Умр чун чунин дид бечора монад
عمر چون چنین دید بیچاره ماند
Сипас ҳаҷари аҳҷорро пеш хонд
سپس حجر احجار را پیش خواند
Бадв гуфт к-эии номдори далер
بدو گفت کای نامدار دلیر
Ки ореи зи зини пари дилон ба зер
که آری ز زین پر دلان به زیر
Агар бораи зии паҳна дар тохтӣ
اگر باره زی پهنه در تاختی
зи зини ин ҷавонро дар андохтӣ
ز زین این جوان را در انداختی
Чунон барфарозами сарат бо кулоҳ
چنان برفرازم سرت با کلاه
Ки брмил таркат занад бӯсаи гоҳ
که برمیل ترکت زند بوسه گاه
Бадви ҳаҷари гуфто ки оҳӯ барам
بدو حجر گفتا که آهو برم
Куҷо чира гардад ба шери дижам
کجا چیره گردد به شیر دژم
Даронҷо ки сарсар шитоб оварад
درآنجا که صرصر شتاب آورد
Куҷои пашша ӣ ланг тоб оварад
کجا پشه ی لنگ تاب آورد
Ҳамин тан ки бинӣ ба пӯлоди ғарқ
همین تن که بینی به پولاد غرق
Ба кафи брдрхшди синонаш чу барқ
به کف بردرخشد سنانش چو برق
Ба ҷанг андараст аждаҳоеи далер
به جنگ اندرست اژدهایی دلیر
Ба бозичаи хоради биногваши шер
به بازیچه خارد بناگوش شیر
Яке ҷоншкри теғ пар ҷавҳараст
یکی جانشکر تیغ پر جوهرست
Сари саракашони асад гавҳар аст
سر سرکشان اسد گوهر است
Ман варзами мардӣ ки дркорзор
من ورزم مردی که درکارزار
Баробар буд бо савории ҳазор
برابر بود با سواری هزار
Нишинад хирадманд бар пушти абр ?
نشیند خردمند بر پشت ابر؟
Ва ё по наад кас ба боли ҳужабр
و یا پا نهد کس به بال هژبر
Марои разми дарёӣ оташ махоҳ
مرا رزم دریای آتش مخواه
Миён далерон макун рӯи сиёҳ
میان دلیران مکن رو سیاه
Умр гуфт бас кун фасонаи ҳаме
عمر گفت بس کن فسانه همی
Мпимои роҳи баҳонаи ҳаме
مپیمای راه بهانه همی
Ба ҷузи ту ҳамоварди ин номдор
به جز تو هماورد این نامدار
Набинам дар ин лашкар бе шумор
نبینم در این لشکر بی شمار
Бадви ҳаҷари гуфто чун ҷанги маро
بدو حجر گفتا چون جنگ مرا
Писандӣу неруии чанги маро
پسندی و نیروی چنگ مرا
Гузин кун се сад марди ҷангии савор
گزین کن سه صد مرد جنگی سوار
Зираи пӯшу ханҷари зану теғи дор
زره پوش و خنجر زن و تیغ دار
Ҳам ӣнон чу онон шуданд ар забун
هم اینان چو آنان شدند ار زبون
Битозанд гардони дигари бурун
بتازند گردان دیگر برون
Се сад марди ҷангӣ чу ҷанг оваранд
سه صد مرد جنگی چو جنگ آورند
Магари ном ӯро ба танг оваранд
مگر نام او را به تنگ آورند
Вагарна шиносам ман ӯро ба ҷанг
وگرنه شناسم من او را به جنگ
Куҷои мейри орад ба размаши диранг
کجا میر آرد به رزمش درنگ
Писандид гуфтор ӯро умр
پسندید گفتار او را عمر
Бикради ончиро гуфт он бдгҳр
بکرد آنچه را گفت آن بدگهر
Дили осӯдаи он деви найранги боз
دل آسوده آن دیو نیرنگ باز
Барангехти тавсани паии трктоз
برانگیخت توسن پی ترکتاز
Зуҳайри синони гири фаррухи гуҳар
زهیر سنان گیر فرخ گهر
Набӯдаш зкори фусунгари хабар
نبودش زکار فسونگر خبر
Ситода ба майдони даҳони пари зхок
ستاده به میدان دهان پر زخاک
Забону лаб аз тишнагии чоки чок
زبان و لب از تشنگی چاک چاک
Чу он ҳилагар тохти сӯии савор
چو آن حیله گر تاخت سوی سوار
Бадв гуфт широўжни номдор
بدو گفت شیراوژن نامدار
Биё ва бибин трктози маро
بیا و ببین ترکتاز مرا
Аннану ркиби дарози маро
عنان و رکیب دراز مرا
Бадви ин чунин гуфт ҳиялати сгол
بدو این چنین گفت حیلت سگال
Ки эй сафи шикани пари дил бе ҳам?ил
که ای صف شکن پر دل بی همال
Маро бо ту ёрои пайкор нест
مرا با تو یارای پیکار نیست
Набарди ту бо ман сазовор нест
نبرد تو با من سزاوار نیست
Ба андарзи ту аз миёни сипоҳ
به اندرز تو از میان سپاه
Дмони омадами андарин размгоҳ
دمان آمدم اندرین رزمگاه
зи ибни зиёд аз чаҳ рӯ тофтӣ
ز ابن زیاد از چه رو تافتی
Ба дили меҳри пӯр алӣ ёфтӣ
به دل مهر پور علی یافتی
Ндонӣ ки он шоҳи фармонравоӣ
ندانی که آن شاه فرمانروای
зи асбоби шоҳӣ буд бенавоӣ
ز اسباب شاهی بود بینوای
Биё то туро сӯии мейри сипоҳ
بیا تا تو را سوی میر سپاه
Барам аз гуноҳон шавам узри хоҳ
برم از گناهان شوم عذر خواه
Чу бинад турои сари برارد ба меҳр
چو بیند ترا سر برآرد به مهر
Шукуфтаи намояд ба рӯй ту чеҳр
شکفته نماید به روی تو چهر
Зуҳайри диловар ба ӯ зад хурӯш
زهیر دلاور به او زد خروش
Ки эй аҳримани хуии нопоки ҳуш
که ای اهرمن خوی ناپاک هوش
Азин жожхоиии забонро бабанд
ازین ژاژخایی زبان را ببند
Ки гуфтор беҳуда набӯд писанд
که گفتار بیهوده نبود پسند
Бигуфт ин ва афрошт биравӣ синон
بگفت این و افراشت بروی سنان
Битобед афсунгар аз ваии Аннан
بتابید افسونگر از وی عنان
Бузад бар тиҳӣгоҳи тавсани рикоб
بزد بر تهیگاه توسن رکاب
зи паии тохт ӯро ҷавони бошитоб
ز پی تاخت او را جوان باشتاب
Бад-ӣни гӯна чун дид он пурфусун
بدین گونه چون دید آن پرفسون
Биндохти худро зи зини вожгӯн
بینداخت خود را ز زین واژگون
Бғлтиди брхок ва зад наъраи сахт
بغلتید برخاک و زد نعره سخت
Ки ҳон эй саворони пӯлоди рахт
که هان ای سواران پولاد رخت
Зҳирбни ҳисон ба ман чираи гашт
زهیربن حسان به من چیره گشت
Замона ба чашми андарами тираи гашт
زمانه به چشم اندرم تیره گشت
Бар оридми азкоми ин аждаҳо
بر آریدم ازکام این اژدها
Намоед аз доми маргами раҳо
نمایید از دام مرگم رها
Саворони ҳама аз камӣн тохтанд
سواران همه از کمین تاختند
Ба мард дило вари синони охтнд
به مرد دلا ور سنان آختند
БёФрошти найзаи яли рзмхўоаҳ
بیافراشت نیزه یل رزمخواه
Ҳиўни тохти андари миёни сипоҳ
هیون تاخت اندر میان سپاه
На бимаши зондўаҳи мардони бадӣ
نه بیمش زاندوه مردان بدی
На осебӣ аз ҳам набардони бадӣ
نه آسیبی از هم نبردان بدی
Шбси зода ӣ рубъии нобакор
شبث زاده ی ربعی نابکار
Ки нопоки ху буд вебади рӯзгор
که ناپاک خو بود وبد روزگار
Чу дид он ҳунармандӣ аз роди мард
چو دید آن هنرمندی از راد مرد
Синон рост кард вбдў ҳамла кард
سنان راست کرد وبدو حمله کرد
Яке найза зад аз пас србдўӣ
یکی نیزه زد از پس سربدوی
Ки бадаред хуфтон он номҷўӣ
که بدرید خفتان آن نامجوی
Сари найза бар китф ӯ гашти банд
سر نیزه بر کتف او گشت بند
Чу ин дид номовар арҷманд
چو این دید نام آور ارجمند
Аннанро бипечад сӯии савор
عنان را بپیچد سوی سوار
Ҳамон найза баркаф намӯд устувор
همان نیزه برکف نمود استوار
Шбс чун чунин дид тарсид сахт
شبث چون چنین دید ترسید سخت
Гурезон шуд аз паҳлавии некбахт
گریزان شد از پهلوی نیکبخت
Зуҳайри диловари синонро задаст
زهیر دلاور سنان را زدست
БёФкнд ва ғуред чун шери маст
بیافکند و غرید چون شیر مست
Баровард абрии дмони азмён
برآورد ابری دمان ازمیان
Ки боронаш будӣ сари кӯфӣон
که بارانش بودی سر کوفیان
Бидон теғи афзӯни зи панҷоҳ мард
بدان تیغ افزون ز پنجاه مرد
БёФкнди брхоки дашти набард
بیافکند برخاک دشت نبرد
Саворони бад гавҳар шавам бахт
سواران بد گوهر شوم بخت
Яке тири борони бкрднди сахт
یکی تیر باران بکردند سخت
Ба пайкар раседаш ҷавон эй дареғ
به پیکر رسیدش جوان ای دریغ
Се сад захми пайкони навад захми теғ
سه صد زخم پیکان نود زخم تیغ
Буриш аз хаданг саворон бахаст
برش از خدنگ سواران بخست
Заҳри ҳалқа ӣ ҷӯи шинаш хӯн биҷуст
زهر حلقه ی جو شنش خون بجست
Зхўн сурх шуд ёли шери далер
زخون سرخ شد یال شیر دلیر
Нашуд теғаш аз хӯни бадхоҳи сайр
نشد تیغش از خون بدخواه سیر
Ҳаме срФшондӣ паранд овараш
همی سرفشاندی پرند آورش
Нигаҳ кард аздўр чун довараш
نگه کرد ازدور چون داورش
Ба танҳои аўдлши гашти танг
به تنهایی اودلش گشت تنگ
Зёрон гузин кард даҳ марди ҷанг
زیاران گزین کرد ده مرد جنگ
Бифармуд коранд зии паҳна рӯй
بفرمود کارند زی پهنه روی
Паии ёрии он яли номҷўӣ
پی یاری آن یل نامجوی
Ба ҳамроҳашони банда ӣ саъди ном
به همراهشان بنده ی سعد نام
зи фархундаи домоди хиролоном
ز فرخنده داماد خیرالانام
Далерони дайн бора ангехтанд
دلیران دین باره انگیختند
Ба хӯни хоки майдони биомихтнд
به خون خاک میدان بیآمیختند
Чу он мардро аз миёни сипоҳ
چو آن مرد را از میان سپاه
Ббрднди наздики фархундаи шоҳ
ببردند نزدیک فرخنده شاه
Шҳншаҳ чу болу буришро ба хӯн
شهنشه چو بال و برش را به خون
Нигаҳ кард омад ба зер аз ҳиўн
نگه کرد آمد به زیر از هیون
Сари номдораш ба зонуи ниҳод
سر نامدارش به زانو نهاد
Ба хунини рухи пок ӯ рӯи ниҳод
به خونین رخ پاک او رو نهاد
Дам вопасин дид он пари ҳунар
دم واپسین دید آن پر هنر
Ниҳода ба зонуии дилдори сар
نهاده به زانوی دلدار سر
Худованд дайн гуфт к-эии номҷўӣ
خداوند دین گفت کای نامجوی
Ба ман орзӯии дил худ бигӯӣ
به من آرزوی دل خود بگوی
Ҷавон гуфт к-эии шоҳи ҷомии пари об
جوان گفت کای شاه جامی پر آب
Ба ман дода пайғамбари комёб
به من داده پیغمبر کامیاب
Бҳл то аз он оби ширини гўор
بهل تا از آن آب شیرین گوار
Банушам ман эй довари тоҷдор
بنوشم من ای داور تاجدار
Бигуфт ин ва ҷон дод дарпеши шоҳ
بگفت این و جان داد درپیش شاه
Фарии бодаш аз довари ҳўри вмоаҳ
فری بادش از داور هور وماه
Шҳншаҳ ба хунини таниши бнгрист
شهنشه به خونین تنش بنگریست
Баров ҳамчуи абр баҳорӣ гирист
براو همچو ابر بهاری گریست
Бифармуд бошад ба ман бар қарин
بفرمود باشد به من بر قرین
Зуҳайри ибни ҳисон ба хулди барин
زهیر ابن حسان به خلد برین