Бадв гуфт кин ҳошимиро бабр
بدو گفت کاین هاشمی را ببر
Ба бому з пайкараш баргир сар
به بام و ز پیکرش برگیر سر
Ба хӯни падар хӯн бирез азтнш
به خون پدر خون بریز ازتنش
Бияфкан пас азбом дар барзанаш
بیفکن پس ازبام در برزنش
Падари куштаи даст диловар гирифт
پدر کشته دست دلاور گرفت
Ба бом омаду теғ кин барграфт
به بام آمد و تیغ کین برگرفت
Ҳамеи хости бргирдши срзтн
همی خواست برگیردش سرزتن
Билразед зондишаҳ бар хештан
بلرزید زاندیشه بر خویشتن
Фитод аз кафши теғ ва омад фурӯд
فتاد از کفش تیغ و آمد فرود
Азони тунди болои сӯии кохи зуд
ازآن تند بالا سوی کاخ زود
Бипурсед фармондиҳ ӣ Кӯфа зуӣ
بپرسید فرمانده ی کوفه زوی
Чаро бозгаштии марои бози гӯй
چرا بازگشتی مرا باز گوی
Чунин гуфт дижхими бидодгар
چنین گفت دژخیم بیدادگر
Ки шахсеи маҳиби омадами дарназар
که شخصی مهیب آمدم درنظر
зи дидор ӯ рафт дастами зкор
ز دیدار او رفت دستم زکار
Маро тан билразед симоби вор
مرا تن بلرزید سیماب وار
Бади ахтар дигар мардро бргмошт
بد اختر دگر مرد را برگماشت
Ки бо теғ дар боми диж по гузошт
که با تیغ در بام دژ پا گذاشت
Маров ҳам битарсед ва бе тоби гашт
مراو هم بترسید و بی تاب گشت
Ҳамеи Зуҳраи андари дилаши оби гашт
همی زهره اندر دلش آب گشت
Басии пӯр мараҷона шуд тнгдл
بسی پور مرجانه شد تنگدل
Сипас гуфт бо шомӣ ӣӣ сангдил
سپس گفت با شامی یی سنگدل
Ки рӯи кори он ҳошимӣ кун тамом
که رو کار آن هاشمی کن تمام
Танишро ба зери андари афкани збом
تنش را به زیر اندر افکن زبام
Ба кафи ханҷари он шомии бади гумон
به کف خنجر آن شامی بد گمان
Ба бом диж омад чу сарсари дмон
به بام دژ آمد چو صرصر دمان
Сипаҳбад чу он тираи дилро бидид
سپهبد چو آن تیره دل را بدید
Бидонаст рӯзаш ба охир расед
بدانست روزش به آخر رسید
Ҳаме дид аз чеҳрааш ошкор
همی دید از چهره اش آشکار
Ки аз вай сроид бирав рӯзгор
که از وی سرآید برو روزگار
Касе каз азал тира шуд рой ӯ
کسی کز ازل تیره شد رای او
Падедор бошад зи симоӣ ӯ
پدیدار باشد ز سیمای او
Ба такбири яздон забон баргушод
به تکبیر یزدان زبان برگشاد
Ба покии худоро басии крдёд
به پاکی خدا را بسی کردیاد
Вазони пас фаровон ба зории сурӯд
وزان پس فراوان به زاری سرود
Ба пайғамбару оли покаши дуруд
به پیغمبر و آل پاکش درود
Сипас бо дилии мустаманд ва ғамин
سپس با دلی مستمند و غمین
Биоварад рӯи сӯии бтҳои замин
بیاورد رو سوی بطحا زمین
Ки ин поки фарзанди шери худоӣ
که این پاک فرزند شیر خدای
Маро бингар инак ба боми сарой
مرا بنگر اینک به بام سرای
Гирифтор дижхим мешавам бахт
گرفتار دژخیم میشوم بخت
Дӯдаст ман аз пушт барбаста сахт
دودست من از پشت بربسته سخت
Наам ғмгсор ва на фарёди рас
نه ام غمگسار و نه فریاد رس
На огаҳи зоҳўоли ман ҳечкас
نه آگه زاحوال من هیچکس
Аҷал гашта наздики вараи сахти давр
اجل گشته نزدیک وره سخت دور
Ҳикояти фаровону дили носабур
حکایت فراوان و دل ناصبور
Ки сӯии ту азмни расонади салом ?
که سوی تو ازمن رساند سلام؟
Ки гуяд дуруд ва ки оради паём ?
که گوید درود و که آرد پیام؟
Абӯи толиби он пок гавҳар куҷост ?
ابو طالب آن پاک گوهر کجاست؟
Чаҳ шуд Ҳамза ӣ род ва ҷаъфар куҷост ?
چه شد حمزه ی راد و جعفر کجاست؟
Паямбари шаҳаншоҳи мухтори кӯ ?
پیمبر شهنشاه مختار کو؟
Писар ъам ӯ шери додари кӯ ?
پسر عم او شیر دادار کو؟
На ъам ва на фаррухи падари барсарам
نه عم و نه فرخ پدر برسرم
На модар на фарзанди неи хоҳарам
نه مادر نه فرزند نی خواهرم
На аббосу неи Акбари теғи зан
نه عباس و نی اکبر تیغ زن
На шҳзодаҳи қосими ҷавони ҳасан
نه شهزاده قاسم جوان حسن
Ки бенандам акнӯн чунин дили Фкор
که بینندم اکنون چنین دل فکار
Гирифтори дижхим бар рӯзгор
گرفتار دژخیم بر روزگار
Бигуфт ин ва аз дили яке оҳ кард
بگفت این و از دل یکی آه کرد
Дам аз нолау мӯя кӯтоҳ кард
دم از ناله و مویه کوتاه کرد
Бдохтри сроз пайкараш кард давр
بداختر سراز پیکرش کرد دور
Бадв зор бигирист кайвону ҳўр
بدو زار بگریست کیوان و هور
Ҷудо чун сари пок солор кард
جدا چون سر پاک سالار کرد
Тани азбоми кохаши нгўнсоркрд
تن ازبام کاخش نگونسارکرد
Тании азбр бора шуд сарнигӯн
تنی ازبر باره شد سرنگون
Ки чашми набии дрғмши прзхўн
که چشم نبی درغمش پرزخون
Чу он поки тан бар замини аўФтод
چو آن پاک تن بر زمین اوفتاد
Трлзл ба арши барин аўФтод
ترلزل به عرش برین اوفتاد
Ҳамаи офариниши бадв хӯн гирист
همه آفرینش بدو خون گریست
Аз он ҷумлаи пайғамбар афзӯн гирист
از آن جمله پیغمبر افزون گریست
Пар азнолаҳ шуд чарху пари мӯяи хок
پر ازناله شد چرخ و پر مویه خاک
Баромади хурӯши азсмк то смок
برآمد خروش ازسمک تا سماک
Дариғо азони куштаи даври азўтн
دریغا ازآن کشته دور ازوطن
Дариғо азони шери шамшерзан
دریغا ازآن شیر شمشیرزن
Дариғо азони бозуии зӯрманд
دریغا ازآن بازوی زورمند
Ки даст аҷал кард ӯ ро баи банд
که دست اجل کرد او رابه بند
Чунинаст кирдори гардони сипеҳр
چنین است کردار گردان سپهر
Ки бо кас наёрад ба анҷоми меҳр
که با کس نیارد به انجام مهر
?герат бар нишонд ба авранги оҷ
گرت بر نشاند به اورنگ عاج
Наад барсарати гурзи ёқӯти тоҷ
نهد برسرت گرز یاقوت تاج
Ба як гардиш азгоҳ бирабоедат
به یک گردش ازگاه بربایدت
Тану ҷони з тимор фарсоедат
تن و جان ز تیمار فرسایدت
Аз он пас ки мусаллам ба минӯ чамед
از آن پس که مسلم به مینو چمید
Гуҳи ҷонфишонӣ ба ҳоне расед
گه جانفشانی به هانی رسید