Обҳёт мечакад аз лаби ҷонФзои ту

آب حیات میچکد از لب جانفزای تو

Роҳат рӯҳ медиҳад хандаи длгшои ту

راحت روح میدهد خنده دلگشای تو

Хуш буд аз лабати сухани ҳам бҷФо ва ҳам сано

خوش بود از لبت سخن هم به جفا و هم ثنا

Ҳамчуи сано хуш оядам аз лаби ту ҷафои ту

همچو ثنا خوش آیدم از لب تو جفای تو

Меҳри рахти бтиғ агар гирд бар орад аз дилам

مهر رخت به تیغ اگر گرد بر آرد از دلم

Зарраи хок ман кунад майли сӯии ҳавои ту

ذره خاک من کند میل سوی هوای تو

Гар бҳлоки ҷон буд майли ту ман ризои даҳум

گر به هلاک جان بود میل تو من رضا دهم

Ҳеҷ иродатӣ маро нест биҷузи ризои ту

هیچ ارادتی مرا نیست بجز رضای تو

Ҳуҷраи дил чу ҷои тест аз ғами худ тиҳии куниш

حجره دل چو جای تست از غم خود تهی کنش

Ғам чаҳ ки ҳеҷ шоде нест марои биҷои ту

غم چه که هیچ شادیی نیست مرا به جای تو

Ҷузи лабу дида дар ғамати хшг ва терм намонад ҳеҷ

جز لب و دیده در غمت خشگ و ترم نماند هیچ

Азтару хшгм ончӣ ҳаст нест магар барои ту

از تر و خشگم آنچه هست نیست مگر برای تو

То ту брхи ғизолаи ӣӣ то ту бичишам чун ғизол

تا تو به رخ غزاله‌ای تا تو به چشم چون غزال

Ибни ямини зи ҷон ва дил ҳаст ғзлсрои ту

ابن یمین ز جان و دل هست غزلسرای تو