Ба яктои ҷҳондоўри додрост

به یکتا جهانداور دادراست

Ниёйиши раво ва ситоиш сазост

نیایش روا و ستایش سزاست

Ки бениши даҳ ҳар ду бинанда ӯст

که بینش ده هر دو بیننده اوست

Ҷаҳонро ҷаҳон офаринанда ӯст

جهان را جهان آفریننده اوست

Чу раҳи зии шиносоӣ аш биспурад

چو ره زی شناسایی اش بسپرد

Зтк боз монад саманди хирад

زتک باز ماند سمند خرد

Худоӣ ки ншносдши ҳеҷ кас

خدایی که نشناسدش هیچ کس

Шносоӣ ӯ зот ӯйасту бас

شناسای او ذات اوی است و بس

Наёрад сазовори яздони сипос

نیارد سزاوار یزدان سپاس

Ҷузи он коиздш кард издоншнос

جز آن کایزدش کرد یزدانشناس

Ҳамон ба казин гуфтугӯ бигузарем

همان به کزین گفتگو بگذریم

Фиристодаи гонро дуруди оварем

فرستاده گان را درود آوریم

Ки неки ахтар ва покроӣ омаданд

که نیک اختر و پاکرای آمدند

Ба пайғамбар ӣ аз худоӣ омаданд

به پیغمبر ی از خدای آمدند

Ҷаҳонро заҳри бад нигаҳ доштанд

جهان را زهر بد نگه داشتند

Равонро сӯии рост раҳ доштанд

روان را سوی راست ره داشتند

Дуруд аз худои брчнони раҳбарон

درود از خدا برچنان رهبران

Сазад вижаи брхтми пайғамбарон

سزد ویژه برختم پیغمبران

Муҳамад ( с ) ки ҳастӣ бдўҳсти гашт

محمد (ص) که هستی بدوهست گشت

Ба дайни рояти куфри азуи пасти гашт

به دین رایت کفر ازو پست گشت

Дурахшада чун шуд рухи фаррухаш

درخشده چون شد رخ فرخش

Ҷаҳонро худо халқ кард аз Рахш

جهان را خدا خلق کرد از رخش

Ба миъроҷ ба арш Акбар нишаст

به معراج به عرش اکبر نشست

Ба Тахтӣ ки будаш сазо барнишаст

به تختی که بودش سزا برنشست

Чу аз қудраташи зулҷалоли офарид

چو از قدرتش ذوالجلال آفرید

Мар ӯро чу худ бе ҳам?или офарид

مر او را چو خود بی همال آفرید

Набии ганҷи ҳақ буду ганҷури ӯй

نبی گنج حق بود و گنجور اوی

Алӣ буд бо ёздаҳи пӯри ӯй

علی بود با یازده پور اوی

Бидон шаҳриёрон паноҳанда ем

بدان شهریاران پناهنده ایم

Вазин доварон музд хоҳанда ем

وزین داوران مزد خواهنده ایم