?имааи дил афрӯз бигардон қадаҳ май

ایماه دل افروز بگردان قدح می

Чун моҳи фалак дам мазан аз даври паёпай

چون ماه فلک دم مزن از دور پیاپی

Гар бо ту касе гуфт ки ман тавбаи шикастам

گر با تو کسی گفت که من توبه شکستم

Машну снмои тавба куҷо карда ва ки кӣ

مشنو صنما توبه کجا کرده و که کی

Мо ва мева равадӣу сурӯдии зи гуҳи шом

ما و می و رودی و سرودی ز گه شام

То наъра занад муаззини шбхиз ки ё ҳӣ

تا نعره زند مؤذن شبخیز که یا حی

Гар пари хурдӣ дам занад аз ваъзу насиҳат

گر پر خردی دم زند از وعظ و نصیحت

Мисатони харобаши бҷҳоним ба ҳаии ҳай

مستان خرابش بجهانیم به هی هی

Дар вақти баҳор ар чаҳ буд лолаи мтро

در وقت بهار ار چه بود لاله مطرا

Аз қатраи борон чу гул рӯй ту аз хуй

از قطره باران چو گل روی تو از خوی

Бе рӯй тавъами майл чаман нест ки маҷнӯн

بی روی توأم میل چمن نیست که مجنون

Бар оризи Лайлӣ буд ошуфта на бар ҳӣ

بر عارض لیلی بود آشفته نه بر حی

Якбори бабр дар каш ва бинавоз чу чангам

یکبار ببر در کش و بنواز چو چنگم

То кӣ диҳадам дами лаби ширини ту чун не

تا کی دهدم دم لب شیرین تو چون نی

Ҳар дил ки бару новаки чашми ту гузар кард

هر دل که بر و ناوک چشم تو گذر کرد

Пайдо набӯд захмаш ва хӯнҳо чакад аз вай

پیدا نبود زخمش و خونها چکد از وی

Ҳар чанд дили гум шударо ибни ямини ҷуст

هر چند دل گم شده را ابن یمین جست

Берун нашуд аз чини сари зулфи тўأши пай

بیرون نشد از چین سر زلف توأش پی