Марои зини пеши хотири чандгоҳӣ
مرا زین پیش خاطر چندگاهی
Бонўоъ сухан мебуд моил
بانواع سخن میبود مایل
Ғазал мегуфтаму мадҳу мроӣӣ
غزل میگفتم و مدح و مرائی
Ҳиҷо гуфтан набудам низ мушкил
هجا گفتن نبودم نیز مشکل
Кунун аз ҷаври гардуни бастаи байнам
کنون از جور گردون بسته بینم
Дар гавҳар фишонӣ бар аФозл
در گوهر فشانی بر افاضل
Ғазалро ишқ бояд ишқро ёр
غزل را عشق باید عشق را یار
Надорам ман яке зин ҳар ду ҳосил
ندارم من یکی زین هر دو حاصل
Бмдҳт ҳам наёбам эҳтизозӣ
بمدحت هم نیابم اهتزازی
зи соҳиби мансабон бе фазойил
ز صاحب منصبان بی فضایل
Ҳиҷоро низ асар чандон набинам
هجا را نیز اثر چندان نبینم
Дарин муштии хасиси дуни ҷоҳил
درین مشتی خسیس دون جاهل
Кунун чун зиндаро фаҳм сухан нест
کنون چون زنده را فهم سخن نیست
Мдиҳ мурда бошад саъии ботил
مدیح مرده باشد سعی باطل
Чу ҳоли шеър аз аинсон шуд ки гуфтам
چو حال شعر از اینسان شد که گفتم
Ҳамон беҳтари казин пас марди фозил
همان بهتر کزین پس مرد فاضل
Мросӣу ғазал дигар нагӯяд
مراثی و غزل دیگر نگوید
Шавад аз зевари ашъори отил
شود از زیور اشعار عاطل
Надорад ранҷаи хотир то тавонад
ندارد رنجه خاطر تا تواند
Бмдҳу ҳаҷви ин муштии арозил
بمدح و هجو این مشتی اراذل