Биёи биё ки дар ин хиттаи хароби обод

بیا بیا که در این خطهٔ خراب‌آباد

Нагашт бе ту дамии ин дили хароби обод

نگشت بی‌تو دمی این دل خراب آباد

Гиреҳи зани он зулфи бунафша бар лола

گره زن آن زلف بنفشه بر لاله

Ки кори баста ӣ ман ҷуз бидон гиреҳ накушод

که کار بسته ی من جز بدان گره نگشاد

Чу лола сарф макун бо пиёлаи ҳосили умр

چو لاله صرف مکن با پیاله حاصل عمر

Ки даври моя ӣ ҷўросту даҳр бе бунёд

که دور مایه ی جوراست و دهر بی بنیاد

Ба нози хеши мубин дар ниёз ман бингар

به ناز خویش مبین در نیاز من بنگر

Ки рўзгорбсӣ чун ман ва ту дорад ёд

که روزگاربسی چون من و تو دارد یاد

Насими уқда ӣ зулфат агарчӣ хўшбўист

نسیم عقده ی زلفت اگرچه خوشبویست

Дарав мапӣч ки натавон гиреҳ задан дар бод

درو مپیچ که نتوان گره زدن در باد

Фурӯғи лолаи магари акс рӯй ширин аст

فروغ لاله مگر عکس روی شیرین است

Ки гирди кӯҳи баромад ба дидани Фарҳод

که گرد کوه برآمد به دیدن فرهاد

Нишон ҳаме диҳад аз хату хаду болоят

نشان همی دهد از خط و خدّ و بالایت

Бунафшау гули насрину қомати шамшод

بنفشه و گل نسرین و قامت شمشاد

Ҳазор дида ӣ наргис ба қоматати нигарон

هزار دیده ی نرگس به قامتت نگران

Зуннори хеши тўчўни сарв аз он ҳамаи озод

زنار خویش توچون سرو از آن همه آزاد

зи зуҳди хушки рёӣии дилам ба танг омад

ز زهد خشک ریائی دلم به تنگ آمد

« задем бар сафи риндон ва ҳарчӣ бодои бод »

«زدیم بر صف رندان و هرچه بادا باد»

Ба ошкор бидиҳ май ба дасти ибни ҳисом

به آشکار بده می به دست ابن حسام

« шаробу айш ниҳон чист кор бебунёд »

«شراب و عیش نهان چیست کار بی بنیاد»