Змидон чу баргашти дорои дайн
زمیدان چو برگشت دارای دین
Умри он ситамкори пари хашми вкин
عمر آن ستمکار پر خشم وکین
Ба лашкар дараш мард будӣ сутург
به لشکر درش مرد بودی سترگ
Ки бигирифтӣ ӯ барра аз чанги гург
که بگرفتی او بره از چنگ گرگ
Тан ӯ бор ва бебоку худком буд
تن او بار و بی باک و خودکام بود
Палидӣ ки худ сомрши номи барад
پلیدی که خود سامرش نام برد
Ба ӯ гуфт зӣ паҳна бурдор гом
به او گفت زی پهنه بردار گام
Миёни далерони броФрози ном
میان دلیران برافراز نام
Чу ин бдгҳр зон ситамгар шунид
چو این بدگهر زان ستمگر شنید
Саропо ба пӯлод шуд нопадид
سراپا به پولاد شد ناپدید
Нишаст аз бар бора ӣ тизгом
نشست از بر باره ی تیزگام
Баромад ба майдону бргФти ном
برآمد به میدان و برگفت نام
Сари найза ӣ ҷонгсл кард рост
سر نیزه ی جانگسل کرد راست
Ҳамовард аз лашгари шоҳи хост
هماورد از لشگر شاه خواست
Зҳиробни ҳисони яли рзмхўоаҳ
زهیرابن حسان یل رزمخواه
Хам оварад боло бар чатри шоҳ
خم آورد بالا بر چتر شاه
Ба пӯзиш чунин гуфт к-эии шаҳриёр
به پوزش چنین گفت کای شهریار
Набинӣ ки дар паҳна ӣ корзор
نبینی که در پهنه ی کارزار
Яке аҳриман май хурӯшади ҳаме
یکی اهرمن می خروشد همی
Ки дарёи з бимаш наҷӯшад ҳаме
که دریا ز بیمش نجوشد همی
Ҳамеи хост аз лашкари шоҳи мард
همی خواست از لشکر شاه مرد
Ки бо ваии бигардад ба дашти набард
که با وی بگردد به دشت نبرد
Марои бахши дастурии ҷанги ӯй
مرا بخش دستوری جنگ اوی
Ки берун кунам найза аз чанги ӯй
که بیرون کنم نیزه از چنگ اوی
Ба хӯни дркшми ёли шеряш ро
به خون درکشم یال شیریش را
Кунам хиради пушти далераш ро
کنم خرد پشت دلیرش را
Бадв дод дастурии ҷанги шоҳ
بدو داد دستوری جنگ شاه
Ки бенанди размаши ду равияи сипоҳ
که بینند رزمش دو رویه سپاه
Диловар ба зин ткоўр нишаст
دلاور به زین تکاور نشست
Яке найза ӣ шасти бозаш ба даст
یکی نیزه ی شست بازش به دست
Биёмад ба назд ҳамовард ва гуфт
بیامد به نزد هماورد و گفت
Ки бо ҷонат имрӯз шуд марги ҷуфт
که با جانت امروز شد مرگ جفت
Чу сомр бидид он бар марди ҷанг
چو سامر بدید آن بر مرد جنگ
Ҳамон найза ӣ ҷоншкорш ба чанг
همان نیزه ی جانشکارش به چنگ
Бадв гуфт к-эии пари дили сарфароз
بدو گفت کای پر دل سرفراز
Машав ғарра бар ин синони дароз
مشو غره بر این سنان دراز
Ту мардии вгрдӣу асби афканӣ
تو مردی وگردی و اسب افکنی
Камондор ва бебоку ханҷари занӣ
کماندار و بی باک و خنجر زنی
Дариғо ки мағзат набошад ба сар
دریغا که مغزت نباشد به سر
Хирад нест бо ин шиквау ҳунар
خرد نیست با این شکوه و هنر
Вагарна чаро даст аз ҷону мол
وگرنه چرا دست از جان و مال
Кашӣ эй яли пари дил бе ҳам?ил
کشی ای یل پر دل بی همال
Абас дар раҳи шоҳи Ясриби диёр
عبث در ره شاه یثرب دیار
Ба куштан чаро май диҳии хеши зор
به کشتن چرا می دهی خویش زار
Язиду Муъовияро бош ёр
یزید و معاویه را باش یار
Ки гардии змоли ҷаҳони комгор
که گردی زمال جهان کامگار
Бадви пар ҳунар гуфт к-эии кӣнаи ҷӯй
بدو پر هنر گفت کای کینه جوی
Чаро об шармат наёяд ба ҷӯй
چرا آب شرمت نیاید به جوی
Ки гуяд зшоҳншаҳи раҳнамӯн
که گوید زشاهنشه رهنمون
Бикаш даст аз баҳри дунёии дун
بکش دست از بهر دنیای دون
Ҳамеи хости сомр ки гуяд сухан
همی خواست سامر که گوید سخن
Дигар бора бо марди шамшери зан
دگر باره با مرد شمشیر زن
Нҳштши ҷавони бргшоиди забон
نهشتش جوان برگشاید زبان
Бузади найзааш рости андари даҳон
بزد نیزه اش راست اندر دهان
Баромади синон аз пас гарданаш
برآمد سنان از پس گردنش
Бишуд шодмони дӯзах аз мурданаш
بشد شادمان دوزخ از مردنش
Чу шуд куштаи сомр ба дашти набард
چو شد کشته سامر به دشت نبرد
Буғурред чун шери кӯшндаи мард
بغرید چون شیر کوشنده مرد
Ки ҳар кас надонад нажоди маро
که هر کس نداند نژاد مرا
Ҳамон тӯда ӣ покзоди маро
همان توده ی پاکزاد مرا
Зчҳрм чу шодоби рух моам кард
زچهرم چو شاداب رخ مام کرد
Зуҳайри бен ҳисон мроном кард
زهیر بن حسان مرانام کرد
Яке шери марди асади гавҳарам
یکی شیر مرد اسد گوهرم
Баланди осмонии накӯи ахтарам
بلند آسمانی نکو اخترم
Далеру ҷавонмардӣ озода ам
دلیر و جوانمردی آزاده ام
Зширони шамшери зан зода ам
زشیران شمشیر زن زاده ام
Агар ҳаст мардии шитобад ба ҷанг
اگر هست مردی شتابد به جنگ
Ба пой худ ояд ба коми наҳанг
به پای خود آید به کام نهنگ
Чу лашкар бидиданд ӯро зи давр
چو لشکر بدیدند او را ز دور
Рамеданд аз вай чу аз шер – гӯр
رمیدند از وی چو از شیر – گور
Напечед зии разм ӯ каси Аннан
نپیچید زی رزم او کس عنان
Ялонро билразед тан чун синон
یلان را بلرزید تن چون سنان
Аз он рӯ ки номи оварони араб
از آن رو که نام آوران عرب
Далерони шому Ироқи вҳлб
دلیران شام و عراق وحلب
Ба пигори бади хоҳи дрҷнг ҳо
به پیگار بد خواه درجنگ ها
Аз ӯ дида буданд оҳанг ҳо
از او دیده بودند آهنگ ها
Умр чун чунин дид барзади хурӯш
عمر چون چنین دید برزد خروش
Ки эй номдорони пӯлоди пӯш
که ای نامداران پولاد پوش
Ялӣ нест кўро ба дом оварад ?
یلی نیست کورا به دام آورد؟
Равад сӯии майдон ва ном оварад
رود سوی میدان و نام آورد
Ба лашкари яке марди разми озмоӣ
به لشکر یکی مرد رزم آزمای
Бадии деви ҳанҷору нопоки рой
بدی دیو هنجار و ناپاک رای
Бхўонднди нсрбни каъбаш ба ном
بخواندند نصربن کعبش به نام
Наҳанги дмонро кашидӣ ба ком
نهنگ دمان را کشیدی به کام
Мар ӯро бузургони Кӯфаи диёр
مر او را بزرگان کوفه دیار
Ба ӯ бар шимурданд бо сад савор
به او بر شمردند با صد سوار
Ба разм зуҳайр гузин бе диранг
به رزم زهیر گزین بی درنگ
Давонед ҳар кас ба майдони ҷанг
دوانید هر کس به میدان جنگ
Бигуфто ҳунармандро эй далер
بگفتا هنرمند را ای دلیر
Ки ёл ва ?бирт ҳаст монанди шер
که یال و برت هست مانند شیر
Чаҳ нозии бад-ӣн об дода синон
چه نازی بدین آب داده سنان
Ҳам акнӯн з размам бипечӣ Аннан
هم اکنون ز رزمم بپیچی عنان
Зуҳайри ин чу бишунид аз он кӣнаи соз
زهیر این چو بشنید از آن کینه ساز
Бадв гуфт к-эии деви найранги боз
بدو گفت کای دیو نیرنگ باز
Нигаҳ кун бад-ӣни найзау чанги ман
نگه کن بدین نیزه و چنگ من
Ҳамин паҳлавии ҷома ӣ ҷанги ман
همین پهلوی جامه ی جنگ من
Агар дил нашуд оби андари ?бирт
اگر دل نشد آب اندر برت
зи пӯлоди ҳиндӣ буд пайкарат
ز پولاد هندی بود پیکرت
Барӣн буд рўбораҳи найранги боз
براین بود روباره نیرنگ باز
Ки бо шер ғжмон кунад ҳилаи соз
که با شیر غژمان کند حیله ساز
Ба ногоҳ захмӣ занад токаи мард
به ناگاه زخمی زند تاکه مرد
Нигун гардад аз бора ӣ раҳнавард
نگون گردد از باره ی رهنورد
Бидонаст оҳанг ӯро ҷавон
بدانست آهنگ او را جوان
Ба як найза кардаш ба дӯзахи равон
به یک نیزه کردش به دوزخ روان
Чу прдхтаҳ ӣ гетӣ аз тираи бахт
چو پردخته ی گیتی از تیره بخت
Зоҳни бародараш пў шед рахт
زآهن برادرش پو شید رخت
Дадӣ буд парвардаи азбоби вмом
ددی بود پرورده ازباب ومام
Ки худ солеҳи бад гуҳар дошт ном
که خود صالح بد گهر داشت نام
Ба сўки бародари ҳаме мӯя кард
به سوک برادر همی مویه کرد
Бузади асб ва омад ба дашти набард
بزد اسب و آمد به دشت نبرد
Ҳамон найзаи номовар арҷманд
همان نیزه نام آور ارجمند
Ба сӯии палиди бад ахтар фиканд
به سوی پلید بد اختر فکند
Бгшт аз брзини мрони бадгумон
بگشت از برزین مرآن بدگمان
Ки гирданд аз хеши захми синон
که گرداند از خویش زخم سنان
Расед он чмони чарма ӣ грмпўӣ
رسید آن چمان چرمه ی گرمپوی
Савор аз бар зин дар омад ба рӯй
سوار از بر زین در آمد به روی
Бёўихти як пой ӯ бо рикоб
بیاویخت یک پای او با رکاب
Ткоўр ба пўиаҳ шудаи андар ӯ рези рез
تکاور به پویه شده اندر او ریز ریز
Чу ин зода ӣ нсрбн каъб дид
چو این زاده ی نصربن کعب دید
Ба марги саворон фиғон баркашид
به مرگ سواران فغان برکشید
Барангехти тавсан чу боди сиёҳ
برانگیخت توسن چو باد سیاه
Биёмад сӯии паҳна ӣ размгоҳ
بیامد سوی پهنه ی رزمگاه
Накард ҳи синони рости душман ҳануз
نکرد ه سنان راست دشمن هنوز
Ки марди сарафроз гетӣ фурӯз
که مرد سرافراز گیتی فروز
Ба як захми он найза ӣ бндбнд
به یک زخم آن نیزه ی بندبند
Нигун кардаш аз зини тозии саманд
نگون کردش از زین تازی سمند
Чу аззин нигунсор шуд он палид
چو اززین نگونسار شد آن پلید
Ба дӯзахи даруни хештанро бидид
به دوزخ درون خویشتن را بدید
Пас аз ӯ зуҳайри он сарафрози мард
پس از او زهیر آن سرافراز مرد
Сабк бар пиёдаи сипаҳ ҳамла кард
سبک بر پیاده سپه حمله کرد
Бидон обдодаҳи синони баланд
بدان آبداده سنان بلند
Фузуни кишти номовар арҷманд
فزون کشت نام آور ارجمند
Чу азкштаҳ чун пушта бинмуд дашт
چو ازکشته چون پشته بنمود دشت
Дмони сӯии майдони кини бозгашт
دمان سوی میدان کین بازگشت
Ҳамеи брхрўшид чун шери маст
همی برخروشید چون شیر مست
Ҳамон аждаҳои сони синонаш ба даст
همان اژدها سان سنانش به دست
Ҳаме ?вила кард ваҳмӣ гуфт мард
همی ویله کرد وهمی گفت مرد
Агар ҳаст асби афканд дар набард
اگر هست اسب افکند در نبرد
Чу лашкар бару ҷавшан ӯ ба хӯн
چو لشکر بر و جوشن او به خون
Бидиданд оғиштау лългўн
بدیدند آغشته و لعلگون
Сари афканда дар пеш ва тарсон шуданд
سر افکنده در پیش و ترسان شدند
Ба ҷон зон диловар ҳаросон шуданд
به جان زان دلاور هراسان شدند
Кашиданд яксар зи размаши Аннан
کشیدند یکسر ز رزمش عنان
Зосиби нӯки задудаи синон
زآسیب نوک زدوده سنان
Ту гуфтӣ сарнайзааш марг буд
تو گفتی سرنیزه اش مرگ بود
Ки ҷони саворони зтн май рабӯд
که جان سواران زتن می ربود
Ҳам охир ба фармони бен саъди дун
هم آخر به فرمان بن سعد دون
Барангехти мардӣ ба размаши ҳиўн
برانگیخت مردی به رزمش هیون
Бидон найза ӯро з зин барграфт
بدان نیزه او را ز زین برگرفت
Ду лашгар азу монад андари шигифт
دو لشگر ازو ماند اندر شگفت
Биёмад дигар марду шери ҷавон
بیامد دگر مرد و شیر جوان
Ба як найза кардаш ба дӯзахи равон
به یک نیزه کردش به دوزخ روان
Чунин то ба дӯзах равон кард тафт
چنین تا به دوزخ روان کرد تفت
Бидон найзаи ҷангии ду даҳ марди вҳФт
بدان نیزه جنگی دو ده مرد وهفت