Ки ногуҳи расиданди зору навон

که ناگه رسیدند زار و نوان

Бршоаҳи дайни ҳошимии бонувон

برشاه دین هاشمی بانوان

Ҳамаи мӯяи созу ҳама мӯӣ кун

همه مویه ساز و همه موی کن

Ҳамаи дасти ғами барсару синаи зан

همه دست غم برسر و سینه زن

Шаҳи он бонувонро чу онгуна дид

شه آن بانوان را چو آنگونه دید

Ҳамон оҳу фиғон эшон шунид

همان آه و فغان ایشان شنید

Бифармуд к-эии доғдидаҳи занон

بفرمود کای داغدیده زنان

Мабошед ингуна барсари занон

مباشید اینگونه برسر زنان

Шикеби андарин кор пеш оваред

شکیب اندرین کار پیش آورید

Ҳамаи рӯ ба мшкўӣ хеш оваред

همه رو به مشکوی خویش آورید

Ба зинҳор яздон бимонеду бас

به زنهار یزدان بمانید و بس

Ки зинҳор ӯ ба на зинҳори кас

که زنهار او به نه زنهار کس

Чўлхтии тасаллӣ зғм додашон

چولختی تسلی زغم دادشان

Сӯии парда ӣ худ фиристод шан

سوی پرده ی خود فرستاد شان

Расӯли худоро зоҳли ҳарам

رسول خدا را زاهل حرم

Занӣ буд дар пардаи баси муҳтарам

زنی بود در پرده بس محترم

Ба дӯда гузин ва ба дониши тамом

به دوده گزین و به دانش تمام

Казу буд хўшнўди хиролоном

کزو بود خوشنود خیرالانام

Куҷоам слмаҳи варои ном буд

کجا ام سلمه ورا نام بود

Азуи шоҳи дайни шоду пидром буд

ازو شاه دین شاد و پدرام بود

Чу бишунид шаҳ дорад оҳанги роҳ

چو بشنید شه دارد آهنگ راه

Сӯй ӯ хиромед бо ашку оҳ

سوی او خرامید با اشک و آه

Ба шаҳ гуфт : к-эии поки фарзанди ман

به شه گفت:کای پاک فرزند من

Умеди дили орзмнди ман

امید دل آرزمند من

Ту аз модару ҷади худ ёдгор

تو از مادر و جد خود یادگار

Ба назд манӣ андарин рӯзгор

به نزد منی اندرین روزگار

Ба гетии дарози панҷ оли ъабо ( ъ )

به گیتی دراز پنج آل عبا (ع)

Ту мондстии азхсрўи дайн ба ҷо

تو ماندستی ازخسرو دین به جا

Мсўзони дили ман ба нори фироқ

مسوزان دل من به نار فراق

Зисрб макун азми марзи Ироқ

زیثرب مکن عزم مرز عراق

Шунидам зи пайғамбари додгар

شنیدم ز پیغمبر دادگر

Дрондм ки медод моро хабар

درآندم که می داد ما را خبر

Ки нӯшади ҳусайни оби теғи бало

که نوشد حسین آب تیغ بلا

Збди хоҳи дайни ташнаи дркрбло

زبد خواه دین تشنه درکربلا

Дарин рӯзами он соъат омад ба ёд

درین روزم آن ساعت آمد به یاد

Ки он соъати андари ҷаҳон худ мабод

که آن ساعت اندر جهان خود مباد

Яке бишинав азмодрпири панд

یکی بشنو ازمادرپیر پند

зи Ясриби замини бор ҳиҷрат мабанд

ز یثرب زمین بار هجرت مبند

Зқтли худ эй шоҳи охири замон

زقتل خود ای شاه آخر زمان

Ба гардун мабар дӯди изоин дудмон

به گردون مبر دود ازاین دودمان

Шаҳаш гуфт : к-эии модари муҳтарам

شهش گفت: کای مادر محترم

Расӯли худоро гузинтар ҳарам

رسول خدا را گزین تر حرم

Ҳаме донам он марзро кандар он

همی دانم آن مرز را کاندر آن

Шавам куштаи азкини бади гавҳарон

شوم کشته ازکین بد گوهران

Ба яздон ки чарху замини офарид

به یزدان که چرخ و زمین آفرید

Шаҳӣ чун расӯли амини офарид

شهی چون رسول امین آفرید

Ки донам зи мардони дайн чанд тан

که دانم ز مردان دین چند تن

Шавад бе сари азтиғи кини баҳри ман

شود بی سر ازتیغ کین بهر من

Вагар хоҳӣ инак намоями ту ро

وگر خواهی اینک نمایم تو را

Ҳиҷоб аз назари бргшоими ту ро

حجاب از نظر برگشایم تو را

Пас онгаҳ ба ангушт мӯъҷиз намой

پس آنگه به انگشت معجز نمای

Ишорат намӯд он шаҳи поки рой

اشارت نمود آن شه پاک رای