Боз омад оннигор ки аз мо бурӣда буд

باز آمد آن نگار که از ما بریده بود

Ва зи ҳиҷр ӯ қарори зи дилҳо рамида буд

و ز هجر او قرار ز دلها رمیده بود

Бар сӯратекии дидаи ризвони ббоғи хулд

بر صورتیکه دیده رضوان بباغ خلد

Ҳурии назири он бути зебои надида буд

حوری نظیر آن بت زیبا ندیده بود

Занҷири анбарин зи сари зулфи сохта

زنجیر عنبرین ز سر زلف ساخته

Гўӣӣ ки шӯри ин дил шайдо шунида буд

گوئی که شور این دل شیدا شنیده بود

Бар рӯй ҳамчуи моҳ чу маншури шаҳриёр

بر روی همچو ماه چو منشور شهریار

Баҳри фиреби халқи ду тғро кашида буд

بهر فریب خلق دو طغرا کشیده بود

Гулро бпоӣу перҳани лаълро зи сар

گل را بپای و پیرهن لعل را ز سر

Аз рашк рӯй он бути раънои дарида буд

از رشک روی آن بت رعنا دریده بود

Сарви сеӣ ки бар чамани озод май зайд

سرو سهی که بر چمن آزاد می زید

Дар бндгиши қомати волои хамида буд

در بندگیش قامت والا خمیده بود

Ишқи ману ҳикояти ҳасанаши баҳри мақом

عشق من و حکایت حسنش بهر مقام

Ҳамчун ҳадиси Вомиқу узрои расида буд

همچون حدیث وامق و عذرا رسیده بود

Дили биқрор буд зи савдои зулф ӯ

دل بیقرار بود ز سودای زلف او

Гўӣӣ ки тоби турраи ҳўрои надида буд

گوئی که تاب طره حورا ندیده بود

Ибни ямини гуноҳ чаҳ бар дил ҳаме наҳй

ابن یمین گناه چه بر دل همی نهی

Аввали баннои фитнау ғавғои зи дида буд

اول بنای فتنه و غوغا ز دیده بود