Ёди айёмӣ ки даравии соҳиби соҳибқирон

یاد ایامی که دروی صاحب صاحبقران

Гоҳ-гоҳеи илтифотии сӯй чокар доштӣ

گاهگاهی التفاتی سوی چاکر داشتی

Ҳотами сонии ҷалоли малику дайни кони карам

حاتم ثانی جلال ملک و دین کان کرم

Онкӣ ҳар рӯзами зи рӯзи рафта беҳтар доштӣ

آنکه هر روزم ز روز رفته بهتر داشتی

Гар ҳазорон ғам раседӣ бар дили ибни ямин

گر هزاران غم رسیدی بر دل ابن یمین

Аз дилаши икики бадасти мкрмти бардоштӣ

از دلش یکیک بدست مکرمت برداشتی

Бигнаҳ бо ман надонам то шрнг афшон чарост

بیگنه با من ندانم تا شرنگ افشان چراست

Онкии гуфтории бширинӣ чу шукр доштӣ

آنکه گفتاری بشیرینی چو شکر داشتی

Аз раҳеи бади хизмате чун наомад дар вуҷӯд

از رهی بد خدمتیی چون نیامد در وجود

То зи табъи нозук ӯ чашм кайфар доштӣ

تا ز طبع نازک او چشم کیفر داشتی

Пас чаро аз сояи лутфи худам маҳрӯм дошт

پس چرا از سایه لطف خودم محروم داشت

Онкӣ бо ман сФўти хуршед ховар доштӣ

آنکه با من صفوت خورشید خاور داشتی

Кӣ чу ман исо дамӣ кардӣ дринмнзли мақом

کی چو من عیسی دمی کردی درینمنزل مقام

Гар ббўдиаш харӣ ё аҷра хар доштӣ

گر ببودی اش خری یا اجره خر داشتی