Бас ки ёди он лабу дандон чун дар ме кунам

بس که یاد آن لب و دندان چون دُر می‌کنم

Доман аз ашк чу марворидтар пар ме кунам

دامن از اشک چو مروارید تر پُر می‌کنم

Солҳо савдои абрӯии ту дар сари доштам

سال‌ها سودای ابروی تو در سر داشتم

Бори дигари он хаёли каҷ тасаввур ме кунам

بار دیگر آن خیال کج تصور می‌کنم

Аз вуҷӯдам то адам мӯе намонад дар миён

از وجودم تا عدم مویی نماند در میان

Дар миёна чун ба борикӣ тафаккур ме кунам

در میانه چون به باریکی تفکُّر می‌کنم

Бодро магузор бар зулфат вазидан зонка гар

باد را مگذار بر زلفت وزیدن زانکه گر

Дар сари зулфи ту печади ман тағайюр ме кунам

در سر زلف تو پیچد من تغیُّر می‌کنم

Гар диҳии фахрам ба миқдори сегон кӯии хеш

گر دهی فخرم به مقدار سگان کوی خویش

Ман бад-ӣни миқдор бисёре тафохур ме кунам

من بدین مقدار بسیاری تفاخُر می‌کنم

То шавад парвонаи шамъи рахти ибни ҳисом

تا شود پروانه شمع رخت ابن حسام

Рӯй сӯии равшаноӣ чун самандар ме кунам

روی سوی روشنایی چون سمندُر می‌کنم

Ҷабраил аз миннатҳои сидра омин ме кунад

جبرئیل از منتهای سدره آمین می‌کند

Чун дуои шоҳи одил бойсунқур ме кунам

چون دعای شاه عادل بایسنقر می‌کنم