Гул дид сафои онрхи некӯ ро

گل دید صفای آنرخ نیکو را

Аз ғусса даридгар таҳи сад ту ро

از غصه درید گر ته صد تو را

Бо шукри ту набот лофӣ мезад

با شکر تو نبات لافی میزد

Дар чӯби зи баҳр он гирифтанд ӯ ро

در چوب ز بهر آن گرفتند او را