Бас ки шӯхасту фарибандау раънои наргис

بس که شوخ است و فریبنده و رعنا نرگس

Гўиёи чашм ту дорад назарӣ бо наргис

گوییا چشم تو دارد نظری با نرگس

То гули оризи хуши ранг ту бинад шабу рӯз

تا گل عارض خوش رنگ تو بیند شب و روز

Ҳеҷ бар ҳам наниҳад дидаи бинои наргис

هیچ بر هم ننهد دیدهٔ بینا نرگس

Бо сарафрозии қади ту ба назораи сарв

با سرافرازی قد تو به نظارهٔ سرو

Шарм дорад ки кунад дида ба болои наргис

شرم دارد که کند دیده به بالا نرگس

Чашми махмури ту дар чашмаи чашмам чаҳ хуш аст

چشم مخمور تو در چشمهٔ چشمم چه خوش است

Хуш буд хурраму хуш бар лаби дарёи наргис

خوش بود خرم و خوش بر لب دریا نرگس

Бандаи наргис аз онам ки ба сад озодӣ

بندهٔ نرگس از آنم که به صد آزادی

Кунад озодии он қади длорои наргис

کند آزادی آن قد دلارا نرگس

Ҷиҳати хизмати қоим ба тавозуъи шабу рӯз

جهت خدمت قائم به تواضع شب و روز

Монда бар пойу сарафканда ба як ҷои наргис

مانده بر پای و سرافکنده به یک جا نرگس

Қоими оли Муҳамад ки зи гирди қадамаш

قائم آل محمد که ز گرد قدمش

Ҳамчу ойӣна кунад дидаи мусаффои наргис

همچو آیینه کند دیده مصفا نرگس

Гар шавад бо рухи хуби ту баробари лола

گر شود با رخ خوب تو برابر لاله

Бунаади саркашӣу хуррамӣ аз сари лола

بنهد سرکشی و خرّمی از سر لاله

Гар каллаи дории ҷоҳ ту бибинад рӯзӣ

گر کله داری جاه تو ببیند روزی

Беш бар сар наниҳад тоҷи музаввари лола

بیش بر سر ننهد تاج مزوّر لاله

Магар аз шамъи рахти машъалаи дории омухт

مگر از شمع رخت مشعله داری آموخت

Ки барафрӯхт ба сари шамъи мунаввари лола

که برافروخت به سر شمع منور لاله

Бод унфат бинишонад ба фалак бар машъал

باد عنفت بنشاند به فلک بر مشعل

Об лутфат бидаманд ба чаман бар лола

آب لطفت بدماند به چمن بر لاله

Гар ба саҳрои бхромӣ ба тамошои баҳор

گر به صحرا بخرامی به تماشای بهار

Дар сами асби ту резади варақи зари лола

در سم اسب تو ریزد ورق زر لاله

Вар ба ҷавлон фиканӣ тозии хорои сам ро

ور به جولان فکنی تازی خارا سم را

Дар гиребон кунад аз наъли ту анбари лола

در گریبان کند از نعل تو عنبر لاله

Дӯш бар сафҳаи гули мурғи диловези саҳар

دوش بر صفحهٔ گل مرغ دلاویز سحر

наменавишт аз варақи ман ғазалтар лола

می‌نوشت از ورق من غزل تر لاله

Дӯш бикшод зи ҳам боди сабои дафтари гул

دوش بگشاد ز هم باد صبا دفتر گل

Мурғи хуши нағмаи баромад ба сари минбари гул

مرغ خوش نغمه برآمد به سر منبر گل

Хилтошони раёҳин ба чаман биншинанд

خیلتاشان ریاحین به چمن بنشینند

Ҳамаро дидау дил бар гул ва бар манзари гул

همه را دیده و دل بر گل و بر منظر گل

Ояти халқи ту булбул ба раёҳин ме гуфт

آیت خلق تو بلبل به ریاحین می گفت

Гарми гашт аз дам ӯ чун дам ӯ миҷмари гул

گرم گشت از دم او چون دم او مجمر گل

эй зи халқи ту дами боди сабои ғолияи буи

ای ز خلق تو دم باد صبا غالیه بوی

Ваии зи буии ту муаттари дами ҷонпарвар гул

وی ز بوی تو معطّر دم جان پرور گل

Ҷаъдро тоби даҳу тоб ъамома бигушоӣ

جعد را تاب ده و تاب عمامه بگشای

Башикан равнақи сунбули бустони афсари гул

بشکن رونق سنبل بستان افسر گل

Биншин то зи чамани бод сабо бархезад

بنشین تا ز چمن باد صبا برخیزد

Бар сару фарқи ту эсор кунад зевари гул

بر سر و فرق تو ایثار کند زیور گل

Ба сари найзаи хаттии бадарони ҷавшани хасм

به سر نیزهٔ خطّی بدران جوشن خصم

Ҳамчунон чун варақи гул бадарад нашутур гул

همچنان چون ورق گل بدرد نشتر گل

эй ба гулзори ту бо зинату фари нилӯфар

ای به گلزار تو با زینت و فر نیلوفر

Оби лутф ту кунад тоза ватар нилӯфар

آب لطف تو کند تازه و تر نیلوفر

Офтоби сари теғи ту агар шуъла занад

آفتاب سر تیغ تو اگر شعله زند

Бификанад аз сари худ худу сипари нилӯфар

بفکند از سر خود خود و سپر نیلوفر

Чун вшоқони сароеи зи паии хизмати ту

چون وشاقان سرایی ز پی خدمت تو

Ба ғуломии ту бастааст камари нилӯфар

به غلامی تو بسته است کمر نیلوفر

Насазад чун бсзд бар қади ту кисвати ол

نسزد چون بسزد بر قد تو کسوت آل

Атфии ҷайби қабои ту магари нилӯфар

عطفی جیب قبای تو مگر نیلوفر

Ткмаҳи дръаҳи ту сабзу ақиқӣу кабӯд

تکمهٔ درعهٔ تو سبز و عقیقی و کبود

Ғунчаи сад варақу лола дигар нилӯфар

غنچهٔ صد ورق و لاله دگر نیلوفر

эй риёзи чамани ҷони зи дами мишкӣнат

ای ریاض چمن جان ز دم مشکینت

Хурраму тоза чу аз боди саҳари нилӯфар

خرّم و تازه چو از باد سحر نیلوفر

Бо хат ту накунад турраи намоеи сунбул

با خط تو نکند طرّه نمایی سنبل

Бо дам ту накунад ғолияи соеи сунбул

با دم تو نکند غالیه سایی سنبل

Бо хами турраи парчини ту кон машк хатост

با خم طرّه پرچین تو کان مشک خطاست

Ба кунад гар накунад нофаи гушойии сунбул

به کند گر نکند نافه گشایی سنبل

Боди бӯеи зи дамати барад ба атрофи чаман

باد بویی ز دمت برد به اطراف چمن

Ёфт зон дами нафаси машки хатоеи сунбул

یافت زان دم نفس مشک خطایی سنبل

Хости сунбул ки кунад бо нафаст ҳмнФсӣ

خواست سنبل که کند با نفست همنفسی

Дам мазан гуфтамаш оё ту куҷоеи сунбул

دم مزن گفتمش آیا تو کجایی سنبل

Сунбул аз бандагии ?ути об рухӣ ме ҷӯяд

سنبل از بندگی ات آب رخی می جوید

Гуфт лутфи ту ки ҳам бандаи мое сунбул

گفت لطف تو که هم بندهٔ مایی سنبل

Бо хатати сунбултар машк фурӯшӣ ме кард

با خطت سنبل تر مشک‌فروشی می‌کرد

Гуфтамаш бас ки ту дар айни хатоеи сунбул

گفتمش بس که تو در عین خطایی سنبل

Аз насими нафаси Меҳдӣ қоим бошад

از نسیم نفس مهدی قائم باشد

Хурраму тоза чу аз хоки броиии сунбул

خرّم و تازه چو از خاک برآیی سنبل

эй зи гулҳои баҳории гул бе хори саман

ای ز گل های بهاری گل بی خار سمن

Тозау хурраму хуши ҳамчуи рухи ёри саман

تازه و خرّم و خوش همچو رخ یار سمن

Чун ситорааст барин доираи зангорӣ

چون ستاره است برین دایرهٔ زنگاری

Бар сари гулбуни хзро ба шаби тори саман

بر سر گلبن خضرا به شب تار سمن

Меҳдӣ аз маҳди ҷаноб ту биёмухт ки сохт

مهدی از مهد جناب تو بیاموخت که ساخت

Такяи гуҳ бар зибри торами зангори саман

تکیه گه بر زبر طارم زنگار سمن

Бо худ аз дасти ту омухти зарафшонӣ ро

با خود از دست تو آموخت زرافشانی را

Ки бирезад ба чамани дарҳаму динори саман

که بریزد به چمن درهم و دینار سمن

Сӯги обоӣ ту дорад ки сарафканда ба пеш

سوگ آبای تو دارد که سرافکنده به پیش

Чун бунафша бинишастааст ба тимори саман

چون بنفشه بنشسته است به تیمار سمن

Маҳди иззати бунае Меҳдии ҳодӣ дар боғ

مهد عزت بنه ای مهدی هادی در باغ

То кунад хурдаи зар бар сарати эсори саман

تا کند خردهٔ زر بر سرت ایثار سمن

Чун кушодаи сет ба рухсори ту наргиси дида

چون گشاده ست به رخسار تو نرگس دیده

Чун ки шодаст ба дидори ту бар бори саман

چون که شاد است به دیدار تو بر بار سمن

Ҳамаи шаб бо дили хуррами лаби хандони сӯсан

همه شب با دل خرم لب خندان سوسن

Кунад озодии ?ут эй сарви хиромони сӯсан

کند آزادی ات ای سرو خرامان سوسن

Пой дар домани андеша ба маддоҳӣ туаст

پای در دامن اندیشه به مداحی توست

Сари фурӯи бардаи зи фикрат ба гиребони сӯсан

سر فرو برده ز فکرت به گریبان سوسن

Печу тоб аз шикани турра сунбул бигушоӣ

پیچ و تاب از شکن طرِّهٔ سنبل بگشای

То ки бар бод диҳад зулфи парешони сӯсан

تا که بر باد دهد زلف پریشان سوسن

То санои ту бар авроқи чамани бинависад

تا ثنای تو بر اوراق چمن بنویسد

Қалами тез гирифтааст ба дандони сӯсан

قلم تیز گرفته است به دندان سوسن

Дастаи гул ки дар авсофи ту басти ибни ҳисом

دستهٔ گل که در اوصاف تو بست ابن‌حسام

Тозатар зини ндмд аз гули ҳисони сӯсан

تازه تر زین ندمد از گل حسّان سوسن

Дастаи ҳафт гул аз боғи табиати бастам

دستهٔ هفت گل از باغ طبیعت بستم

Кас набастааст бад-инсон зи гулистони сӯсан

کس نبسته است بدینسان ز گلستان سوسن

Тӯҳфаи ин гул рангин бипазир аз сари лутф

تحفهٔ این گل رنگین بپذیر از سر لطف

Ҳамчунон чун падарат аз кафи салмони сӯсан

همچنان چون پدرت از کف سلمان سوسن