Маро гуфтанд ҷамъии меҳрбонон

مرا گفتند جمعی مهربانان

Чу дидандами зи ғам дар изтиробӣ

چو دیدندم ز غم در اضطرابی

Ки хуш мебош каз даврони гетӣ

که خوش میباش کز دوران گیتی

Иморат боз ёбад ҳар харобӣ

عمارت باز یابد هر خرابی

Кашидам аз ҷигари оҳӣ ва гуфтам

کشیدم از جگر آهی و گفتم

Бидон соҳибдилони некӯи ҷавобӣ

بدان صاحبدلان نیکو جوابی

Чаҳ суд онгаҳ ки моҳӣ мурда бошад

چه سود آنگه که ماهی مرده باشد

Ки боз ояд ба ҷӯии рафтаи обӣ

که باز آید به جوی رفته آبی

Хониш
қтъҳ шморҳ ٨٧٣ — шҳрӣор шоҳӣн джӣ