Қоли аллоҳи таъолӣ « сами ?дании Фтдлии факони қоби қавсин ӯ аднӣ »у қол « ваон илои рбки алмнтҳӣ » .

قال الله تعالی «ثم دنی فتدلی فکان قاب قوسین او ادنی» و قال «وان الی ربک المنتهی».

Ва қол алнабӣ слии аллоҳи алайҳу силам « аўҳии аллоҳи таъолии илои исоу қоли тҷўъи трнии таҷарруди тсли ило »

و قال النبی صلی الله علیه و سلم «اوحی الله تعالی الی عیسی و قال تجوع ترنی تجرد تصل الی»

Бдонки вусӯли бҳзрти худовандӣ на аз қабили вусӯл ҷисмаст бҷсм ё арзи бҷсм ё илми бмълўм ё ақли бмъқўл ё шайъи бшии таъолии аллоҳи ани злки ълўои кбиро .

بدانک وصول بحضرت خداوندی نه از قبیل وصول جسم است بجسم یا عرض بجسم یا علم بمعلوم یا عقل بمعقول یا شی بشی تعالی الله عن ذلک علوا کبیرا.

Ва дигари онк вусӯл бидон ҳазрат на аз тараф бандааст бал ки аз аноят беиллату тасарруфи ҷазбот алуҳиятаст . Шайхи Абулҳасани хрқонии қудси аллоҳ рӯҳа гуяд : « роҳи бҳзрти иззат дуаст : яке аз бандаи баҳақ ва яке аз ҳақ бабанда . Он роҳ ки аз банда баҳақаст ҳамаи залолат бар залолатаст ва он роҳ ки аз ҳақ бабандааст ҳамаи ҳидоят бар ҳидоятаст » .

و دیگر آنک وصول بدان حضرت نه از طرف بنده است بل که از عنایت بی علت و تصرف جذبات الوهیت است.شیخ ابوالحسن خرقانی قدس الله روحه گوید: «راه بحضرت عزت دو است: یکی از بنده بحق و یکی از حق ببنده. آن راه که از بنده بحق است همه ضلالت بر ضلالت است و آن راه که از حق ببنده است همه هدایت بر هدایت است».

Мӯсои алайҳи ассалом аз роҳ худ рафт ки « влмои ҷои Мӯсои лмиқои тно » лоҷарам чун гуфт « арнии анзри алик » бинмо то бубинам гуфтанд « лнтароне » эй Мӯсо аз роҳ худ омадӣ набинӣ моро . Ин ҳадис бксӣ ндиҳанд ки аз дар худ дар ояд бидон диҳанд ки аз худ бадар ояд . Чунонк муаллиф гуяд . байт

موسی علیه السلام از راه خود رفت که «ولما جا موسی لمیقا تنا»لاجرم چون گفت «ارنی انظر الیک» بنما تا ببینم گفتند «لن ترانی» ای موسی از راه خود آمدی نبینی ما را. این حدیث بکسی ندهند که از در خود در آید بدان دهند که از خود بدر آید. چنانک مولف گوید. بیت

Аммо хоҷаро алайҳи ассалом чун аз роҳи ҳазрати бурданд ки « субҳони алзии асрии бъбдаҳи Лайло » аз « қоби қавсин » дар гузарониданду бмқом « аўоднӣ » расониданд . Ва ҳарч либос ҳастӣ Маҳмадӣ буд аз сари вуҷӯд ӯ бар кашиданд ки « мо кони Муҳамади абои аҳади ман раҷои лакам »у халъати сифати раҳмати дарави пўшониднд ва он сӯрати раҳмат ар бхлқ фиристоданд . Чун мерафт Муҳамад буд ва чун меомад раҳмат буд ки « ва мо арслноки алои раҳмаи ллъолмин » .

اما خواجه را علیه السلام چون از راه حضرت بردند که «سبحان الذی اسری بعبده لیلا» از «قاب قوسین» در گذرانیدند و بمقام «اوادنی»رسانیدند. و هرچ لباس هستی محمدی بود از سر وجود او بر کشیدند که «ما کان محمد ابا احد من رجا لکم» و خلعت صفت رحمت درو پوشانیدند و آن صورت رحمت ار بخلق فرستادند. چون میرفت محمد بود و چون میآمد رحمت بود که «و ما ارسلناک الا رحمه للعالمین».

Лоҷарам дар камоли вусӯлу рафъи асниниту исботи ваҳдати ин бишорати бпои бишкастагони уммату зуъафои миллати расониданд ки агар барроқи ҳиммат ҳар кас аз садаи остонаи башарияти бсдраҳи алмнтҳии рӯҳонияти натавонад бар омад то аз вусӯли бҳзрти худовандии мо бар хурдор шавад ҳам онҷои сар бар Утбаи хоҷа нааду камари мтоўът ӯ бар миёни ҷони бандад ки онҷои ду гонагӣ бар хостаҳ ва ягонагӣ бинишаста ҳар ки ӯро ёфт моро ёфт « ман итъ алрасул Фқди атоъи аллоҳ » . Бегонагӣӣ нест ту мое мо ту . « ани аллазӣнаи ибои иъўнки анмои ибоиъўни аллоҳ » .

لاجرم در کمال وصول و رفع اثنینیت و اثبات وحدت این بشارت بپای بشکستگان امت و ضعفای ملت رسانیدند که اگر براق همت هر کس از سده آستانه بشریت بسدره المنتهی روحانیت نتواند بر آمد تا از وصول بحضرت خداوندی ما بر خوردار شود هم آنجا سر بر عتبه خواجه نهد و کمر مطاوعت او بر میان جان بندد که آنجا دو گانگی بر خاسته و یگانگی بنشسته هر که او را یافت ما را یافت «من یطع الرسول فقد اطاع الله». بیگانگیی نیست تو مایی ما تو. «ان الذین یبا یعونک انما یبایعون الله».

Пас ҳар соҳиби давлатро ки дар ниҳояти кори марҷаъу мунтаҳии ҳазрат худовандӣ хоҳад буд ки « ваон илои рбки алмнтҳӣ » дар мабдаи аввалӣу аҳд « аласти брбкм » бар тинати рӯҳонияту зарраи инсоният ӯ хамири мояи ршоши нури худовандӣ ниҳодаанд ки « ани аллоҳи халқи алхлқи фии зулмаи сами раши алайҳими ман нура » ва дар тҷръи ҷоми аласти завқии бкоми ҷони эшон расонидаанд ки асари он ҳаргиз аз коми ҷони эшон берун нашавад . Зиндагии он қавм бидон завқасту қасди он нур ҳамеша бмркзу маъдан хешаст ва бо ин олами ҳеҷ улфат нагирад ва як дами бтрки он шурб ва машраб нагӯяд муаллиф гуяд . байт

پس هر صاحب دولت را که در نهایت کار مرجع و منتهی حضرت خداوندی خواهد بود که «وان الی ربک المنتهی» در مبدا اولی و عهد «الست بربکم» بر طینت روحانیت و ذره انسانیت او خمیر مایه رشاش نور خداوندی نهاده‌اند که «ان الله خلق الخلق فی ظلمه ثم رش علیهم من نوره» و در تجرع جام الست ذوقی بکام جان ایشان رسانیده‌اند که اثر آن هرگز از کام جان ایشان بیرون نشود. زندگی آن قوم بدان ذوق است و قصد آن نور همیشه بمرکز و معدن خویش است و با این عالم هیچ الفت نگیرد و یک دم بترک آن شرب و مشرب نگوید مولف گوید. بیت

Ҳамчунонк як қатраи равған агар дар зери дарё дар миёни гул таъбия кунанд батадрӣҷ аз ани гул ҷудоӣ ҷӯяд ва бо он ҳамаи оби дарё алиф нагирад ва ҳеҷ бо он об наёмизад то чун фурсат ёбад ва аз гули халоси пазиради соъат бар сар дарё ояду ҷумлаи оби дарё дар зери қадами орад ва бидон чандон ҷавоҳир ки дар дарёст илтифот накунад ва агар қатрае дигар равған ёбад дар ҳоли дасти мувофиқати дргрдни мроФқт ӯ орад ва агар худ давлати висоли шарар оташӣ дарёбад бетаваққуф ҳастӣ худ базли вуҷӯд ӯ кунад ва агар он ҷумлаи дарё дар пеш оташ наҳй на оташ дар дарёи овезад ва на оби худро бо оташомезад ва чндонк тавонад азуи гурезад . Ҳамчунин нуфуси инсонӣ агарчӣ қатраи дарёии дунёст бо ӯ зудомезад . Аммо арвоҳи ҳазратии равған сифатанд ҳаргиз дар дарёӣ дунё наёмизанд аммо чун қатраи равған охират ёбанду Наими биҳишт ки он ҳам рӯҳонӣаст дарав омезанд ва агар давлати шарари оташи таҷаллии ҷалоли ҳақ ё банди бҳмгии вуҷӯд дарав овезанду вуҷӯди базли вуҷӯд ӯ кунанд ва ҳастӣ ҳақиқӣ дар нестӣ вуҷӯд шимуранд . Муаллиф гуяд :

همچنانک یک قطره روغن اگر در زیر دریا در میان گل تعبیه کنند بتدریج از ان گل جدایی جوید و با آن همه آب دریا الف نگیرد و هیچ با آن آب نیامیزد تا چون فرصت یابد و از گل خلاص پذیرد ساعت بر سر دریا آید و جمله آب دریا در زیر قدم آرد و بدان چندان جواهر که در دریاست التفات نکند و اگر قطره‌ای دیگر روغن یابد در حال دست موافقت درگردن مرافقت او آرد و اگر خود دولت وصال شرر آتشی دریابد بی‌توقف هستی خود بذل وجود او کند و اگر آن جمله دریا در پیش آتش نهی نه آتش در دریا آویزد و نه آب خود را با آتش آمیزد و چندانک تواند ازو گریزد. همچنین نفوس انسانی اگرچه قطره دریای دنیاست با او زود آمیزد. اما ارواح حضرتی روغن صفت‌اند هرگز در دریای دنیا نیامیزند اما چون قطره روغن آخرت یابند و نعیم بهشت که آن هم روحانی است درو آمیزند و اگر دولت شرر آتش تجلی جلال حق یا بند بهمگی وجود درو آویزند و وجود بذل وجود او کنند و هستی حقیقی در نیستی وجود شمرند. مولف گوید:

Ҳар крои каманди аноят дар гардан афтод онҷои аўФтод ва ҳар крои гардани бслслаҳи қаҳр бар бастанди онҷои бастанд « алсъиди ман саъди фии батни ИМАи волшқии ман шқии фии батни ИМА » . Рақами куфр бар носиаҳи Иблиси пеш аз вуҷӯд ӯ кашида буданд ки «у кони ман алкоФрин » доғи лаънат бар ҷабин ӯ бе ӯ ниҳоданд ки «у ани алейк лаънатии илои явми аддӣн » . Дар азали ҳазрати иззати бад-ӣни каломи мутакаллим буд ин воқеа имрӯзӣн набӯд . Ин ранги гилӣми мо бгилон карданд . Мурғоне ки имрӯзи гирди доми муҳаббати мигрднду донаи муҳаббати мичиннди гардани ин дому ҳавсилаи ин дона аз олимӣ дигар овардаанд . Чунонк муаллиф гуяд байт

هر کرا کمند عنایت در گردن افتاد آنجا اوفتاد و هر کرا گردن بسلسله قهر بر بستند آنجا بستند «السعید من سعد فی بطن امه والشقی من شقی فی بطن امه». رقم کفر بر ناصیه ابلیس پیش از وجود او کشیده بودند که «و کان من الکافرین» داغ لعنت بر جبین او بی او نهادند که «و ان علیک لعنتی الی یوم الدین». در ازل حضرت عزت بدین کلام متکلم بود این واقعه امروزین نبود. این رنگ گلیم ما بگیلان کردند. مرغانی که امروز گرد دام محبت میگردند و دانه محبت میچینند گردن این دام و حوصله این دانه از عالمی دیگر آورده‌اند. چنانک مولف گوید بیت

Шарари оташи ишқ дар дили санги сифати ошиқон дар вақти ршош таъбия карданд ки « сами раши алайҳими ман нураи Фмни асо ба зоки алнўри Фқди аҳтдӣ ва ман ахтоаҳи Фқди зл » .

شرر آتش عشق در دل سنگ صفت عاشقان در وقت رشاش تعبیه کردند که «ثم رش علیهم من نوره فمن اصا به ذاک النور فقد اهتدی و من اخطاه فقد ضل».

Аммо дар изҳори он шарар аз санги боҳн ҳоҷат омад оҳани калима « лоолаҳи алои аллоҳ »ро бФрстоднд ки « амрати ани қотили аннос ҳатто иқўлўои лои илоҳи алои аллоҳ » . Фармуданд ки бтсрФ «у азкрўои аллоҳи ксирои лълкми тФлҳўн » чандон ин калимаи оҳани сифатро бар санги дили занед ки шарари оташи ишқ ки дар ҳар ду таъбияаст бзҳўри пайвандад .

اما در اظهار آن شرر از سنگ بآهن حاجت آمد آهن کلمه «لااله الا الله» را بفرستادند که «امرت ان قاتل الناس حتی یقولوا لا اله الا الله». فرمودند که بتصرف «و اذکروا الله کثیرا لعلکم تفلحون» چندان این کلمه آهن صفت را بر سنگ دل زنید که شرر آتش عشق که در هر دو تعبیه است بظهور پیوندد.

Ва онгаҳ дар зулмати нафас аммора бичишам ҳақорати мангар ҳамчуи млоикаҳ ки гуфтанд « атҷъли фӣҳо ман иФсди фӣҳо » атфоли кори нои дида « ании аълами молои тълмўн » буданд . Чун исм Халифа шуниданд дар нгрстнди зулмати нафаси диданд аз сиёҳӣ бар миднд . Надонистанд ки оби ҳаёти маърифат дарон зулмот таъбияаст зироки шарари оташи ишқ чун аз санги дилу оҳани калима зоҳир шавад атласи рӯҳоният агарчӣ бас гаронбаҳост ва латифаст қобили он шарар наёяд .

و آنگه در ظلمت نفس اماره بچشم حقارت منگر همچو ملایکه که گفتند «اتجعل فیها من یفسد فیها» اطفال کار نا دیده «انی اعلم مالا تعلمون» بودند. چون اسم خلیفه شنیدند در نگرستند ظلمت نفس دیدند از سیاهی بر میدند. ندانستند که آب حیات معرفت دران ظلمات تعبیه است زیراک شرر آتش عشق چون از سنگ دل و آهن کلمه ظاهر شود اطلس روحانیت اگرچه بس گرانبهاست و لطیف است قابل آن شرر نیاید.

ӣнҷои он сӯхтаи сёҳрўии нафаси инсонӣ бояд тобии таваққуфи бҷону дил бар бояд « вҳмлҳои алонсони анаи кони злўмои ҷҳўло » . Ва мизбонии он оташи ғайбӣ то муқӣми ъоллм шаҳодат гардад . Ҷуз аз сифот башарӣ наёяд ки « Фозкрўнии азкр кам » . Ва агар як дами азин ғизои наёбади он меҳмон ғайбӣ напояд ки « нсўои аллоҳи Фнсиҳм » .

اینجا آن سوخته سیاهروی نفس انسانی باید تابی توقف بجان و دل بر باید «وحملها الانسان انه کان ظلوما جهولا». و میزبانی آن آتش غیبی تا مقیم عاللم شهادت گردد. جز از صفات بشری نیاید که «فاذکرونی اذکر کم». و اگر یک دم ازین غذا نیابد آن مهمان غیبی نپاید که «نسوا الله فنسیهم».

Ҳар чанд ки аз шаҷараи инсонии шохӣ аз сифоти башарии сар бар мезанад ошиқи содиқи бадасти сидқи табар « лои илоҳ » дрбни он шох мезанад ва бар оташ « алои аллоҳ » мёндозд . Он оташ бар қазия « азкр кам » дару миоўизду чндонки вуҷӯди ҳизумии азуи мистонди бадали он вуҷӯди оташӣ ба вай медиҳад . То ҷумлагии шаҷараи инсонӣ бо шохҳои башарӣ ва бехҳои малакӯтӣ рӯҳонӣ бихӯрад он оташ диҳаду оташ дар ҷумлагии аҷзои вуҷӯди он шаҷара равшан кунад то вуҷӯди шаҷараи ҷумлаи оташ сарф шавад . То акнӯн агар шаҷара буд акнӯн ҳама оташаст висоли ҳақиқии ӣнҷо даст диҳад . Чунонк муаллиф гуяд . байт

هر چند که از شجره انسانی شاخی از صفات بشری سر بر میزند عاشق صادق بدست صدق تبر «لا اله» دربن آن شاخ میزند و بر آتش «الا الله» میاندازد. آن آتش بر قضیه «اذکر کم» در و میآویزد و چندانک وجود هیزمی ازو میستاند بدل آن وجود آتشی به وی میدهد. تا جملگی شجره انسانی با شاخهای بشری و بیخهای ملکوتی روحانی بخورد آن آتش دهد و آتش در جملگی اجزای وجود آن شجره روشن کند تا وجود شجره جمله آتش صرف شود. تا اکنون اگر شجره بود اکنون همه آتش است وصال حقیقی اینجا دست دهد. چنانک مولف گوید. بیت

Чун шаҷараи ахзари нафаси инсонии фидои оташи ҳақиқии гашт ки « алзии ҷаъли лаками ман алшҷраҳи алохзр норо » онгаҳ оташ бар забони шаҷара Нидо мекунад ки эй бихброни ман оташам на шаҷара . « навадӣ ман шотии алўодии алоимни фии албқъаҳи алмборкаҳи ман алшҷраҳи ан ё Мӯсои ании анои аллоҳ » .

چون شجره اخضر نفس انسانی فدای آتش حقیقی گشت که «الذی جعل لکم من الشجره الاخضر نارا» آنگه آتش بر زبان شجره ندا میکند که‌ای بیخبران من آتشم نه شجره. «نودی من شاطی الوادی الایمن فی البقعه المبارکه من الشجره ان یا موسی انی انا الله».

Мискини ҳусайни Мансурро чун оташи ҳамагии шаҷара фурӯ гирифт шаҷара ҳануз тамоми нои сӯхтаи шуълаҳои « ано алҳақ » азу бар омад . Ағёр бар ҳаволӣ буданд аз шуъла « ано алҳақ » бхўостнди сӯхти лутфи рубубияти эшонро дастгирӣ кард . Гуфт хосияти ин оташ онаст ки ҳар ки дар он бошад ва ҳар ки бар ҳаволӣ он бошад бар ҳар ду муборак буд ки « ани бўрки ман фии алнор ва ман ҳавлҳо » . эй ҳусайни ин оташ бар ту муборакаст аммо онҳоро ки бар ҳаволӣ андбихоҳад сохт бояд ки бар эшон ҳам муборак бошад бар дӯст муборакем ва бар душмани ҳам .

مسکین حسین منصور را چون آتش همگی شجره فرو گرفت شجره هنوز تمام نا سوخته شعله‌های «انا الحق»ازو بر آمد. اغیار بر حوالی بودند از شعله «انا الحق»بخواستند سوخت لطف ربوبیت ایشان را دستگیری کرد. گفت خاصیت این آتش آن است که هر که در آن باشد و هر که بر حوالی آن باشد بر هر دو مبارک بود که «ان بورک من فی النار و من حولها». ای حسین این آتش بر تو مبارک است اما آنها را که بر حوالی اند بخواهد ساخت باید که بر ایشان هم مبارک باشد بر دوست مبارکیم و بر دشمن هم.

Охири барин оташ кам аз авд натавон буд ки чун оташ дар аҷзои вуҷӯд ӯ тасарруф кунад нафаси хуш задан гирад . Оташ бар авд муборакаст ки буии наҳуфта ӯро ошкоро мекунад ва агар оташ набӯдӣ фарқӣ набӯдӣ миёни авд ва чӯбҳои дигар . Иззати авди бавоситаи оташ буд чун оташ бар авд муборак омад авди бшкронаҳи вуҷӯд дар миёни ниҳод . Гуфтани ман тамом бисӯзам то оташ бар аҳли ҳаволии ман ҳам муборак бошад тор сетӣ накарда бошам ки роҳ ҷавонмардон нест . Лоҷарам ҳар чанд авд беш месӯхт аҳли ҳўолишро беш месохт .

آخر برین آتش کم از عود نتوان بود که چون آتش در اجزای وجود او تصرف کند نفس خوش زدن گیرد. آتش بر عود مبارک است که بوی نهفته او را آشکارا میکند و اگر آتش نبودی فرقی نبودی میان عود و چوبهای دیگر. عزت عود بواسطه آتش بود چون آتش بر عود مبارک آمد عود بشکرانه وجود در میان نهاد. گفتن من تمام بسوزم تا آتش بر اهل حوالی من هم مبارک باشد تار ستی نکرده باشم که راه جوانمردان نیست. لاجرم هر چند عود بیش میسوخت اهل حوالیش را بیش میساخت.

Ҳусайн низ сӯфӣонаи бқдми истиғфори боистоди вуҷӯди башарии бхрқаҳ дар миёни ниҳод . Гуфт : « илоҳии аФнити носўтитии фии лои ҳўи титки Фбҳқи нои сўтитии алии лоҳўтитки ани тараҳҳуми алии ман саъии фии қатлӣ » . Мо бакулии шаҷараи вуҷӯди инсониро чун авди фидои оташи ишқ ту кардем ту блтФи хеши машоми соъӣони ин саодатро ки бар ҳаволии ин оташанд бтиби раҳмати муаттари гардон то баришон ҳам муборак бошад .

حسین نیز صوفیانه بقدم استغفار بایستاد وجود بشری بخرقه در میان نهاد. گفت: «الهی افنیت ناسوتیتی فی لا هو تیتک فبحق نا سوتیتی علی لاهوتیتک ان ترحم علی من سعی فی قتلی». ما بکلی شجره وجود انسانی را چون عود فدای آتش عشق تو کردیم تو بلطف خویش مشام ساعیان این سعادت را که بر حوالی این آتش‌اند بطیب رحمت معطر گردان تا بریشان هم مبارک باشد.

эй ҳусайн агарчӣ оташи ишқи мо дар шаҷараи инсонии ту афтода буду шуълаҳои оташ « ано алҳақ » азу бар михост аммо чун тамоми насухта буд он шуълаҳо аз дӯди анонит холӣ набӯд . Чун ҷумлагии шаҷараи вуҷӯди фидои ин оташ кардӣу сӯрати қолаб ки дӯди анонити азу бар михости дрбохтӣу ботши ибтилоӣ мо бсухтӣ хокистари қолаби турои бФрмоиим то бар об андозанду ниқоби ҳиҷоб аз ҷамоли камол ту бардорем то бар рӯй оби оташи вуҷӯд бедӯд дар ҷилвагарӣ « аллоҳи аллоҳ » ояду аноят бе иллати мо маълуми хосу ом ҷаҳонён гардад ки « ани аллоҳи лоизлми мисқоли зарра » алоиаҳ .

ای حسین اگرچه آتش عشق ما در شجره انسانی تو افتاده بود و شعله‌های آتش «انا الحق» ازو بر میخاست اما چون تمام نسوخته بود آن شعله‌ها از دود انانیت خالی نبود. چون جملگی شجره وجود فدای این آتش کردی و صورت قالب که دود انانیت ازو بر میخاست درباختی و بآتش ابتلای ما بسوختی خاکستر قالب ترا بفرماییم تا بر آب اندازند و نقاب حجاب از جمال کمال تو برداریم تا بر روی آب آتش وجود بی دود در جلوه‌گری «الله الله» آید و عنایت بی‌علت ما معلوم خاص و عام جهانیان گردد که «ان الله لایظلم مثقال ذره» الایه.

Парвонаи сафатони ҷонбози олами ишқ ки каманди ҷазбаи алуҳият дар гардани дили эшон дар аҳди аласт афтодааст имрӯз чандон биппару боли дарди талаби гирди сродқоти ҷамоли шамъи ҷалоли ҳазрат парвоз кунанд ки бар қазия « ман тақарруби илои шброи тақаррубати илайҳи зроъо » як шуъла аз шуълаҳои он шамъ «у нҳни ақрби илайҳи ман ҳабли алўрид »

پروانه صفتان جانباز عالم عشق که کمند جذبه الوهیت در گردن دل ایشان در عهد الست افتاده است امروز چندان بپر و بال درد طلب گرد سرادقات جمال شمع جلال حضرت پرواز کنند که بر قضیه «من تقرب الی شبرا تقربت الیه ذراعا» یک شعله از شعله‌های آن شمع «و نحن اقرب الیه من حبل الورید»

Истиқбол кунаду бадаст « ҷазбаи ман ҷазбот алҳақ тавозии амали алсқлин » ӯро дар канор висол кашад ки « ё ?итҳо алнФси алмтмӣнаҳи арҷъии илои рбки розӣаи Марзия » . То чанд биппару боли парвонагӣу халқи алонсони зъиФои гирд дар фазои сари авқоти ҷамоли мо гардӣ ? ту бад-ӣни пару боли ҳавои ҳувият тайрон натавонӣ кард . Биёи ин пару бол дар майдон « волзини ҷоҳдўи аФино » дрбоз то брснт « лнҳди инҳми сблно » Перуи болӣ аз шуълаи анвори хеши туро каромат кунем ки « иҳдии аллоҳи лнўраҳи ман ишоаҳ » .

استقبال کند و بدست «جذبه من جذبات الحق توازی عمل الثقلین» او را در کنار وصال کشد که «یا ایتها النفس المطمئنه ارجعی الی ربک راضیه مرضیه». تا چند بپر و بال پروانگی و خلق الانسان ضعیفا گرد در فضای سر اوقات جمال ما گردی؟ تو بدین پر و بال هوای هویت طیران نتوانی کرد. بیا این پر و بال در میدان «والذین جاهدو افینا» درباز تا برسنت «لنهد ینهم سبلنا» پرو بالی از شعله انوار خویش ترا کرامت کنیم که «یهدی الله لنوره من یشاه».

То акнӯн ки биппару боли хеши мипридии парвонае девона будӣ акнӯн ки биппару бол мо мепарӣ икдонаҳ эй ягона шудӣ . Акнӯн азмоиӣ на бегона балки ҳамаи мое аз миён бар гири баҳонаи ҳам дарӣ ва ҳам дар донаи ҳам ҷонӣ ва ҳам ҷонононаҳ .

تا اکنون که بپر و بال خویش میپریدی پروانه‌ای دیوانه بودی اکنون که بپر و بال ما میپری یکدانه‌ای یگانه شدی. اکنون ازمایی نه بیگانه بلکه همه مایی از میان بر گیر بهانه هم دری و هم در دانه هم جانی و هم جانانانه.

Бади азин ту бтўи нестӣ зеро ки аз ту бар ту ҷуз номӣ нест .

بد ازین تو بتو نیستی زیرا که از تو بر تو جز نامی نیست.