Қитъаи ӣӣ назд ман расед имрӯз

قطعه ئی نزد من رسید امروز

Аз суханҳои қдўаҳи ушшуаро

از سخنهای قدوه الشعرا

Муртазои афзалу ягонаи даҳр

مرتضی افضل و یگانه دهر

Фахри содоту зубдаи алнқбо

فخر سادات و زبده النقبا

Он суханпарвар ҳунари густар

آن سخن پرور هنر گستر

Ва он накӯи сирати хуҷастаи лақо

و آن نکو سیرت خجسته لقا

Ва онкӣ бо сад ҳазор дидаи фалак

و آنکه با صد هزار دیده فلک

Ҷуз ба аҳвали нбиндши ҳамто

جز به احول نبیندش همتا

Тири гардуни зи ршги хома ӯ

تیر گردون ز رشگ خامه او

Дар камони аўФтди гуҳи иншо

در کمان اوفتد گه انشا

Гулбуни фазлро боби сухан

گلبن فضل را بآب سخن

Кас чу табъаш надод нашаву намо

کس چو طبعش نداد نشو و نما

Ростии қитъаи ӣии зи ғояти лутф

راستی قطعه ئی ز غایت لطف

Ҳамчуи обҳёти рӯҳ афзо

همچو آبحیات روح افزا

Қитъаи ӣии не ки буд дрёӣӣ

قطعه ئی نی که بود دریائی

Мавҷ ӯ ҷумлаи лؤлؤи лоло

موج او جمله لؤلؤ لالا

Аз латофат ки ҳаст коргараст

از لطافت که هست کارگرست

Дар мизоҷи уқул чун саҳбо

در مزاج عقول چون صهبا

Суханаш чун шунид ибни ямин

سخنش چون شنید ابن یمین

Гуфт аз ихлос на з рӯй риё

گفت از اخلاص نه ز روی ریا

Кин сухангар бснг хора расад

کاین سخن گر بسنگ خاره رسد

Дам эҳё занад замони садо

دم احیا زند زمان صدا

Боди боқӣ ки булбули табъаш

باد باقی که بلبل طبعش

Кард гулзори табъро бнўо

کرد گلزار طبع را بنوا