Ҳасанат ки бар ӯ рӯҳ назар дошт маро

حسنت که بر او روح نظر داشت مرا

Доими лабу дидаи хушк ва тар дошт маро

دائم لب و دیده خشک و تر داشت مرا

Ҳам зи аввали кор чун сармоаш набӯд

هم ز اول کار چون سرماش نبود

Дар пои ғамати зи дасти бардошти маро

در پای غمت ز دست برداشت مرا