Биоварад дар пеши пардаи сарой

بیاورد در پیش پرده سرای

Фурӯд омад аз кӯҳа ӣ боди пой

فرود آمد از کوهه ی باد پای

Бихобанд брхоки пӯри ҷавон

بخواباند برخاک پور جوان

Чу диданд ӯро чунин бонувон

چو دیدند او را چنین بانوان

Навоҳо ба гардун барафрохтанад

نواها به گردون برافراختند

зи парда ба як раҳ бурун тохтанд

ز پرده به یک ره برون تاختند

Бараҳнаи сарви по ба роҳ омаданд

برهنه سرو پا به راه آمدند

Ба болини фарзанд шоҳ омаданд

به بالین فرزند شاه آمدند

Занон мӯӣ кун кӯдакони ашгбор

زنان موی کن کودکان اشگبار

Ту гуфтӣ ки шуд растхези ошкор

تو گفتی که شد رستخیز آشکار

Яке бӯса додӣ барони ҷисми пок

یکی بوسه دادی برآن جسم پاک

Ба тораки яке рехтии тираи хок

به تارک یکی ریختی تیره خاک

Пураз нола ӣ сўк шуд рӯзгор

پراز ناله ی سوک شد روزگار

Дили офариниш зғм шуд фигор

دل آفرینش زغم شد فگار

Ҷинон бо ҳамаи ҳур вғлмон гирист

جنان با همه حور وغلمان گریست

Зғми молики норӯ нирон гирист

زغم مالک نارو نیران گریست

Фузун аз ҳама мӯя мекард зор

فزون از همه مویه می کرد زار

Сари бонувони зайнаби доғдор

سر بانوان زینب داغدار

Ҳаме гуфт эй нури чашмони ман

همی گفت ای نور چشمان من

Ниҳоли дилу мива ӣ ҷони ман

نهال دل و میوه ی جان من

Аё навгули боғи хиролбшр

ایا نوگل باغ خیرالبشر

Аё нози дидаи бародари писар

ایا ناز دیده برادر پسر

Ту будӣ пас аз марги хеши втбор

تو بودی پس از مرگ خویش وتبار

Шикеби дили амма ӣ доғдор

شکیب دل عمه ی داغدار

Ба рӯй ту медид рӯй ниё

به روی تو می دید روی نیا

Ки ӯ буд шоҳаншаҳи анбиё

که او بود شاهنشه انبیا

Бирафтӣу барадӣ шикебаш задаст

برفتی و بردی شکیبش زدست

Ба бунён сабраш фикандӣ шикаст

به بنیان صبرش فکندی شکست

Ки барад аз кафам нўрбиноиӣам ?

که برد از کفم نوربینایی ام؟

Ки бишикаст пушт тавоноӣам ?

که بشکست پشت توانایی ام؟

Ки дрхўн кашид ин тани пок ро

که درخون کشید این تن پاک را

Ки длхўн кунад шоҳи лўлок ро

که دلخون کند شاه لولاک را

Ниҳоли алиро ки бебор кард ?

نهال علی را که بی بار کرد؟

Ки оради дили Муртазоро ба дард

که آرد دل مرتضی را به درد

Гули боғи дайнро ки бар бод дод

گل باغ دین را که بر باد داد

Ки аз чашм ман равадӣ аз хӯни кушод

که از چشم من رودی از خون گشاد

бад-инсон ҳаме гуфт ва бигирист зор

بدینسان همی گفت و بگریست زار

Маин духти пайғамбари тоҷдор

مهین دخت پیغمبر تاجدار

Ба ногуҳ бар оварад Лайлои хурӯш

به ناگه بر آورد لیلا خروش

Шуд аз ҳуши лухтӣ чу омад ба ҳуш

شد از هوش لختی چو آمد به هوش

Ҳамаи чеҳра аз захм нохун бахаст

همه چهره از زخم ناخن بخست

Биёмад ба болин Акбар нишаст

بیامد به بالین اکبر نشست

Бимолид бар рӯй зон хӯни пок

بمالید بر روی زان خون پاک

Барафшонад барсари ҳамеи тираи хок

برافشاند برسر همی تیره خاک

Бинолед чун дар гулистони ҳазор

بنالید چون در گلستان هزار

Бгрииди грииднии зори зор

بگریید گرییدنی زار زار

Бигуфто ки пўро – саро - срўро

بگفتا که پورا – سرا- سرورا

Шикеби дили нотавони модро

شکیب دل ناتوان مادرا

Сари навҷавонони ҳошими нажод

سر نوجوانان هاشم نژاد

Ки анбози ту ҳеҷ модар назод

که انباز تو هیچ مادر نزاد

Каҷоти он тавонои взўри вФр

کجات آن توانایی وزور وفر

Каҷоти он рухи ҳамчуи тобандаи хур

کجات آن رخ همچو تابنده خور

Каҷоти он барӯманди боло чу сарв

کجات آن برومند بالا چو سرو

Каҷоти он хиромидан чун тзрў

کجات آن خرامیدن چون تذرو

Каҷоти он сухани гуфтани длФриб

کجات آن سخن گفتن دلفریب

Каҷоти он нишастан ба ойини взиб

کجات آن نشستن به آیین وزیب

Чаҳ пеш омадат коинчнини нотавон

چه پیش آمدت کاینچنین ناتوان

Бихуфтӣ барӣни хоки зори внўон

بخفتی براین خاک زار ونوان

Сари ҳӯшмандат чаро чок шуд

سر هوشمندت چرا چاک شد

ЧроФрқи ту афсараш хок шуд

چرافرق تو افسرش خاک شد

ЗгФтори лаб аз чаҳ гаштӣ хамӯш

زگفتار لب از چه گشتی خموش

Надорӣ ба гуфтори ман аз чаҳ гӯш

نداری به گفتار من از چه گوش

Змргти мродрнгр эй писар

زمرگت مرادرنگر ای پسر

Ба перонаи сар то чаҳ омад ба сар

به پیرانه سر تا چه آمد به سر

Марои коши азин пештари дасти марг

مرا کاش ازین پیشتر دست مرگ

Фикандӣ зшохи ҷаҳони борўбрг

فکندی زشاخ جهان باروبرگ

намедидам афтода дар хоку хӯн

نمی دیدم افتاده در خاک و خون

Тани нози пурвирди худро нигун

تن ناز پرورد خود را نگون

Маро гуфтӣ аз хаймаи беруни мё

مرا گفتی از خیمه بیرون میا

Ба болини ман дидаи пари хӯни мё

به بالین من دیده پر خون میا

Ба маргам макун мӯӣу мхрош рӯй

به مرگم مکن موی و مخراش روی

Макун оҳи воФғону оҳистаи мӯӣ

مکن آه وافغان و آهسته موی

Ман андарзи ту хор нагузоштам

من اندرز تو خوار نگذاشتم

Шикебе аз худ гумони доштам

شکیبایی از خود گمان داشتم

Дариғо ки маргати шикебами бабрад

دریغا که مرگت شکیبم ببرد

Навадуми тавон бо чунин дастбурд

نودم توان با چنین دستبرد

Худинсофи даҳ эй сарафрози пӯр

خودانصاف ده ای سرافراز پور

Тавон буд бо ин чунин ғами сабур

توان بود با این چنین غم صبور

Туро бе равони ҷисми вдли номурод

ترا بی روان جسم ودل نامراد

Марои лаби хамаш аз фиғон ин мабод

مرا لب خمش از فغان این مباد

Сазадгар ду бинандаро бркнм

سزد گر دو بیننده را برکنم

Чу парвонаи худро бар оташи занам

چو پروانه خود را بر آتش زنم

Чу девонаи гони ҷо ба вайрон кунам

چو دیوانه گان جا به ویران کنم

Давои дил аз чашм гирён кунам

دوای دل از چشم گریان کنم

Бгрим ба ту то ки дорам нафас

بگریم به تو تا که دارم نفس

Марои мотамати ҳамдаму ёри бас

مرا ماتمت همدم و یار بس

Насузад дил ар бар ту сад чоки бод

نسوزد دل ار بر تو صد چاک باد

Нигаред агрдидаҳи пурхоки бод

نگرید اگردیده پرخاک باد

Ҳаме гуфт аз ингуна ва ме гирист

همی گفت از اینگونه و می گریست

Шигифтои чисон бо чунон дард зист

شگفتا چسان با چنان درد زیست

Надонам ки аз оҳи он мӯяи соз

ندانم که از آه آن مویه ساز

Чаҳ омад дар Андам ба шоҳи ҳиҷоз

چه آمد در آندم به شاه حجاز

Шигифтои ҷаҳон аз чаҳ бар ҷой монад ?

شگفتا جهان از چه بر جای ماند؟

Сипеҳри барин аз чаҳ бар пой монад

سپهر برین از چه بر پای ماند