Биёмад ба назд шаҳи ростин
بیامد به نزد شه راستین
Муҳамад гузин пӯри зри ғоми дайн
محمد گزین پور ضر غام دین
Чу омад ба наздики фархундаи шоҳ
چو آمد به نزدیک فرخنده شاه
ТўгФтӣ қарин шуд ба хуршеди моҳ
توگفتی قرین شد به خورشید ماه
Ду то кард боло ва бӯсед хок
دو تا کرد بالا و بوسید خاک
Кашид аз даруни нола ӣ дарднок
کشید از درون ناله ی دردناک
Ки эй чун падари бартари азҳр чаҳ ҳаст
که ای چون پدر برتر ازهر چه هست
Зибри дасти шоҳони туро зери даст
زبر دست شاهان تو را زیر دست
Бифармо ки азм куҷо мекунӣ ?
بفرما که عزم کجا می کنی؟
Изоин марзи даврӣ чаро мекунӣ ?
ازاین مرز دوری چرا می کنی؟
Чунин донам эй шаҳ ки ҷӯии фироқ
چنین دانم ای شه که جویی فراق
Изоин поки турбат ба сӯии Ироқ
ازاین پاک تربت به سوی عراق
Бидонҷо Марви сӯии бтҳои шитоб
بدانجا مرو سوی بطحا شتاب
Ки анҷости кортў бо чоҳу об
که انجاست کارتو با چاه و آب
Даронҷои диранг ар набӯдат ба ком
درآنجا درنگ ار نبودت به کام
Сабки сӯии марз Яман кун хиром
سبک سوی مرز یمن کن خرام
Ки аҳли Яман дўстор тавонад
که اهل یمن دوستار تواند
Ба фармондиҳӣ хостор тавонад
به فرماندهی خواستار تواند
Даронҷои диранг ар набӯдат ба ком
درآنجا درنگ ار نبودت به کام
Сабки сӯии марз Яман кун хиром
سبک سوی مرز یمن کن خرام
Ки аҳли Яман дўстор тавонад
که اهل یمن دوستار تواند
Ба фармондиҳӣ хостор тавонад
به فرماندهی خواستار تواند
Дар онҷои ҳам ар шуд дигаргунаи кор
در آنجا هم ار شد دگرگونه کار
Сӯии бодияи банд аз он марз - бор
سوی بادیه بند از آن مرز- بار
Марви зии Ироқ эй бародари Марв
مرو زی عراق ای برادر مرو
Яке панди кеҳтари бародари шинав
یکی پند کهتر برادر شنو
Ту дидӣ ки бо Муртазоу ҳасан
تو دیدی که با مرتضی و حسن
Чаҳ карданд он қавми пимоншкн
چه کردند آن قوم پیمانشکن
Макун дӯдаро бе худовандгор
مکن دوده را بی خداوندگار
Макун шаҳри дайнро ту бе шаҳриёр
مکن شهر دین را تو بی شهریار
Чу фаррухи бародарашро дид шоҳ
چو فرخ برادرش را دید شاه
Бидон пӯзишу нолау ашгу оҳ
بدان پوزش و ناله و اشگ و آه
Мроўро чу ҷони танг дарбар гирифт
مراورا چو جان تنگ دربر گرفت
Ба афғон ӯ мӯя андар гирифт
به افغان او مویه اندر گرفت
Сурӯдаш ки эй пари дили номвар
سرودش که ای پر دل نامور
Ба мардии марои ёдгор аз падар
به مردی مرا یادگار از پدر
Ҳама ҳар чаҳ гуфтӣ писандами дуруст
همه هر چه گفتی پسندم درست
Марои дарбаи сӯии ту ва рой туаст
مرا دربه سوی تو و رای توست
Вале рафтанами зии Ироқи азҳҷоз
ولی رفتنم زی عراق ازحجاز
Буд ҳукми донои пӯшидаи роз
بود حکم دانای پوشیده راز
Марои ғайри Фрмонбрӣ чора нест
مرا غیر فرمانبری چاره نیست
Вазин пас наёрам дарин малик зист
وزین پس نیارم درین ملک زیست
Яке номаи пас шоҳи фаррухи сиришт
یکی نامه پس شاه فرخ سرشت
Ба андарзи фаррух бародар навишт
به اندرز فرخ برادر نوشت
Бадв дод ваов рафту шаҳ боз монад
بدو داد واو رفت و شه باز ماند
Ба рух бар ҳаме аз мижаи хӯн
به رخ بر همی از مژه خون