Пас аз назд он дода ҷони бозгашт
پس از نزد آن داده جان بازگشت
Равони сӯии шоҳи сарафрози гашт
روان سوی شاه سرافراز گشت
Ба пои ткоўри ниҳодаши ҷабин
به پای تکاور نهادش جبین
Бигуфт : эй худованди дунёу дайн
بگفت: ای خداوند دنیا و دین
Тўдонии писари кушта ротоб нест
تودانی پسر کشته راتاب نیست
Нахоҳад пас азмрг фарзанд зист
نخواهد پس ازمرگ فرزند زیست
Нахустин миннати бастам эй шоҳи роҳ
نخستین منت بستم ای شاه راه
Ман оўрдмти сӯии ин размгоҳ
من آوردمت سوی این رزمگاه
Ҳаме хоҳам озодсозӣ маро
همی خواهم آزاد سازی مرا
Дили азҳри ғамии шодсозӣ маро
دل ازهر غمی شاد سازی مرا
Ки аввали шаҳид рикобат шавам
که اول شهید رکابت شوم
з сар дода гон ҷанобат шавам
ز سر داده گان جنابت شوم
Ба ҷони сарафрози покони хеш
به جان سرافراز پاکان خویش
Ба фару шикваи ниёкони хеш
به فر و شکوه نیاکان خویش
Дилам машкан эй тоҷўри шаҳриёр
دلم مشکن ای تاجور شهریار
Набарди сипаҳро ба ман вогузор
نبرد سپه را به من واگذار
Ба рухи чашми меҳраши шҳншаҳи кушод
به رخ چشم مهرش شهنشه گشاد
Пас онгоҳи дастурӣ ҷанг дод
پس آنگاه دستوری جنگ داد
Баромад ба зини он савори набард
برآمد به زین آن سوار نبرد
Зҳомўн ба гардуни барангехти гирд
زهامون به گردون برانگیخت گرد
Чу аз даври ёли ҳажири дмон
چو از دور یال هژیر دمان
Ба чашм омадаш душмани бади гумон
به چشم آمدش دشمن بد گمان
Замини пари зи дарёӣ ҷавшанда дид
زمین پر ز دریای جوشنده دید
Ҳамаи рзмгаҳи шер кӯшнда дид
همه رزمگه شیر کوشنده دید
Сипаҳбад чу дид он сипаҳи роози давр
سپهبد چو دید آن سپه رااز دور
Чўширӣ ки чашми афканди сӯии гӯр
چوشیری که چشم افکند سوی گور
Ба эшон хурӯшед ва аз хашм гуфт
به ایشان خروشید و از خشم گفت
Ки эй лашгар шавам бо деви ҷуфт
که ای لشگر شوم با دیو جفت
Сипаҳдори ҳури риёҳии манам
سپهدار حر ریاحی منم
Ки сари панҷа бо шери гардуни занам
که سر پنجه با شیر گردون زنم
Манам марди меҳмони навози араб
منم مرد مهمان نواز عرب
Ба мардонагӣ якка тоз араб
به مردانگی یکه تاز عرب
Ман онам ки бахтами зи ғам шод кард
من آنم که بختم ز غم شاد کرد
Марои шаҳриёри ман озод кард
مرا شهریار من آزاد کرد
Дарони дам ки ҷузи ҷавшанам барг нест
درآن دم که جز جوشنم برگ نیست
Ҳамовардро чораи ҷуз марг нест
هماورد را چاره جز مرگ نیست
Чу бар даста ӣ теғ даст оварам
چو بر دسته ی تیغ دست آورم
Сртрки тарки фалаки брдрм
سرترک ترک فلک بردرم
Ба шер ар барам ҳамла беҷон шавад
به شیر ار برم حمله بی جان شود
Вагар аждаҳо низ печон шавад
وگر اژدها نیز پیچان شود
Ба кин чармаам чун бпўиди ҳаме
به کین چرمه ام چون بپوید همی
Сари саракашон гӯр ҷӯяд ҳаме
سر سرکشان گور جوید همی
Зоби дами теғи ман зери гирд
زآب دم تیغ من زیر گرد
Бигардади басии Осиёи набард
بگردد بسی آسیای نبرد
Вазон номҷўтр набинӣ савор
وزان نامجوتر نبینی سوار
Ки бошад синони марои пойдор
که باشد سنان مرا پایدار
Сарнайзаам ҷон сетанд ҳаме
سرنیزه ام جان ستاند همی
Дами теғи ман сар фишонд ҳаме
دم تیغ من سر فشاند همی
Агрҳст мардӣ бияёд ба ҷанг
اگرهست مردی بیاید به جنگ
Бибинад ки чунам буд теғу чанг
ببیند که چونم بود تیغ و چنگ
Яке марди солори нопокроӣ
یکی مرد سالار ناپاکرای
Ба лашгар дараш буд разми озмоӣ
به لشگر درش بود رزم آزمای
Дадӣ буд Сафавони варои номи зишт
ددی بود صفوان ورا نام زشت
Бидонадяшу патёрау бади сиришт
بداندیش و پتیاره و بد سرشت
Зираи дору ханҷари зану теғи боз
زره دار و خنجر زن و تیغ باز
Камони каши синони афкан ва асб тоз
کمان کش سنان افکن و اسب تاز
Сипари банду таркиши кашу гирди гир
سپر بند و ترکش کش و گرد گیر
Дижами хуйу нопоки ройу шарир
دژم خوی و ناپاک رای و شریر
Бадв гуфт бен саъд : к-эии номҷўӣ
بدو گفت بن سعد:کای نامجوی
Бирав бо ҷавон риёҳӣ бигӯӣ
برو با جوان ریاحی بگوی
Ки аз мо чаро рӯй бартофтӣ ?
که از ما چرا روی برتافتی؟
Чаҳ дидӣ ки он сӯй бишитофтӣ ?
چه دیدی که آن سوی بشتافتی؟
Ба макру фиребаш ба сӯии ман ор
به مکر و فریبش به سوی من آر
Вагарнаи саровар бадви рӯзгор
وگرنه سر آور بدو روزگار
Буруни тохти ъФрити пайкари ҳиўн
برون تاخت عفریت پیکر هیون
Ки неруӣ бозу кунад озмӯн
که نیروی بازو کند آزمون
Биёмад ба ҳур диловар бигуфт :
بیامد به حر دلاور بگفت:
Кати андарзи ман бояд акнӯн шнФт
کت اندرز من باید اکنون شنفت
Ту будӣ ялии бихараду ҳӯшёр
تو بودی یلی بخرد و هوشیار
Шудӣ бо адуии язид аз чаҳ ёр ?
شدی با عدوی یزید از چه یار؟
Намӯдӣ чо бо ҳусайни оштӣ ?
نمودی چا با حسین آشتی؟
зи фармондиҳ ӣ Кӯфа рух коштӣ
ز فرمانده ی کوفه رخ کاشتی
зи гуфтор ӯ шуд сипаҳбади дижам
ز گفتار او شد سپهبد دژم
Бсў аз ғазаби дасту дандон ба ҳам
بسو از غضب دست و دندان به هم
Бадв гуфт : к-эии зишти нои покхўӣ
بدو گفت: کای زشت نا پاکخوی
Фурӯи бндлхтии дам аз гуфтугӯӣ
فرو بندلختی دم از گفتگوی
Ситамгари язид бидонадяш кист ?
ستمگر یزید بداندیش کیست؟
Убайдуллоҳ шавам бад гиш кист ?
عبیدالله شوم بد گیش کیست؟
Чаҳ мирдосати бен саъди патёраи зод
چه مرداست بن سعد پتیاره زاد
Ки ному нишонаш ба гетӣ мабод
که نام و نشانش به گیتی مباد
Мрогўиӣ аз рости раҳи бози гирд
مراگویی از راست ره باز گرد
Ки азҳқ ба аҳрӣман анбоз кард
که ازحق به اهریمن انباز کرد
Кас аз пӯри пайғамбари номдор
کس از پور پیغمبر نامدار
Кшддсти баҳри яке нобакор ?
کشددست بهر یکی نابکار؟
Ки бадкор ва шавам ва знозодаҳ аст
که بدکار و شوم و زنازاده است
Раҳи ҳақи парастӣ зкФ дода аст
ره حق پرستی زکف داده است
Азидри мпимои дигари сухан
ازیدر مپیمای دیگر سخن
Ба разм омадӣ ҷангро соз кун
به رزم آمدی جنگ را ساز کن
Ҳам акнӯн ба ту хӯрд хоҳад дареғ
هم اکنون به تو خورد خواهد دریغ
Сарви пайкару ҷавшан ва худ втиғ
سرو پیکر و جوشن و خود وتیغ
Ситамгар чу ин дид бо трктоз
ستمگر چو این دید با ترکتاز
Синон кард сӯии диловари дароз
سنان کرد سوی دلاور دراز
Сипаҳанд чу шери жён бе диранг
سپهند چو شیر ژیان بی درنگ
Бузади найза бар найза ӣ марди ҷанг
بزد نیزه بر نیزه ی مرد جنگ
Шикасти он синони розҳми банди банд
شکست آن سنان رازهم بند بند
Пас онгаҳ ба чолокии он арҷманд
پس آنگه به چالاکی آن ارجمند
Ҳамон найзаи каши бад ба дасти устувор
همان نیزه کش بد به دست استوار
Бузад бар тиҳӣгоҳи тозии савор
بزد بر تهیگاه تازی سوار
Гирифташ зин ва задаш брзмин
گرفتش زین و زدش برزمین
Бадв гуфт солори дайни офарин
بدو گفت سالار دین آفرین
Бурдор се будаш як аз як бтар
بردار سه بودش یک از یک بتر
Ҳамаи пари дилу гирду пархошгар
همه پر دل و گرد و پرخاشگر
Ба як раҳи сӯии паҳнаи дртохтнд
به یک ره سوی پهنه درتاختند
Ба фаррухи сипаҳдори теғи охтнд
به فرخ سپهدار تیغ آختند
Риёҳии насаби мрдноўрди ҷӯй
ریاحی نسب مردناورد جوی
Бидон ҳар се бо теғ биниҳод рӯй
بدان هر سه با تیغ بنهاد روی
Якеро бузади чанг ва аз зини рабӯд
یکی را بزد چنگ و از زین ربود
Биндохти сӯии сипеҳри кабӯд
بینداخت سوی سپهر کبود
Ба китф дигар як чунон теғ ронад
به کتف دگر یک چنان تیغ راند
Ки нимаш бар пушт тавсан бимонад
که نیمش بر پشت توسن بماند
Дигар як збим диловар гурехт
دگر یک زبیم دلاور گریخت
Сипаҳбади з пай рафт ва хунаш бирехт
سپهبد ز پی رفت و خونش بریخت
Пас онгоҳ аз паҳна шуд сӯии шоҳ
پس آنگاه از پهنه شد سوی شاه
Даруни пари ниёйиши збни узри хоҳ
درون پر نیایش زبن عذر خواه
Шҳншаҳ бадв гуфт : к-эии покзод
شهنشه بدو گفت: کای پاکزاد
Худои ҷаҳон аз ту хўшнўди бод
خدای جهان از تو خوشنود باد
Бчми сӯии пайкор ва дилшод бош
بچم سوی پیکار و دلشاد باش
Чу номи худ аз дӯзах озод бош
چو نام خود از دوزخ آزاد باش