эй фикри маҳолат аз куҷо хост

ای فکر محالت از کجا خاست

Фикрӣ накунӣ ки ин чаҳ савдост

فکری نکنی که این چه سوداست

Он дам ки сабо ба фоли фаррух

آن دم که صبا به فال فرخ

Омад з бар ту эй парии рух

آمد ز بر تو ای پری‌رخ

Ҷонро зи фараҳ ба бод додам

جان را ز فرح به باد دادم

Бар дил дар хуррамии кушодам

بر دل در خرمی گشادم

Гуфтам магар эй бути хатое

گفتم مگر ای بت خطایی

Бар ман накашӣ хати ҷудоӣ

بر من نکشی خط جدایی

Чун номаи шавқ ман бихонӣ

چون نامۀ شوق من بخوانی

Бар ман қалам ҷафо наронӣ

بر من قلم جفا نرانی

Дар хат машавӣу рухи намое

در خط مشوی و رخ نمایی

Вази банди ғамами диҳии раҳоӣ

وز بند غمم دهی رهایی

Чун номаи пар аз вафо напечӣ

چون نامه پر از وفا نپیچی

Дар саркашӣ ва ҷафо напечӣ

در سرکشی و جفا نپیچی

Огаҳи шӯй аз даруни ришам

آگه شوی از درون ریشم

Дил шод кунӣ ба васли хешам

دل شاد کنی به وصل خویشم

Лекин чу паём ту шунидам

لیکن چو پیام تو شنیدم

Ва он саркашӣ ва итоб дидам

و آن سرکشی و عتاب دیدم

Дидам ки сари вафои надорӣ

دیدم که سر وفا نداری

Майлӣ ба ман гадои надорӣ

میلی به من گدا نداری

Чун хомаи баромад аз серуми дӯд

چون خامه برآمد از سرم دود

Хуноби дилами з дида багушӯд

خوناب دلم ز دیده بگشود

Кардам чу хати ту эй ситамгар

کردم چو خط تو ای ستمگر

Аз дасти ғами ту хок бар сар

از دست غم تو خاک بر سر

То чанд ба сари дувум чу хома

تا چند به سر دوم چو خامه

Як рӯз бихон маро чу нома

یک روز بخوان مرا چو نامه

Бигушоӣ дилам чу хома аз банд

بگشای دلم چو خامه از بند

Бо васли даҳум чу номаи пайванд

با وصل دهم چو نامه پیوند