эй бахӯбии рухи ту бардаи зи хуршеди гарав

ای بخوبی رخ تو برده ز خورشید گرو

Гашта тоқи хами абрӯии ту ҷуфти маи нав

گشته طاق خم ابروی تو جفت مه نو

Ки шаб аз рӯзи шиносади биқин гар набӯд

که شب از روز شناسد بیقین گر نبود

Туррау чеҳраи ту мояи даҳ зулмати вузӯ

طره و چهره تو مایه ده ظلمت وضو

Гар чу парвонаи зи ғами сӯхти рақибат чаҳ ғам аст

گر چو پروانه ز غم سوخت رقیبت چه غم است

Чун змни шамъи рахт боз нагирад партав

چون زمن شمع رخت باز نگیرد پرتو

Гӯ макун шӯр ва макун кӯҳи бтлхии Фарҳод

گو مکن شور و مکن کوه بتلخی فرهاد

Ки раседаст бком аз лаби ширини хусрав

که رسیدست بکام از لب شیرین خسرو

На сиришкии ту ки дар чашми ман оӣӣ ва рӯй

نه سرشکی تو که در چشم من آئی و روی

Мардуми чашми манӣ аз назарами даври Марв

مردم چشم منی از نظرم دور مرو

Гуфтамаш сина чу гандуми з ғамат бишкофам

گفتمش سینه چو گندم ز غمت بشکافم

Гуфт каз моаш бгўӣид ки бар мо бадви ҷӯ

گفت کز ماش بگوئید که بر ما بدو جو

Донаи меҳри ту кишти ибни ямин дар дили танг

دانه مهر تو کشت ابن یمین در دل تنگ

Ва обаш аз дидаи ҳмидод ғам омад бади рӯ

و آبش از دیده همیداد غم آمد بد رو