муроҷиат накунаду дили дарин ҷаҳони бандади нишон беӣмонӣаст . «у локинаи ахлди илои аларзи вотбъи ҳавоаи Фмслаҳи кмсли алклб » ҳар ки дарин ҳуҷб бимонаду дарди бардошти ин ҳуҷбаш набошад дар хусрони абадӣ «у алъсри ани алонсони лФии хуср » бимонад .

[و اگر قصد مراجعت کند و بهمان راه که آمده است باز گردد مرتبه ایقان است و اگر بوطن اصلی بازرسد مقام احسان است و اگر از وطن اصلی در گذردسر حد عتبه عرفان است و اگر آنجا توقف نکند و در پیشگاه بارگاه وصول قدم نهد درجه عیان است و بعد ازین نه حد وصف و عالم بیان است] و اگر آن محبت نجنبد و طلب مراجعت نکند و دل درین جهان بندد نشان بی‌ایمانی است. «و لکنه اخلد الی الارض واتبع هواه فمثله کمثل الکلب» هر که درین حجب بماند و درد برداشت این حجبش نباشد در خسران ابدی «و العصر ان الانسان لفی خسر» بماند.

Қисм ёд мекунад ки рӯҳи инсонии бавоситаи таъаллуқи қолаб мутлақан боФт хусрон гирифтораст алои он касоне ки бавоситаи имону амали солеҳи рӯҳро азин офоту ҳуҷби сифоти қолабӣ халос додаанд тобмқр аслӣ омаданд .

قسم یاد میکند که روح انسانی بواسطه تعلق قالب مطلقا بآفت خسران گرفتارست الا آن کسانی که بواسطه ایمان و عمل صالح روح را ازین آفات و حجب صفات قالبی خلاص داده‌اند تابمقر اصلی آمدند.

Ва мисоли таъаллуқи рӯҳи инсонии бқолбу офоти он чунонаст ки шахсе тухмӣ дорад агар бикорад ва парвариш диҳад яке сад то ҳафтсад мешавад ва агар он тухми нкордҳми чунон аз ан навъе интифоъ битавон гирифт валикин чун тухм дар замин андозаду парвариши надиҳади хосияти хок онаст тухмро бпўсонд ва он истеъдоди интифоъ ки даравӣ буд ботил кунад .

و مثال تعلق روح انسانی بقالب و آفات آن چنان است که شخصی تخمی دارد اگر بکارد و پرورش دهد یکی صد تا هفتصد میشود و اگر آن تخم نکاردهم چنان از ان نوعی انتفاع بتوان گرفت ولیکن چون تخم در زمین اندازد و پرورش ندهد خاصیت خاک آن است تخم را بپوساند و آن استعداد انتفاع که دروی بود باطل کند.

Пас тухми рӯҳи инсонии пеши азонк дар замин қолаб андозанд истеъдоди истимоъи каломи ҳақ ҳосил дошт чунонк аз аҳд « аласти брбкм » хабар боз доду аҳляти ҷавоб « балӣ » бознамуд агарчӣ аз баҳр он карданд ин мазореъати тобиноиӣу шунавоӣ ва гуёе ки дошт яке сад ва ҳафтсад шавад .

پس تخم روح انسانی پیش ازانک در زمین قالب اندازند استعداد استماع کلام حق حاصل داشت چنانک از عهد «الست بربکم» خبر باز داد و اهلیت جواب «بلی» بازنمود اگرچه از بهر آن کردند این مزارعت تابینایی و شنوایی و گویایی که داشت یکی صد و هفتصد شود.

Валикин то ин тухми рӯҳро оби имону тарбияти амали солеҳ бадв нарасидааст ҳолро дар айн хусронаст аз ани бенаӣу шунавоӣ ва гуёе ҳақиқии маҳрӯми монда ва чун оби имону амали солеҳи тарбияти бдўрсди тухм барӯманд шавад ва аз нишеби замини башарияти қасд улувва олами ъбўд ӣат кунад аз даракоти хусрон халос ёбад ва бақадр тарбияту мадад ки ёбад бдрҷоти наҷот ки иборат аз ан ҷинот аст мерасад . Ва агар ба дуни ҳимматӣу аблаҳи табъии србсбзаҳи шаҷари ?гиии фурӯди ораду талаб самарагӣ накунад аз аҳли ҷинот ва дараҷот гардад ки « ани аксари аҳли алҷнаҳи алблаҳ » ва агар бмқом самарагӣ расад ки мартаба маърифатаст аз ҷумлаи аҳли аллоҳ ва хостаҳ гардад . Ва агар ъёзои биллоҳи тухми рӯҳи оби имону тарбияти амали солеҳи наёбад дар замини башарияти бпўсду табиат хокӣ гирад махсӯс шавад бхосит « влкнаҳи ахлди илои аларзи вотбъи ҳавоа » . Дар хусрон абадӣ бимонад ки « холидин фӣҳо абадан »

ولیکن تا این تخم روح را آب ایمان و تربیت عمل صالح بدو نرسیده است حال را در عین خسران است از ان بینایی و شنوایی و گویایی حقیقی محروم مانده و چون آب ایمان و عمل صالح تربیت بدورسد تخم برومند شود و از نشیب زمین بشریت قصد علو عالم عبود یت کند از درکات خسران خلاص یابد و بقدر تربیت و مدد که یابد بدرجات نجات که عبارت از ان جنات است میرسد. و اگر به دون همتی و ابله طبعی سربسبزه شجر گی فرود آرد و طلب ثمرگی نکند از اهل جنات و درجات گردد که «ان اکثر اهل الجنه البله» و اگر بمقام ثمرگی رسد که مرتبه معرفت است از جمله اهل الله و خاصته گردد. و اگر عیاذا بالله تخم روح آب ایمان و تربیت عمل صالح نیابد در زمین بشریت بپوسد و طبیعت خاکی گیرد مخصوص شود بخاصیت «ولکنه اخلد الی‌الارض واتبع هواه». در خسران ابدی بماند که «خالدین فیها ابدا»

Ва чун Тифл дар вуҷӯд меояд ибтидо ҳануз ҳуҷби тамоми мустаҳкам нашудаасту нўъҳди қурбат ҳазратаст завқи инси ҳазрат бо ӯ боқӣаст дар ҳол ки аз модар ҷудо мешавад аз ранҷи мФорқти он олам бамӣ гиряд ва ҳар соъат ки шавқ ғалаба кунад фарёд ва зорӣ бароварду дили ранҷуру ҷони маҳҷӯр ӯ бзбони ҳоли боҳазрат зулҷалол мегуяд байт

و چون طفل در وجود می‌آید ابتدا هنوز حجب تمام مستحکم نشده است و نوعهد قربت حضرت است ذوق انس حضرت با او باقی است در حال که از مادر جدا میشود از رنج مفارقت آن عالم بمی‌گرید و هر ساعت که شوق غلبه کند فریاد و زاری برآورد و دل رنجور و جان مهجور او بزبان حال باحضرت ذوالجلال میگوید بیت

Ҳар лаҳзаи он Тифлро бчизии дигари муносиби назари ҳис ӯ ва хуш омад табъ ӯ машғӯл мекунанду миФрибоннд то ӯ он олам фаромӯш мекунад ва бо ин олам инс мегирад дигари бора чун фаро гузорандаш пел Ҳиндӯстон бихоб бинад бордигри басари гиряу зории бозшўд .

هر لحظه آن طفل را بچیزی دیگر مناسب نظر حس او و خوش آمد طبع او مشغول میکنند و میفریبانند تا او آن عالم فراموش میکند و با این عالم انس میگیرد دیگر باره چون فرا گذارندش پیل هندوستان بخواب بیند باردیگر بسر گریه و زاری بازشود.

Ва ин маънӣ дар шаби з бодат уфтад зеро ки бурузи назар ӯ бмҳсўсот машғӯл шавад ва дар шаби машғӯлии камтар буд гиряу зорӣ бештар бошад байт

و این معنی در شب ز بادت افتد زیرا که بروز نظر او بمحسوسات مشغول شود و در شب مشغولی کمتر بود گریه و زاری بیشتر باشد بیت

Модари меҳрбони пистон дар даҳони Тифл наад завқи шери бком ӯ расад батадрӣҷ бо шер инс мегираду инси аслӣ фаромӯш мекунад . То бҳди балоғат расӣдани кор ӯ инс гирифтанаст бо олами маҳсусу фаромӯш кардани олами ғайб ва аз инҷост ки бача ҳар чизи бондки рӯзгор парвариш ёбаду бмсолҳи хеш қиём тавонад намӯду бкмоли ҷинс хеш расад ва қӯт ёбаду ҷусса тамом кунаду бачаи одамии бчҳли соли бкмол худ расаду бпонздаҳи соли бҳд булӯғ расаду муддатӣ бояд то бмсолҳи хеш қиём тавонад намӯд . Бидон сабаб ки одамии бачаро инс бо олимӣ дигар бӯдаасту завқи он машраб ёфтаасту бори фироқи он олам бар ҷон ӯст бо ин олами ошно нмитўонд шуду хуи фарои ин олам нмитўонд кард алои брўзгори дароз то батадрӣҷи ху аз олами алавӣ боз кунаду хуи фарои олам суфло кунаду завқи мшорби ғайбӣ фаромӯш кунаду завқи мшорби ҳиссӣ бозёбад . Онгаҳ як ҷиҳати ин олам шавад ки то дар олами дўрнгии ғайб ва шаҳодат бошад нашав ва намой зёдтӣ накунаду бкмол хеш нарасад чун аз ани олами бакулии фаромӯшӣ падед ояд басии ҳилау макр дар ҷазби манофеу дафъи музироти бияндешад ки ҳеҷ ҳайвон ва шайтон бидон нарасад .

مادر مهربان پستان در دهان طفل نهد ذوق شیر بکام او رسد بتدریج با شیر انس میگیرد و انس اصلی فراموش میکند. تا بحد بلاغت رسیدن کار او انس گرفتن است با عالم محسوس و فراموش کردن عالم غیب و از ینجاست که بچه هر چیز باندک روزگار پرورش یابد و بمصالح خویش قیام تواند نمود و بکمال جنس خویش رسد و قوت یابد و جثه تمام کند و بچه آدمی بچهل سال بکمال خود رسد و بپانزده سال بحد بلوغ رسد و مدتی باید تا بمصالح خویش قیام تواند نمود. بدان سبب که آدمی بچه را انس با عالمی دیگر بوده است و ذوق آن مشرب یافته است و بار فراق آن عالم بر جان اوست با این عالم آشنا نمیتواند شد و خو فرا این عالم نمیتواند کرد الا بروزگار دراز تا بتدریج خو از عالم علوی باز کند و خو فرا عالم سفلی کند و ذوق مشارب غیبی فراموش کند و ذوق مشارب حسی بازیابد. آنگه یک جهت این عالم شود که تا در عالم دورنگی غیب و شهادت باشد نشو و نمای زیادتی نکند و بکمال خویش نرسد چون از ان عالم بکلی فراموشی پدید آید بسی حیله و مکر در جذب منافع و دفع مضرات بیندیشد که هیچ حیوان و شیطان بدان نرسد.

Аммо ҳайвонот чун аз олимии дигар хабар надоранд як ҷиҳати ин олам бошанд ҷумлагии ҳиммат бар масолеҳи хеш сарф кунанду бшҳўтии тамоми бостиФои лаззоти ҳиссӣ машғӯл шаванд зуд парвариш ёбанду бкмол худ расанд .

اما حیوانات چون از عالمی دیگر خبر ندارند یک جهت این عالم باشند جملگی همت بر مصالح خویش صرف‌ کنند و بشهوتی تمام باستیفای لذات حسی مشغول شوند زود پرورش یابند و بکمال خود رسند.

Ғарази онки рӯҳи инсонӣ то бар малику малакӯти рӯҳонӣу ҷисмонӣ гузар мекунаду бқолби инсонӣ таъаллуқ мегираду олати ҷисмониро дар афъол истеъмол медиҳад ҳар даму нафас ки аз вай содир мешавад ҳамлаи мӯҷиби ҳуҷбу баъд ва зулмат мебошаду сабаби ҳурмони рӯҳ аз олам ғайб мегардад то аз ани олами бакулӣ бихбр шаваду гоҳ буд ки ҳазор мухбир хабар медиҳад ки ту вақте дар олами дигар буд ҳ эй қабул накунад ва бидон имон наёрад .

غرض آنک روح انسانی تا بر ملک و ملکوت روحانی و جسمانی گذر میکند و بقالب انسانی تعلق میگیرد و آلت جسمانی را در افعال استعمال میدهد هر دم و نفس که از وی صادر می‌شود حمله موجب حجب و بعد و ظلمت می‌باشد و سبب حرمان روح از عالم غیب میگردد تا از ان عالم بکلی بیخبر شود و گاه بود که هزار مخبر خبر میدهد که تو وقتی در عالم دیگر بود‌ه‌ای قبول نکند و بدان ایمان نیارد.

Аммо тайифаеро ки манзурони назар аноятанд асари он инс ки бо ҳазрат иззат ёфта буданд бо эшон боқӣ монда бошад . Агар чаҳ бахуд ндонанд ки вақте дар олам дигар бӯдаанд влкн чун мухбирии содиқ алқўл бигӯед асари нури сидқи он мухбиру асари он инси бикдигри пайвандад ҳар ду даст дар гардан якдигар оваранд зеро ки ҳар ду ҳамвилоятӣанд якдигарро бишносанд асари он мувофиқат бадалҳо расад ҷумла дар ҳол иқрор кунанд .

اما طایفه‌ای را که منظوران نظر عنایت‌اند اثر آن انس که با حضرت عزت یافته بودند با ایشان باقی مانده باشد. اگر چه بخود ندانند که وقتی در عالم دیگر بوده‌اند ولکن چون مخبری صادق القول بگوید اثر نور صدق آن مخبر و اثر آن انس بیکدیگر پیوندد هر دو دست در گردن یکدیگر آورند زیرا که هر دو همولایتی اند یکدیگر را بشناسند اثر آن موافقت بدلها رسد جمله در حال اقرار کنند.

Фии алҷмлаҳ ҳар куҷо аз он инси чизе боқӣаст тухм имонаст ба дайру зуд имон тавонад оварад . Ва ҳар крои он инси мунқатиъ шудааст ва дар дил ӯ бо олами ғайби бакулии баста шудаи имон мумкин нест « сўои алайҳими а анзртҳмам лами тнзрҳми лоиўмнўн . Хатми аллоҳи алии қлўбҳму алии смъҳму алии абсорҳми ғшоўаҳу ?лаами азоби азим »

فی‌الجمله هر کجا از آن انس چیزی باقی است تخم ایمان است به دیر و زود ایمان تواند آورد. و هر کرا آن انس منقطع شده‌است و در دل او با عالم غیب بکلی بسته شده ایمان ممکن نیست «سوا علیهم ا انذرتهم ام لم تنذرهم لایومنون. ختم‌الله علی قلوبهم و علی سمعهم و علی ابصارهم غشاوه و لهم عذاب عظیم»

Ва баъзе бандагон бошанд ки ҳақи таъолии ҳиҷоб аз пеши назари эшон бар гирад то он ҷумлаи мақомот ки убӯр кардаанд аз рӯҳонӣу ҷисмонии бозбиннд . Ва гоҳ буд ки дар вақти таъаллуқи рӯҳи бқолби баъзеро аз нисён маҳфӯз доранд изҳори қудрату исботи ҳуҷҷатро то аз ани мақоми аввал ки дар бдоити таъаллуқ бар ҷумлагӣ мавҷӯдот мегузашт то бслби пзр расӣдан ва ба раҳми модари пайвастану бад-ӣни олам омадани ҷумла бар хотир дораду насби дида ӯ буд .

و بعضی بندگان باشند که حق تعالی حجاب از پیش نظر ایشان بر گیرد تا آن جمله مقامات که عبور کرده‌اند از روحانی و جسمانی بازبینند. و گاه بود که در وقت تعلق روح بقالب بعضی را از نسیان محفوظ دارند اظهار قدرت و اثبات حجت را تا از ان مقام اول که در بدایت تعلق بر جملگی موجودات میگذشت تا بصلب پذر رسیدن و به رحم مادر پیوستن و بدین عالم آمدن جمله بر خاطر دارد و نصب دیده او بود.

Чунонк шайхи Муҳамади кўФи раҳмаи аллоҳ дар нисобўр ҳикоят кардӣ ки шайхи алии муаззинро дарёфта буд ки ӯ фармуд марои брёдст ки аз олами қурби ҳақи бад-ӣн олам меомадам рӯҳи маро бар осмонҳо мигзрониднд . Баҳри осмон ки расидами аҳли он осмон бар ман бигиристанд гуфтанд дигари бораи бечораеро аз мақоми қурби бъолми баъди миФрстнд ва аз аъло босФли миоўрнд ва аз аФрохнои ҳзоири қудси бтнгнои зиндони сарои дунёи мирсоннд . Барон таассуфҳо михўрднд ва бар ман май бахшӯданад . Хитоби иззат бадишон расед ки мапиндоред фиристодан ӯ бидон олам аз роҳ хорӣ ӯст бъзи худовандии мо ки дар муддати умр ӯ дарон ҷаҳон агар як бор бар сари чоҳии далвии об дар сабуӣ перзанӣ кунад ӯро беҳтар аз онки садҳазори сол дар ҳзоири қудси бсбўҳӣу қуддусӣ машғӯл бошад . Шумо сар дар зери гилӣм « кули ҳизби бмолдиҳми Фрҳўн » бикашеду кори худовандии ман бмни бозгзорид ки « ании аълами молотълмўн »у слии аллоҳи алии Муҳамаду ?алаи аҷмъин .

چنانک شیخ محمد کوف رحمه‌الله در نیسابور حکایت کردی که شیخ علی موذن را دریافته بود که او فرمود مرا بریادست که از عالم قرب حق بدین عالم میآمدم روح مرا بر آسمانها میگذرانیدند. بهر آسمان که رسیدم اهل آن آسمان بر من بگریستند گفتند دیگر باره بیچاره‌ای را از مقام قرب بعالم بعد میفرستند و از اعلی باسفل میآورند و از افراخنای حظایر قدس بتنگنای زندان سرای دنیا میرسانند. بران تاسفها میخوردند و بر من می‌بخشودند. خطاب عزت بدیشان رسید که مپندارید فرستادن او بدان عالم از راه خواری اوست بعز خداوندی ما که در مدت عمر او دران جهان اگر یک‌بار بر سر چاهی دلوی آب در سبوی پیرزنی کند او را بهتر از آنک صدهزار سال در حظایر قدس بسبوحی و قدوسی مشغول باشد. شما سر در زیر گلیم «کل حزب بمالدیهم فرحون» بکشید و کار خداوندی من بمن بازگذارید که «انی اعلم مالاتعلمون» و صلی‌الله علی محمد و آله اجمعین.