Рӯзии бихаради ибни ямин аз ғам дил гуфт

روزی بخرد ابن یمین از غم دل گفت

Андам ки фалаки бастади азу ҳар кам ва бешаш

آندم که فلک بستد ازو هر کم و بیشش

Пурсед ки оё бҷҳони ҳеҷ карӣмӣ

پرسید که آیا بجهان هیچ کریمی

Бошад ки кунад чораи дарди дили ришаш

باشد که کند چاره درد دل ریشش

Гуфто ки балии шоҳи Абубакр алӣ кӯаст

گفتا که بلی شاه ابوبکر علی کوست

Шоҳӣ ки буд ҷӯаду карами одату кешаш

شاهی که بود جود و کرم عادت و کیشش

Хуршеди сифат зарра навозаст аз онаст

خورشید صفت ذره نوازست از آنست

Чун сояи давони халқи ҷаҳон аз пасу пешаш

چون سایه دوان خلق جهان از پس و پیشش

Чун марҳамат ӯ ҳамаро шомил ҳоласт

چون مرحمت او همه را شامل حالست

Бегонаи ҳамон лутф азу дид ки хешаш

بیگانه همان لطف ازو دید که خویشش

Бар зулм фалак дод азуи хоҳ ки имрӯз

بر ظلم فلک داد ازو خواه که امروز

Нӯши карам ӯ шаканд талхии нешаш

نوش کرم او شکند تلخی نیشش

Рӯи мӯътакифи дарга ӯ бош ки онаст

رو معتکف درگه او باش که آنست

Ҷоӣикаҳ кунанд аҳли ҷаҳони қиблаи хешаш

جائیکه کنند اهل جهان قبله خویشش