Дилам аз ваҳшати танҳои шабҳо хӯн аст

دلم از وحشت تنهایی شب‌ها خون است

Ғамам аз ҳасрати он чеҳра рӯзафзӯн аст

غمم از حسرتِ آن چهره روزافزون است

Бо ту шодам агарам ҷой ба дӯзахи бидиҳанд

با تو شادم اگرم جای به دوزخ بدهند

Бе ту дар хулди барин хотири ман маҳзун аст

بی‌تو در خُلد برین خاطر من محزون است

Дили маҷрӯҳи ман аз қатраи хӯн беш набӯд

دل مجروح من از قطرهٔ خون بیش نبود

Пас чаро доманам аз хӯни ҷигар Ҷайҳун аст

پس چرا دامنم از خون جگر جیحون است

Баъди азинми сар ва корӣ набӯд ҳеҷ ба ақл

بعد ازینم سر و کاری نبود هیچ به عقل

Оқил онаст ки аз ишқи Рахш маҷнӯн аст

عاقل آن است که از عشق رخش مجنون است

Муддатӣ рафт ки аз ҳиҷри ту беморам ва ту

مدتی رفت که از هجر تو بیمارم و تو

наменапурсӣ зи ман хаста ки ҳолат чун аст

می‌نپرسی ز منِ خسته که حالت چون است

Ту парешони магари он зулф мусалсал кардӣ

تو پریشان مگر آن زلف مسلسل کردی

Ки парешонеи ошуфтаи дилон афзӯн аст

که پریشانیِ آشفته‌دلان افزون است

Ба тамошои гулистон ва гулам нест ниёз

به تماشای گلستان و گلم نیست نیاز

Ки канор ва барам аз лухти ҷигар гулгун аст

که کنار و برم از لخت جگر گلگون است

Ба дарой аз ду ҷаҳон ва ба фароғат биншин

به درآی از دو جهان و به فراغت بنشین

Олами ишқи азин ҳар ду ҷаҳон берун аст

عالم عشق ازین هر دو جهان بیرون است

Нест нисбат , қади мавзуни туро ҳеҷ ба сарв

نیست نسبت، قد موزون تو را هیچ به سرو

Сарви мавзун буд аммо на чунон мавзун аст

سرو موزون بود اما نه چنان موزون است

Дили илҳомӣ агар гашта парешон на шигифт

دل الهامی اگر گشته پریشان نه شگفت

Ҳама донанд дили ғмздаҳ дигргўн аст

همه دانند دل غمزده دیگرگون است