Чу озоди марди ҷавони ин шнФт
چو آزاد مرد جوان این شنفت
Бузади даст бар домани шоҳ ва гуфт
بزد دست بر دامن شاه و گفت
Ки ман эй ҷаҳондори дайни паноҳ
که من ای جهاندار دین پناه
Бибастам чу бар раҳбари хеши роҳ
ببستم چو بر رهبر خویش راه
Бидидам яке кӯдаки хуби чеҳр
بدیدم یکی کودک خوب چهر
Бад аз бурҷи ҳўдҷи фурӯзон чу меҳр
بد از برج هودج فروزان چو مهر
Садои сами асби мо чун шунид
صدای سم اسب ما چون شنید
Битарсед ва ларзиду дам дар кашид
بترسید و لرزید و دم در کشید
Баронам ки азмои ҳаросон шуда
برآنم که ازما هراسان شده
Азони лашгари кшни тарсон шуда
ازآن لشگر کشن ترسان شده
Бифармо рӯм назд оли расӯл
بفرما روم نزد آل رسول
Нмонм ки монанди азмни малул
نمانم که مانند ازمن ملول
Шҳншаҳ бадв гуфт башитоб зуд
شهنشه بدو گفت بشتاب زود
Ки боди азҷҳони офаринати дуруд
که باد ازجهان آفرینت درود
Ҷавонмарди пӯзиш бршоаҳ кард
جوانمرد پوزش برشاه کرد
Пас онгоҳи рӯи сӯй харгоҳ кард
پس آنگاه رو سوی خرگاه کرد
Чу омад бар боргоҳи баланд
چو آمد بر بارگاه بلند
Ба зер омад аззини тозии саманд
به زیر آمد اززین تازی سمند
Хам оварад ёлу сари ҷангҷӯӣ
خم آورد یال و سر جنگجوی
Ба мех саропарда биниҳод рӯй
به میخ سراپرده بنهاد روی
Чу лухтии бмўиид бар пой хост
چو لختی بمویید بر پای خاست
Ҳамон ёли хамидаро кард рост
همان یال خمیده را کرد راست
Ба синаи ниҳод аз адаби ҳардуи даст
به سینه نهاد از ادب هردو دست
Сари тарки дори андари афканди паст
سر ترک دار اندر افکند پست
Бигуфто ки эй оли хайри алоном
بگفتا که ای آل خیر الانام
Змни бршмои офарину салом
زمن برشما آفرین و سلام
Ман онам ки зиштӣ биёростам
من آنم که زشتی بیاراستم
Ситам бар худованди худ хостам
ستم بر خداوند خود خواستم
Манам онкии раҳ бар гирифтам чу пеш
منم آنکه ره بر گرفتم چو پیش
Дил озурда кардам шуморо зхўиш
دل آزرده کردم شما را زخویش
Кунун бо лаби узри хоҳи омадам
کنون با لب عذر خواه آمدم
Бад-ӣн дар збди дрпноаҳи омадам
بدین در زبد درپناه آمدم
Чмидм ба дастурии шаҳриёр
چمیدم به دستوری شهریار
Ба сӯии шумо борухии шармсор
به سوی شما بارخی شرمسار
Бубахшед шояд гуноҳи маро
ببخشید شاید گناه مرا
Пазиред фармони шоҳи маро
پذیرید فرمان شاه مرا
ЗгФтори аспаҳбуди рзмхўоаҳ
زگفتار اسپهبد رزمخواه
Хурӯш андар омад зи харгоҳи шоҳ
خروش اندر آمد ز خرگاه شاه
Бигуфтанд к-эии марди фаррухи нажод
بگفتند کای مرد فرخ نژاد
Худои ҷаҳон аз ту хўшнўди бод
خدای جهان از تو خوشنود باد
Зкрдори ту ҷумлаи шодони шудем
زکردار تو جمله شادان شدیم
Зоғоз агар чанд пжмони шудем
زآغاز اگر چند پژمان شدیم
Чу дарёфт озоди марди ҷавон
چو دریافت آزاد مرد جوان
Ки гаштанди хўшнўди азуи бонувон
که گشتند خوشنود ازو بانوان
Чу шери дижи огоҳи бор дигар
چو شیر دژ آگاه بار دگر
Ҳиўни тохти зии лашгари бади гуҳар
هیون تاخت زی لشگر بد گهر
Бузади теғ ва мардон бияфканад хор
بزد تیغ و مردان بیفکند خوار
Басии кишти шамшери он номдор
بسی کشت شمشیر آن نامدار
Збси суди сарҳо ба гурзи гарон
زبس سود سرها به گرز گران
Парокандаи гаштанди азуи сафдарон
پراکنده گشتند ازو صفدران
Буруни ҷусти аҳрӣмании ногаҳон
برون جست اهریمنی ناگهان
Зики сӯии мондани барқи ҷаҳон
زیک سوی ماندن برق جهان
Бузади теғ ва пай кард асби савор
بزد تیغ و پی کرد اسب سوار
зи зини божгўни гашти он номдор
ز زین باژگون گشت آن نامدار
Бёстод ва брдшмнон ронад теғ
بیاستاد و بردشمنان راند تیغ
Ҳамеи рехти сарҳо чу борандаи меғ
همی ریخت سرها چو بارنده میغ
Шҳншаҳ чу дидаш пиёда ба ҷанг
شهنشه چو دیدش پیاده به جنگ
Зкори сипаҳбади дилаши гашти танг
زکار سپهبد دلش گشت تنگ
Зосбони худ борае роҳвор
زاسبان خود باره ای راهوار
Фиристод баҳри диловари савор
فرستاد بهر دلاور سوار
Ҷаҳонҷу нишаст аз брзини асб
جهانجو نشست از برزین اسب
Чу бар кӯҳи Албурзи озари гшсб
چو بر کوه البرز آذر گشسب
Далерона зад хешро брспоаҳ
دلیرانه زد خویش را برسپاه
Барангехти дарёи зи овардгоҳ
برانگیخت دریا ز آوردگاه
Чу дарёи азони хостаҳи мавҷи хӯн
چو دریا ازآن خاسته موج خون
Ҳубобаши ҳамаи мғФри божгўн
حبابش همه مغفر باژگون
Ҳамеи хости мард аз пас он набард
همی خواست مرد از پس آن نبرد
Ки гардад сӯии шоҳидин раҳнавард
که گردد سوی شاهدین رهنورد
Биёмад хурӯшии мар ӯро ба гӯш
بیامد خروشی مر او را به گوش
Бадв мужда омад зи фаррухи хеш
بدو مژده آمد ز فرخ خویش
Ки бар гирд эй ҳури куҷо май рӯй
که بر گرد ای حر کجا می روی
Биёи сӯии яздон чаро май рӯй
بیا سوی یزدان چرا می روی
Чу номовар он муждаро гӯш кард
چو نام آور آن مژده را گوش کرد
Азони муждаи худро фаромӯш кард
ازآن مژده خود را فراموش کرد
Хурӯшед к-эии поки батул ( ъ )
خروشید کای پاک بتول (ع)
Ман инак равонам ба назд расӯл ( с )
من اینک روانم به نزد رسول (ص)
Чаҳ дории паёми худовандгор
چه داری پیام خداوندگار
Бигӯ то расонам бидон шаҳриёр
بگو تا رسانم بدان شهریار
Бадв гуфт шоҳ аз ту гар вопасем
بدو گفت شاه از تو گر واپسیم
Бирав шод инак ки аз пай расем
برو شاد اینک که از پی رسیم
Чу ингуна ҳур аз шҳншаҳ шунид
چو اینگونه حر از شهنشه شنید
Чу дарёии оташи зи ҷо бар ҷаҳид
چو دریای آتش ز جا بر جهید
Ба шавқи лақои ҷаҳондори пок
به شوق لقای جهاندار پاک
Бузади хешро бар сипаҳи хашмнок
بزد خویش را بر سپه خشمناک
Чунон бо синони ҷуст онгаҳ ситез
چنان با سنان جست آنگه ستیز
Ки дар даст ӯ шуд синони рези рез
که در دست او شد سنان ریز ریز
Бен найза аз каф ба иксў фиканд
بن نیزه از کف به یکسو فکند
Сабк бар кашид обдодаҳ паранд
سبک بر کشید آبداده پرند
Фузун аз шимур – куштаи брдшти рехт
فزون از شمر – کشته بردشت ریخت
Чу ин дид лашгар збимш гурехт
چو این دید لشگر زبیمش گریخت
Ялонро дами теғи он зӯрманд
یلان را دم تیغ آن زورمند
Зира бар даридӣ басон паранд
زره بر دریدی بسان پرند
Ситамкори шимури табаи рӯзгор
ستمکار شمر تبه روزگار
Бузади бонг бар лашгар бе шумор
بزد بانگ بر لشگر بی شمار
Ки азчҳртони об мардӣ бирехт
که ازچهرتان آب مردی بریخت
Нишоед сипоҳии зик тахт гурехт
نشاید سپاهی زیک تخت گریخت
Чу гиред гардиши ҳамаи ҳамгуруҳ
چو گیرید گردش همه همگروه
зи пои аФкнидшгар ӯ ҳаст кӯҳ
ز پای افکنیدش گر او هست کوه
Сипаҳи гирди ҷангии зира бар заданд
سپه گرد جنگی زره بر زدند
Ба пайкар дараш теғ ва ханҷар заданд
به پیکر درش تیغ و خنجر زدند
Бадв бар баборед борони тир
بدو بر ببارید باران تیر
зи хунаши замини гашт чун обгир
ز خونش زمین گشت چون آبگیر
Ба ногуҳи яке зишт мешавам бахт
به ناگه یکی زشت میشوم بخت
Задаш бар ба синаи яке найзаи сахт
زدش بر به سینه یکی نیزه سخت
Гарони найзаи ӯрои тани номдор
گران نیزه اورا تن نامدار
Нигун омад аз бора ӣ роҳвор
نگون آمد از باره ی راهوار
Сипеҳрӣ ба рӯй замин кард ҷой
سپهری به روی زمین کرد جای
Спҳро чаҳ Монии чунин дайри пой
سپهرا چه مانی چنین دیر پای
Шуд азкори дасти далерӣ ки буд
شد ازکار دست دلیری که بود
Беанбоз дар зери чархи кабӯд
بی انباز در زیر چرخ کبود
Ба он хастаи чашми зира хӯн гирист
به آن خسته چشم زره خون گریست
Дами теғ аз он бар вай афзӯн гирист
دم تیغ از آن بر وی افزون گریست
Ба зории шаҳаншоҳи дайнро сурӯд
به زاری شهنشاه دین را سرود
Ки зии кушта ӣ хеш башитоб зуд
که زی کشته ی خویش بشتاب زود
Ту дарёбам эй шаҳ ки корами гузашт
تو دریابم ای شه که کارم گذشت
Дарини дашти кини рӯзгорами гузашт
دراین دشت کین روزگارم گذشت
Барангехти шаҳи шӯии майдони саманд
برانگیخت شه شوی میدان سمند
Нигаҳ бар ҷавон риёҳӣ фиканд
نگه بر جوان ریاحی فکند
Сипеҳрӣ нигун дид хуфта ба хок
سپهری نگون دید خفته به خاک
Зшмширу ханҷари таниши чоки чок
زشمشیر و خنجر تنش چاک چاک
Ҳужабрӣ бирав синаи бгсихтаҳ
هژبری برو سینه بگسیخته
Уқобии пару бол ӯ рехта
عقابی پر و بال او ریخته
Нишаст аз бар сараш ва бигирист зор
نشست از بر سرش و بگریست زار
Ҳамеи мӯя гар шуд барони номдор
همی مویه گر شد برآن نامدار
Ҳаме гуфт родои длирои гўо
همی گفت رادا دلیرا گوا
Худоу пайғамбарашро – пирўо
خدا و پیغمبرش را – پیروا
Дариғо аз он зӯру бозуии ту
دریغا از آن زور و بازوی تو
Ки мардӣ набад ҳам тарозуии ту
که مردی نبد هم ترازوی تو
Дареғ эй ҷавони риёҳии насаб
دریغ ای جوان ریاحی نسب
Мададгори оли амири араб
مددگار آل امیر عرب
Бгрим ба захми тани чоки ту
بگریم به زخم تن چاک تو
Ки шавем зхўни пайкари поки ту
که شویم زخون پیکر پاک تو
Ту озодии азҳқ ба ҳар ду сарой
تو آزادی ازحق به هر دو سرای
Чу номи худ эй пари дили покроӣ
چو نام خود ای پر دل پاکرای
Накӯ кард модари кати ин ном дод
نکو کرد مادر کت این نام داد
Тўро аз барои ҳамин рӯзи зод
تورا از برای همین روز زاد
Чу лухтӣ бидон кушта бигирист шоҳ
چو لختی بدان کشته بگریست شاه
Сӯй лашгар оварадаш эй размгоҳ
سوی لشگر آوردش ای رزمگاه
Дами вопасин дида бикшод мард
دم واپسین دیده بگشاد مرد
Ба дидори дилдор назора кард
به دیدار دلدار نظاره کرد
Ба рухсори он шоҳи фаррухи нажод
به رخسار آن شاه فرخ نژاد
Нигаҳ кард ва хандон шуд ва ҷон бидод
نگه کرد و خندان شد و جان بداد
Бидон сабзи гунбад ки бар хок ӯст
بدان سبز گنبد که بر خاک اوست
Здодори борон раҳмат накӯаст
زدادار باران رحمت نکوست