Тўӣӣ ки сояи зулфат шиор хуршедаст

توئی که سایه زلفت شعار خورشیدست

Ғубори хати ту нақш ва нигор хуршедаст

غبار خط تو نقش و نگار خورشیدست

Фурӯғ рӯй ту каз лутфи оби азуи бчкд

فروغ روی تو کز لطف آب ازو بچکد

Чу оташаст ки дар чашма сор хуршедаст

چو آتش است که در چشمه سار خورشیدست

Бигард оризи ту хати анбарин гўӣӣ

بگرد عارض تو خط عنبرین گوئی

Ҳилоли ғолияи гаван бар канор хуршедаст

هلال غالیه گون بر کنار خورشیدست

Басони зарраи дилами биқрори гашт чу дид

بسان ذره دلم بیقرار گشت چو دید

Ки зери сояи зулфат қарор хуршедаст

که زیر سایه زلفت قرار خورشیدست

Ксикаҳ дид биногваш ва дар шҳўорт

کسیکه دید بناگوش و در شهوارت

Суҳайл гуфт магар гӯшвор хуршедаст

سهیل گفت مگر گوشوار خورشیدست

зи нур рӯй ту икзраҳ тофт бар хуршед

ز نور روی تو یکذره تافت بر خورشید

Бҳсни талъат аз он иштиҳор хуршедаст

بحسن طلعت از آن اشتهار خورشیدست

Бнўри чеҳраи худ зулмат аз дилам бизадой

بنور چهره خود ظلمت از دلم بزدای

Аз онкии тарбияти зарра кор хуршедаст

از آنکه تربیت ذره کار خورشیدست

Басони дидаи ҳрбо ҳамеша ибни ямин

بسان دیده حربا همیشه ابن یمین

зи шавқ рӯй ту дар интизор хуршедаст

ز شوق روی تو در انتظار خورشیدست