Фароз омад ин гуҳи зи гуфтори ман
فراز آمد این گه ز گفتار من
Ки аз мусаллами сонии орми сухан
که از مسلم ثانی آرم سخن
Чаҳ мусаллами асади гавҳарии покхўӣ
چه مسلم اسد گوهری پاکخوی
Ки бади ъўи сҷаҳи боби он номҷўӣ
که بد عو سجه باب آن نامجوی
зи шери худои мардии андӯхта
ز شیر خدا مردی اندوخته
Ба дили шамъи дониши бёФрўхтаҳ
به دل شمع دانش بیافروخته
Ба разми аҷам бо далерони дайн
به رزم عجم با دلیران دین
Басӣ карда ёрӣ ба майдони кин
بسی کرده یاری به میدان کین
Бародараши хондаи шаҳи авлиё ( ъ )
برادرش خوانده شه اولیا (ع)
Равони шоди азуи хотами уланбиё ( с )
روان شاد ازو خاتم الانبیا (ص)
Чун он пери фарзона дар дашти ҷанг
چون آن پیر فرزانه در دشت جنگ
Ба шаҳ дид аз он нокасони кори танг
به شه دید از آن ناکسان کار تنگ
Навони қомат хештан кард рост
نوان قامت خویشتن کرد راست
Буриша шуду изни пигори хост
برشه شد و اذن پیگار خواست
Ҳаме гуфт кин пери кофури мӯӣ
همی گفت کاین پیر کافور موی
Ба чавгони ту срнҳодаҳ чу гӯй
به چوگان تو سرنهاده چو گوی
Шмрдстм аз зиндаи ?гиии солиён
شمردستم از زنده گی سالیان
Бршири яздони камар бар миён
برشیر یزدان کمر بر میان
Ба хизмати маро пушт шуд чанбарӣ
به خدمت مرا پشت شد چنبری
Рухи лолаи гавани гашти нилӯфарӣ
رخ لاله گون گشت نیلوفری
Яке тир будам камоне шудам
یکی تیر بودم کمانی شدم
Тавоно бидам нотавонӣ шудам
توانا بدم ناتوانی شدم
Маро низ бишумори азин рафтаи гон
مرا نیز بشمار ازین رفته گان
Бипайванд барӣн ба хӯни хуфтаи гон
بپیوند براین به خون خفته گان
Шҳншаҳ чу бишунид гуфтори мард
شهنشه چو بشنید گفتار مرد
Ду чашми худои байни пар аз об кард
دو چشم خدا بین پر از آب کرد
Бигуфт эй марои монда дар рӯзгор
بگفت ای مرا مانده در روزگار
Зёрони шери худои ёдгор
زیاران شیر خدا یادگار
Бирав кирдигори азтўхўшнўдбод
برو کردگار ازتوخوشنودباد
Паямбари зкрдори ту боди шод
پیمبر زکردار تو باد شاد
Равон шуд ба майдони сарафрози пер
روان شد به میدان سرافراز پیر
Прндӣ ба дасту самандӣ ба зер
پرندی به دست و سمندی به زیر
Прндши сипеҳру самандаши ҳилол
پرندش سپهر و سمندش هلال
Зхўршиди рахшонтар ӯро ҷамол
زخورشید رخشان تر او را جمال
Чу равшан шуд аз рӯй ӯ дашти кин
چو روشن شد از روی او دشت کین
Ба мардии бен найза зад бар замин
به مردی بن نیزه زد بر زمین
Хурӯшед к-эии кӣнаи густари сипоҳ
خروشید کای کینه گستر سپاه
Ки гаштед гирди андарин размгоҳ
که گشتید گرد اندرین رزمگاه
ТФўи брбдондиши рои шумо
تفو بربداندیش رای شما
Бдои музди дигари сарои шумо
بدا مزد دیگر سرای شما
Манам онкии мусаллам буд номи ман
منم آنکه مسلم بود نام من
Срсркшон дар хами хоми ман
سرسرکشان در خم خام من
Ба неруи рўонкоаҳи шерони манам
به نیرو روانکاه شیران منم
Ба ҳар ҷанги пушти далерони манам
به هر جنگ پشت دلیران منم
Ҷаҳонгар пар аз об ва озар шавад
جهان گر پر از آب و آذر شود
Вагар паҳнаҳо пари з лашкар шавад
وگر پهنه ها پر ز لشکر شود
Агар тири боради зи борандаи абр
اگر تیر بارد ز بارنده ابر
Ҷаҳон яксар ояд кноми ҳужабр
جهان یکسر آید کنام هژبر
Марои ҳеҷ аз он дрдл андеша нест
مرا هیچ از آن دردل اندیشه نیست
Ки андешаи мармарадро пеша нест
که اندیشه مرمرد را پیشه نیست
Агар номдористи дарини сипоҳ
اگر نامداریست دراین سپاه
Битозад ткоўр ба овардгоҳ
بتازد تکاور به آوردگاه
Бурун шуд зи лашгари яке зишти мард
برون شد ز لشگر یکی زشت مرد
ДроФкндаҳи дарбари силеҳи набард
درافکنده دربر سلیح نبرد
Ту гуфтӣ яке зишти мард
تو گفتی یکی زشت مرد
ДроФкндаҳи дарбари силеҳи набард
درافکنده دربر سلیح نبرد
Ту гуфтӣ яке оҳанӣни кӯҳ буд
تو گفتی یکی آهنین کوه بود
Ваёи зишти ъФрити бстўаҳ буд
ویا زشت عفریت بستوه بود
Сабк ҳамла оварад бар марди пер
سبک حمله آورد بر مرد پیر
Ки андозад аз пушти асбаш ба зер
که اندازد از پشت اسبش به زیر
Сарафрози ҳақро ниёйиш гирифт
سرافراز حق را نیایش گرفت
Набӣ ( с ) вълӣ ростояш гирифт
نبی (ص) وعلی راستایش گرفت
Бикунади он бен найза аз рӯй хок
بکند آن بن نیزه از روی خاک
Бадви брикӣ наъра зад хашмнок
بدو بریکی نعره زد خشمناک
Пас онгаҳ чунон зад ба паҳлавии ӯй
پس آنگه چنان زد به پهلوی اوی
Синонро ки бигузашт зонсўӣ ӯ
سنان را که بگذشت زآنسوی او
Фиғон аз сипоҳи умри гашти рост
فغان از سپاه عمر گشت راست
Зёрони шаҳи банки такбири хост
زیاران شه بانک تکبیر خواست
Аҷал гашта ӣ дигар омад ба ҷанг
اجل گشته ی دیگر آمد به جنگ
Бидон найзаи кишташи яли тези чанг
بدان نیزه کشتش یل تیز چنگ
бад-инсон ҳаме бо синон разм кард
بدینسان همی با سنان رزم کرد
Ки то аз сипаҳи кишти панҷоҳ мард
که تا از سپه کشت پنجاه مرد
Зосиби он найза ӣ шасти боз
زآسیب آن نیزه ی شست باز
Дигар кас ба размаш нашуд асб тоз
دگر کس به رزمش نشد اسب تاز
Наомад чу мардии сӯии размгоҳ
نیامد چو مردی سوی رزمگاه
Саро фароз шуд ҳамлаи вари брспоаҳ
سرا فراز شد حمله ور برسپاه
Басии кишт ва бисёр захми дурушт
بسی کشت و بسیار زخم درشت
Бидид ваба душман наёвард пушт
بدید وبه دشمن نیاورد پشت
Саранҷоми лашкар бадв тохтанд
سرانجام لشکر بدو تاختند
зи зин бар заминаши бёндохтнд
ز زین بر زمینش بیانداختند
Чу аз зини бёФтоди лаб боз кард
چو از زین بیافتاد لب باز کرد
Шаҳаншоҳро бар сар овоз кард
شهنشاه را بر سر آواز کرد
Худованди дайн бо дилии ношикеб
خداوند دین با دلی ناشکیب
Биёмад ба болин ӯ бо ҳабиб
بیامد به بالین او با حبیب
Ҳанузаш равон буд дртн ки шоҳ
هنوزش روان بود درتن که شاه
Биёмад ба болинаш дар размгоҳ
بیامد به بالینش در رزمگاه
Ҷаҳони байни худ пер бинмуд боз
جهان بین خود پیر بنمود باز
Ба дидори он хусрави сарфароз
به دیدار آن خسرو سرفراز
Бигуфт эй маин шаҳриёри змн
بگفت ای مهین شهریار زمن
Вафо кардам оё ба аҳди тўмн ?
وفا کردم آیا به عهد تومن؟
Шаҳаш гуфт к-эии ганҷи сидқу сафо
شهش گفت کای گنج صدق و صفا
Аҷаби аҳди худои ронмўдии вафо
عجب عهد خدا رانمودی وفا
Ба подоши некии худои бузург
به پاداش نیکی خدای بزرگ
Туро баҳра созад атои бузург
تو را بهره سازد عطای بزرگ
Ҳабиби мазоҳир ба мусаллами сурӯд
حبیب مظاهر به مسلم سرود
Азони пас ки бо шоҳ гуфт вшнўд
ازآن پس که با شاه گفت وشنود
Ки ҳар чанд баъди азтўи пояндаи ?гий
که هر چند بعد ازتو پاینده گی
На байнам сар ояд марои зиндаи ?гий
نه بینم سر آید مرا زنده گی
Валикини змн ҳар чаҳ хоҳӣ бихоҳ
ولیکن زمن هر چه خواهی بخواه
Ки фармонпазир оимт назд шоҳ
که فرمان پذیر آیمت نزد شاه
БдўгФти мусаллам ки эй номдор
بدوگفت مسلم که ای نامدار
Макаши даст аз домани шаҳриёр
مکش دست از دامن شهریار
Ҳаминаст воин орзӯӣ ман аст
همین است واین آرزوی من است
Ки хизмати бад-ӣни шоҳи хуй ман аст
که خدمت بدین شاه خوی من است
Бигуфт ину ҷонро ба ҷонони супурд
بگفت این و جان را به جانان سپرد
Ба хулди барин зини ҷаҳони рахти барад
به خلد برین زین جهان رخت برد