Меҳри сипеҳри рифъату дорои мамлакат

مهر سپهر رفعت و دارای مملکت

Волои ълоءи давлату дайни осифи замон

والا علاء دولت و دین آصف زمان

Дастури шарқу ғарби Муҳамад ки халқ ӯ

دستور شرق و غرب محمد که خلق او

Ҳамчун дами Масеҳ буд мояи бахши ҷон

همچون دم مسیح بود مایه‌بخش جان

Онк аз фурӯғи машъалаи рои анвараш

آنک از فروغ مشعلهٔ رای انورش

Парвонаи зёи талабади шамъи осмон

پروانهٔ ضیا طلبد شمع آسمان

Бо адл ӯ ба назд хиради бас шигифт нест

با عدل او به نزد خرد بس شگفت نیست

Гар ҳаст ба раҳ бо бачаи гурги тавъамон

گر هست به ره با بچهٔ گرگ توأمان

Шаҳбози ҳимматаш чу ба парвоз бар шавад

شهباز همتش چو به پرواز بر شود

Насрини чархро бирабоед зи ошён

نسرین چرخ را برباید ز آشیان

Ман бандаро ба маҷлиси хос ихтисос дод

من بنده را به مجلس خاص اختصاص داد

Ва оварад дар миёни зи карами лутфи бекарон

و آورد در میان ز کرم لطف بیکران

Дар мадҳ ӯ мадеҳа бигуфтам рубоӣ Эй

در مدح او مدیحه بگفتم رباعی‌ای

Чун оби зиндагии мадади умри ҷовдон

چون آب زندگی مدد عمر جاودان

Асғо намӯд шеърам ва аз роҳи тарбият

اصغا نمود شعرم و از راه تربیت

Бар дасти ман ниҳоди сабки соғари гарон

بر دست من نهاد سبک ساغر گران

Гуфто бануш бодаи гулгун ба билко

گفتا بنوش باده گلگون به بیلکا

Доне ба порсӣ чаҳ буд билкои нишон

دانی به پارسی چه بود بیلکا نشان

Яъне бад-ӣни нишони сабк аз ҷӯади ман шӯй

یعنی بدین نشان سبک از جود من شوی

Монанди сяти мкрмтми шуҳраи ҷаҳон

مانند صیت مکرمتم شهره جهان

Ман ташна лаб нишаста ба умеди қатра Эй

من تشنه‌لب نشسته به امّید قطره‌ای

Аз абри дирафшони кафи дастури шаҳи нишон

از ابر درفشان کف دستور شه نشان

Гуфтам сдоъ беш ба пешаш наёварам

گفتم صداع بیش به پیشش نیاورم

Лекини сабур бӯдан азин пас наме тавон

لیکن صبور بودن ازین پس نمی‌توان

Дарёб соҳбо ки ба ибн ямин намонад

دریاب صاحبا که به ابن یمین نماند

Алои ҳшошаҳ эй ки ту ҳам воқифӣ бар он

الا حشاشه‌ای که تو هم واقفی بر آن

Чун хок моҳён шавад аз тишнагӣ ба бод

چون خاک ماهیان شود از تشنگی به باد

Зон пас чаҳ суд ки оби даройад ба обдон

زان پس چه سود که آب درآید به آبدان