Бўӣӣ ки зи чини сари зулфат бмн ояд

بوئی که ز چین سر زلفت بمن آید

Хуштар зи дами нофаи машк хутан ояд

خوشتر ز دم نافه مشک ختن آید

Ҷузи қомати раънои ту боло нанамояд

جز قامت رعنای تو بالا ننماید

Сарвӣ ки азуи буии гул ва ёсуман ояд

سروی که ازو بوی گل و یاسمن آید

Мегаван лаби ширини ту чун дар нзрорм

میگون لب شیرین تو چون در نظرآرم

Дар дидаи ғмдидаҳи ақиқ Яман ояд

در دیده غمدیده عقیق یمن آید

Бо кавсар агар васфи лаби лаъл ту гӯям

با کوثر اگر وصف لب لعل تو گویم

Обаши зи хушии суханам дар даҳан ояд

آبش ز خوشی سخنم در دهن آید

Дар тобу сарафканда буд сарв чу наргис

در تاب و سرافکنده بود سرو چو نرگس

Гар қад чу шамшоди ту сӯй чаман ояд

گر قد چو شمشاد تو سوی چمن آید

Омад блб аз чоҳи занхдони ту ҷонам

آمد بلب از چاه زنخدان تو جانم

Гар дар кафш аз зулфи ту мишкӣн расан ояд

گر در کفش از زلف تو مشکین رسن آید

Бар оташи андӯҳи дилам об фишонд

بر آتش اندوه دلم آب فشاند

Бодӣ ки зи хоки сари Кувайт бмн ояд

بادی که ز خاک سر کویت بمن آید

Омад бадали ибни ямини дӯши хаёлат

آمد بدل ابن یمین دوش خیالت

Чун Юсуфи мисрӣ ки ба байт алҳзн ояд

چون یوسف مصری که به بیت الحزن آید